2 Samuel 14
Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs VC
1 Sohap ese mehlel duwen Depit eh kupwur pahtouki sapwellime pwutak Apsalom,
1 Joab, filho de Sarvia, percebendo que o coração do rei {se voltava de novo} para Absalão,
2 ih eri ileklahng lih loalokong men me kin kousoan Tekoa. Ni liho eh leledo, Sohap ahpw ndahng, “Mwomwehda me ke mihmi nan nsensuwed laud; likawihada likoun nsensuwed oh dehr karada pitenmoangomw kan. Mwomwehda me kowe lih emen me mihmi nan nsensuwed laud ahnsou reirei.
2 mandou vir de Técua uma mulher habilidosa e disse-lhe: Põe-te de luto; toma vestes de luto e não te unjas, para pareceres uma mulher que chora um morto há muito tempo.
3 Kowe eri patohla rehn nanmwarkio oh patohwanohng dahme I ndaiong uhk.”
3 Virás então ter com o rei e lhe falarás assim e assim. E Joab sugeriu-lhe o que ela devia dizer.
4 Liho eri patohla rehn nanmwarkio oh poaridiong nanpwel, patohwan, “Maing, Wasa Lapalap, komw ketin kupwure ie.”
4 A mulher veio, pois, de Técua, e apresentou-se ao rei; lançou-se por terra e prostrou-se, dizendo: Salva-me, ó rei, salva-me!
5 Nanmwarkio ahpw ketin keinemwe reh, mahsanih, “Dahme ke anahne?”
5 O rei disse-lhe: Que tens? Ai de mim, disse ela, sou uma viúva. Meu marido morreu.
6 Eri maing, ei tungoal pwutak riemen, rahn ehu ira ahpw peida nansapw, wasa me sohte me pahn doareirapeseng, emen ira ahpw kemehla emen.
6 Tua serva tinha dois filhos. Brigaram no campo, e não havendo quem os separasse, um deles feriu o outro e matou-o.
7 Eri, met ei peneinei uhwongieier oh ngidingidkihong ie I en patohwanohng irail nei pwutako pwe re en kemehla pwehki eh kemelahr rieo. Ma ar pekipek pahn pweida, I pahn kelehpwla, sohla nei pwutak. Re pahn kauwehla ei koapworopwor oh sohla me pahn kadakadaur eden ei pwoudo.”
7 E eis que agora se levanta contra a tua serva toda a família, dizendo-lhe: dá-nos o fratricida, para o matarmos em castigo do sangue do irmão que ele matou, e exterminaremos o herdeiro. Querem assim apagar a última brasa que me resta, de modo que não se conserve de meu marido nem nome, nem posteridade na terra.
8 Nanmwarkio ahpw ketin sapeng, mahsanih, “Pwurowei ni imwomwo, ngehi me pahn seweseiuk pwukoahki ire wet.”
8 O rei disse à mulher: Volta para a tua casa; tomarei providências a teu respeito.
9 Liho ahpw patohwan, “Maing, Wasa Lapalap, mehkoaros me komwi pahn ketin wia, ngehi oh ei peneinei me pahn pwukoahki; komwi oh omwi peneinei sohte pahn iang pidada ire wet.”
9 Mas a mulher de Técua disse ao rei: Sobre mim, e não sobre a casa de meu pai recaia a culpa; o rei e o seu trono serão inocentes.
10 Nanmwarkio eri sapeng, mahsanih, “Ma mehmen pahn men kauweikomwihla, a ke pakairkihong ie, e ahpw pahn sohla kedirepweiuk.”
10 O rei disse-lhe: Se alguém te ameaçar, traze-o à minha presença, e ele não te incomodará mais.
11 A liho patohwan, “Wasa Lapalap en ketin loulouki ong sapwellime Koht, pwe ei peneinei me ahneki pwukoahn ikih melahn nei pwutako re en dehr wiahda ehu dihp me pahn laudsang kamakamalahn nei pwutak teio.”
11 Ela ajuntou: Queira o rei lembrar-se do Senhor, seu Deus, para que o vingador do sangue não agrave a desgraça, matando o meu filho! Pela vida de Deus, disse ele, não cairá um só cabelo da cabeça de teu filho!
12 Liho ahpw pil patohwanlahng, “Maing, Wasa Lapalap, komwi pil ketin mweidohng ie I en pil pato.”
12 A mulher então disse: Permite que a tua serva diga uma palavra ao rei, meu senhor? Fala.
13 Liho eri patohwanohng, “Dahme komwi ketin wiahkihong soangen sapwung wet ong sapwellimen Koht aramas akan? Komwi sohte mweidohng sapwellimomwi pwutako en pein pwurodo sang eh kalipilipala, eri, pein komwi ketin kadeingkomwidahr nin duwen dahme komwi ahpwtehn mahhsanih.
13 Por que, pois, pensas fazer o mesmo contra o povo do Senhor? Pronunciando essa sentença, o rei se confessa culpado, pelo fato de não se lembrar daquele que desterrou.
14 Kitail koaros pahn kapilsalehdala, kitail rasehng pihl me wudekiong nanpwel me sohte kak en pwurehng rikirikpene. Koht pil sohte kin ketin kapwuredohng me melahr akan nan mour wet, ahpw nanmwarki kak ketin kasapahldo aramas emen me kalipilipala.
14 Quando morremos, somos como a água que não mais se pode recolher, uma vez derramada por terra. Deus não faz voltar uma alma. Cuide, pois, o rei, que o banido não fique mais exilado longe dele.
15 Eri, maing Wasa Lapalap, kahrepen ei patohdo rehmwi, pwehki aramas akan kasaloweiedahr, I ahpw mengimengloalki me I pahn patohdo pahn kupwuromwi ni koapworopwor me komwi pahn ketin kapwaiada dahme I pahn peki.
15 Se eu vim falar desse assunto ao rei, foi porque o povo me aterrou. A tua serva disse: falarei ao rei: talvez o rei faça o que eu lhe pedir;
16 I medemedewe me komwi pahn ketin karonge ie oh kapitiesang ih me songosong en kemehla ngehi oh ei tungoal pwutako oh adihasang kiht sahpw me Koht ketikihong sapwellime aramas akan.
16 sim, o rei me ouvirá e livrar-me-á da mão do homem que procura excluir-nos, a mim o meu filho, da herança do Senhor.
17 Maing, I mengimengloalki me sapwellimomwi inou pahn kapitiehla, pwehki nanmwarki eh rasehng sapwellimen Koht tohnleng oh kak ketin katohrepeseng me suwed oh me mwahu. KAUN-O omwi Koht, en ketin ieiang komwi!”
17 Que o rei, ajuntou ela, se digne pronunciar uma palavra de paz, porque o rei, meu senhor, é como um anjo de Deus para discernir o bem do mal. Que o senhor, teu Deus, seja contigo!
18 Nanmwarki ahpw sapeng, mahsanih, “I pahn idek rehmw peidek ehu, eri ke uhdahn pahn lokaia mehlel ong ie.”
18 O rei disse à mulher: Não me escondas nada do que te vou perguntar. A mulher respondeu: Que o rei, meu senhor, fale.
19 Nanmwarkio ahpw ketin keinemwe reh, mahsanih, “Sohap me padahkihong uhk soahng koaros me ke en wia?”
19 Não anda a mão de Joab contigo em tudo isso? Por tua vida, respondeu-lhe ela, não se pode desviar para nenhum lado o que o rei acaba de dizer! Sim, foi o teu servo Joab quem me deu instruções e sugeriu à tua serva tudo o que ela disse.
20 Ahpw e wia met pwehn kapwungala ire wet. Wasa Lapalap me erpit rasehng sapwellimen Koht tohnleng oh pil mwahngih soahng koaros me kin wiawi,”
20 Foi para dar a esse assunto uma nova feição que Joab fez isso. Porém tu, ó rei, meu senhor, és tão sábio como um anjo de Deus, para saber tudo o que se passa na terra!
21 Eri mwuhr, nanmwarkio ahpw mahsanihong Sohap, “Eri, I koasoanedier nan kapehdi I en kapwaiada dahme ke anahnehn. Eri, kohwei oh kahrehdo met mwahnakapw Apsalom.”
21 O rei disse a Joab: A coisa está decidida. Vai, traze o jovem Absalão!
22 Sohap ahpw poaridiong nanpwel mwohn silangin Depit oh patohwan, “Koht en ketin kupwuramwahwih komwi, Wasa Lapalap. Met I patohwan ese duwen omwi ketin kupwurperenkin ie, pwehki omwi ketin kupwurehla ei pekipek.”
22 Joab prostrou-se com o rosto por terra, e abençoou o rei, dizendo: Agora o teu servo reconhece que ganhou o teu favor, ó rei, meu senhor, pois que o rei cumpriu o desejo de seu servo!
23 Ih eri patopatolahng Kesur oh kahrehdo Apsalom nan Serusalem.
23 Joab foi a Gessur e trouxe Absalão para Jerusalém.
24 Nanmwarkio ahpw ketin koasoanehdi pwe Apsalom en dehr kin kousoan nan tehnpaso, pwe e mahsanih, “I sohte men tuhwong.” Apsalom eri kin koukousoan ni imweo, oh sohte kin pwarala mwohn silangin nanmwarkio.
24 Mas o rei disse: Que ele vá para a sua casa, pois não será admitido à minha presença! Absalão retirou-se para a sua casa, e não se apresentou diante do rei.
25 Eri, sohte aramas emen mie nan wehin Israel me ndandki eh masamwahu oh paliwaramwahu duwehte Apsalom; sang ni moange lel ni sendin neh.
25 Não havia em todo o Israel homem mais belo que Absalão, e que fosse tão admirado como ele. Da cabeça aos pés, não havia nele defeito algum.
26 Pitenmoange inenen mosul; pak ehu nan pahr ehu e kin seisei ni eh kin reireila oh toutoula. Toutouwih kin paun limau ni eh kin tenek ni mehntenek en wehio.
26 Quando cortava o cabelo - o que fazia a cada ano, porque sua cabeleira se tornava por demais pesada -, o peso deste era de duzentos siclos, pelo peso real.
27 Eri, Apsalom naineki pwutak silimen oh serepein men, ede Damar, me inenen masamwahu.
27 Nasceram-lhe três filhos e uma filha, chamada Tamar, que era de grande beleza.
28 Apsalom koukousoanki Serusalem erein sounpar riau, ahpw e sohte mwahn kin tuhwong nanmwarkio.
28 Absalão permaneceu em Jerusalém dois anos antes de ser admitido à presença do rei.
29 Ih eri ileklahng Sohap, pwe en wiliandi oh tuhwong mahs nanmwarkio; ahpw Sohap sohte men pwarodo reh. E pil pwurehng ileklahng Sohap, a Sohap pil kahngete pwarodo reh.
29 Mandou chamar Joab para mandá-lo ao rei, mas ele não quis vir. Chamou-o uma segunda vez, e ele recusou-se de novo.
30 Eri, Apsalom ahpw ndaiong eh ladu kan, “Kilang, en Sohap eh mwetuwel me mihte limwahn ahiet me wahn parli kan nektehn dondol. Kumwail kohwei oh isikada.” Ladu ko eri kohlahte isikada mwetuwelo.
30 Disse então Absalão aos seus servos: Vedes o campo de Joab ao lado do meu, semeado de cevada? Ide e lançai-lhe fogo. Os servos de Absalão incendiaram o campo. Os servos de Joab foram ter com ele, rasgadas as suas vestes, e disseram-lhe: Os homens de Absalão incendiaram o teu campo.
31 Sohap eri kohla ni imwen Apsalom oh idek reh, “Dahme omw ladu kan wiahkihda soahng wet, isikada ei mwetuwelo?”
31 Joab foi então à casa de Absalão, e disse: Por que incendiaram os teus homens o meu campo?
32 Apsalom eri sapeng, “Ahki I kadarowohng komwi pakair ehu komwi en ketido pwe komwi en wilianiehdi patohla rehn nanmwarki oh kalelapak, ‘Dahme I kohkihdo sang Kesur, oh dahme I mihmihki met? Pwe e mwahwongete I en mihmihte wasao.’” E ahpw pil usehlahte, ketihtihki, “I men komwi en kupwure ie oh wia pwe I en kak patowohng pahn kupwur en nanmwarkio; pwe ma I sekenikente nan dipeio, a en ketin kemeiehla.”
32 Absalão respondeu: Eu te mandara chamar, dizendo: vem, pois quero enviar-te ao rei para dizer-lhe: por que vim eu de Gessur? Seria melhor ter ficado lá. Quero ser admitido à presença do rei; se sou culpado, que me matem!
33 Sohap eri patohla rehn nanmwarkio oh patohwanohng mehkoaros. Nanmwarkio eri poaronlahng Apsalom en patohdo reh. Apsalom eri patohla pahn kupwure oh poaridiong mwohn silangi. Nanmwarkio eri kasamwo oh metik.
33 Joab foi ter com o rei e contou-lhe tudo. Absalão foi chamado, entrou à presença do rei e prostrou-se diante dele com o rosto por terra. E o rei o beijou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.