2 Samuel 13

Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Sapwellimen Depit pwutak, Apsalom rianeki serepein men me sohte pwopwoud, e inenen kaselel, oh ede Damar. Amnon, pil emen sapwellimen Depit pwutak, inenen men pwoudikihda serepeino.
1 Absalão, filho de Davi, tinha uma irmã muito bonita chamada Tamar. Amnom, outro filho de Davi, apaixonou-se por ela.
2 Eh limpoak inenen laud mehlel ong serepeino, kahrehda eh soumwahukihda pwehki eh apwal ong ih en kak pwoudiki, pwehki serepeino meipwon oh sohte kin tuhwong ohl.
2 Amnom ficou tão obcecado por Tamar que adoeceu. Ela era virgem, e Amnom imaginou que seria impossível possuí-la.
3 Mie kompoakepahn Amnon men me inenen mwersuwed, ede Sonadap, nein rien Depit pwutak, Samma.
3 Contudo, Amnom tinha um amigo muito astuto, seu primo Jonadabe. Ele era filho de Simeia, irmão de Davi.
4 Sonadap eri ndahng Amnon, “Sapwellimen nanmwarki pwutak kowe, I ahpw kin kilikilang omw kin mwomwen nsensuwed rahn koaros. Dahme kahrehda?”
4 Certo dia, Jonadabe disse a Amnom: “Qual é o problema? Por que o filho do rei parece tão abatido todos os dias?”. Amnom lhe respondeu: “Estou apaixonado por Tamar, irmã de meu irmão Absalão”.
5 Sonadap ahpw ndahng, “Kohla wendi oh mwomwehda me ke soumwahu. Ni ahnsou me omw pahpa pahn ketido pwehn tuhwong uhk, a ke pahn ndahng, ‘Komw kupwurkalahngan oh mahsanihong riei serepein Damar en patohdo mahs kamwenge ie. I mwahuki en koasoanehdi kisin tungoal akan wasa I kak kilang ih ie, oh en pil pein katungoale ie.’”
5 “Faça o seguinte”, disse Jonadabe. “Deite-se e finja que está doente. Quando seu pai o visitar, peça-lhe que deixe Tamar vir e preparar algo para você comer. Peça que ela prepare o alimento aqui mesmo, para que você a veja e ela o sirva.”
6 Amnon ahpw mwomwehda me e soumwahudahr; e ahpw kohla wendi nan eh pereo.
6 Então Amnom se deitou e fingiu que estava doente. Quando o rei foi vê-lo, Amnom lhe pediu: “Por favor, permita que minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos aqui mesmo, para que eu a veja e ela os sirva para mim”.
7 Depit eri poaronlahng Damar nan tehnpas pwe en patolahng ni imwen Amnon oh wiahda eh kisin tungoal.”
7 Davi concordou e mandou Tamar ir à casa de Amnom preparar algo para ele comer.
8 Damar ahpw patohla oh diarada Amnon nan eh wasahn meir. E ahpw ale pilawa, oh wiahda keik kei wasa me e kak kilikilang ih ie. Mwuhr e ahpw kukihada
8 Quando Tamar chegou à casa de Amnom, foi até o lugar onde ele estava deitado, para que ele pudesse vê-la preparar a massa. Então ela assou os bolos, conforme ele tinha pedido.
9 oh kihsang nan piraino oh kihong pwe en tungoale, ahpw e sohte men tungoale. E ahpw ndahng, “Ndahng koaros me mihmi met re en pedoisang wasaht”—irail eri pedoi.
9 Contudo, quando ela colocou a bandeja diante de Amnom, ele se recusou a comer. “Saiam todos daqui”, disse ele a seus servos. E todos saíram.
10 Ih eri ndahng Damar, “Wahdo mahs keik kan ni ei pehtet oh menlau pein katungoale ie.” Damar eri ale keik ko oh walahng reh.
10 Então Amnom disse a Tamar: “Agora traga os bolos ao meu quarto e dê-me de comer”. Tamar fez conforme ele pediu.
11 Ni serepeino eh wahla keik ko e ahpw poarohngete koledi, oh ndahng, “Menlau wendi rehi!”
11 Quando, porém, ela lhe ofereceu a comida, ele a agarrou e exigiu: “Venha para a cama comigo, minha irmã!”.
12 A Damar ndalahng, “Soh, ke dehr itonehng ie I en wia soangen tiahk suwed wet! Dihp lapalap ehu men.
12 “Não, meu irmão! Não me violente!”, exclamou Tamar. “Isso não se faz em Israel! Não faça essa loucura!
13 Ia duwen ei kak uh nanpwungen aramas akan? Oh kowe—ke uhdahn pahn adsuwedla nan Israel. Menlau lokaiaiong nanmwarkio, oh I ese me e pahn ketin mweidohng uhk ngehi.
13 Como eu poderia viver com tamanha vergonha? E você cairia em desgraça em Israel! Por favor, fale com o rei, e ele permitirá que você se case comigo!”
14 Ahpw e sohte men rong Damar, oh nan eh kehlailsang serepeino, e ahpw angkehlailiong.
14 Mas Amnom não quis ouvi-la e, como era mais forte que ela, violentou-a.
15 Amnon eri direkihla eh kailongki serepeino; e kailongkihla Damar laudsang limpoak me e wiahiong mahso. E ahpw ndalahng, “Pitipit kohkohwei sang met!”
15 Então a paixão de Amnom se transformou em profundo desprezo, e seu desprezo por ela foi mais intenso que a paixão que havia sentido. “Saia daqui!”, gritou para ela.
16 A serepeino sapeng, nda, “Ni omw pahn kausiehla nin duwe met ke pahn wiahda sapwung laud ehu me laudsang me ke ahpwtehn wiahda!”
16 “Não, não!”, respondeu Tamar. “Mandar-me embora agora seria pior do que o mal que você me fez.” Amnom, porém, não quis ouvi-la.
17 e ahpw ekerodo nah sounpapaho oh ndahng, “Wahwei sang lih menet mwohi! Kumwail kesehieiwei oh lokehdi perehn!”
17 Chamou seu servo e ordenou: “Ponha esta mulher para fora daqui e tranque a porta!”.
18 Papaho eri wahieisang Damar loaleo oh lokehdi pereho.
18 O servo a pôs para fora e trancou a porta. Tamar vestia uma túnica longa, como era costume naqueles dias entre as filhas virgens do rei.
19 Serepeino ahpw kamwarehdiong pehs pohn moange oh tehrpeseng eh likou reireio, oh peh ko perepere meseo oh wie sengiseng kohla.
19 Então rasgou sua túnica, jogou cinzas sobre a cabeça e, cobrindo o rosto com as mãos, foi embora chorando.
20 Ni ahnsou me rie Apsalom kilangada, e ahpw idek reh, “Amnon wiahiong uhk mehkot suwed? Eri, riei ke dehr nsensuwedki. Pwe kumwa pirien, amwa pahpa metehmen, ke dehpa ndahng emen duwen met.” Damar eri mihmihte rehn Apsalom, nsensuwed oh sangasangat.
20 Seu irmão Absalão a viu e perguntou: “É verdade que Amnom esteve com você? Bem, minha irmã, é melhor ficar quieta, pois Amnom é seu irmão. Não se aflija com isso”. Então Tamar, como uma mulher desolada, foi morar na casa de seu irmão Absalão.
21 Ni ahnsou me Nanmwarki Depit karongehda dahme wiawiher, e ahpw engiengkihda kowahlap.
21 Quando o rei Davi soube o que havia acontecido, ficou furioso.
22 Oh Apsalom inenen kailongkihla mehlel Amnon pwehki eh angkehlailiong rie serepein Damar, e ahpw sohla lokaiaiong Amnon.
22 E, embora Absalão não tivesse dito nada a Amnom a esse respeito, odiou Amnom profundamente pelo que ele havia feito à sua irmã.
23 Sounpar riau mwuri, Apsalom pahn sehk nah sihpw ko ni Paal Asor, limwahn kahnimw Epraim, e ahpw luke sapwellimen nanmwarki pwutak ko koaros re en iang patohdo wasao.
23 Dois anos depois, quando as ovelhas de Absalão estavam sendo tosquiadas em Baal-Hazor, perto de Efraim, Absalão convidou todos os filhos do rei para uma festa.
24 E ahpw patohla rehn Nanmwarki Depit oh patohwanohng, “Maing, Wasa Lapalap, I patohwan sesehk ei tungoal sihpw kan. Komwi oh sapwelimomwi lapalap akan pahn kak iang towehda kamadipw wet?”
24 Foi até o rei e disse: “Meus tosquiadores estão trabalhando. Gostaria que o rei e seus servos celebrassem essa ocasião comigo”.
25 Nanmwarkio ahpw ketin sapeng, mahsanih, “Soh samwa, e pahn wia lapalahn kedirepw ehu ong uhk ma se pahn iang kohwei.” Apsalom wie ngidingidkihte, ahpw nanmwarkio sohte kupwurki, e ahpw mahsanihong Apsalom en patopatohla.
25 Mas o rei respondeu: “Não, meu filho. Se todos nós fôssemos, seria um peso para você”. Embora Absalão insistisse, o rei se recusou a ir, mas abençoou Absalão.
26 Apsalom ahpw patohwan, “Eri, komw kak mweidohng riei pwutak Amnon en iang patohla?”
26 “Está bem”, disse Absalão. “Se o senhor não pode vir, permita que meu irmão Amnom vá conosco.” “Por que Amnom?”, perguntou o rei.
27 Ahpw Apsalom wie ngidingidkihte Amnon en iang lao nanmwarkio mweidohng sapwellime pwutak koaros en iang Apsalom patohla.
27 Mas Absalão continuou a insistir até que, finalmente, o rei concordou em deixar seus filhos, incluindo Amnom, irem à festa.
28 E ahpw kehkehlingkihong nah ladu ko, “Kumwail tehk mwahu ni Amnon e pahn sakaula, I pahn ruwese, kumwail kemehla. Kumwail dehr masak. Ngehi me pahn pein pwukoahki met. Kumwail kommwad oh dehr peikasal.”
28 Absalão disse a seus homens: “Esperem até Amnom estar bêbado; então, quando eu ordenar, matem-no. Não tenham medo. A responsabilidade é minha. Sejam corajosos e valentes!”.
29 Papah ko eri kapwaiada dahme Apsalom kehkehlingkihong irail, irail eri kemehla Amnon. Sapwellimen Depit pwutak ko koaros ahpw karadahng pohn wararail ahs ako oh tangdoaui.
29 Assim, quando Absalão deu o sinal, eles mataram Amnom. Os outros filhos do rei montaram em suas mulas e fugiram.
30 Nindokon ar kohkohla nanialo, pakair ahpw lelohng Depit me ketihtihki, “Apsalom kemelahr sapwellimomwi pwutak ko koaros— sohte emen me luhwehdi!”
30 Quando ainda estavam a caminho de Jerusalém, a notícia chegou a Davi: “Absalão matou todos os filhos do rei; não restou um sequer com vida!”.
31 Nanmwarkio ahpw ketida, oh tehrpeseng sapwellime likou nan eh kupwur toutou, oh pwupwudiong nanpwel. Papah ko me iang pato wasao pil iang tehrpeseng ar likou ko.
31 O rei se levantou, rasgou suas roupas e lançou-se no chão. Seus conselheiros também rasgaram suas roupas.
32 A Sonadap, nein rien Depit ohl, ede Samma, ahpw patohwan, “Maing, Wasa Lapalap, irail sohte kemehla sapwellimomwi pwutak ko koaros. Amnon kelehpw me mehla. Komw kak kadehde mwomwen Apsalom me e koasoakoasoane soahng wet sang ni rahn me Amnon angkehlailiong rie Damar.
32 Nesse momento, Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi, chegou e disse: “Não pense, meu senhor, que todos os filhos do rei foram mortos! Foi apenas Amnom! Absalão tramava isso desde que Amnom violentou sua irmã Tamar.
33 Eri, komw dehr ketin kamehlele rohng wet, me dene sapwellimomwi pwutak ko koaros kamakamalahr.”
33 O meu senhor, o rei, não deve acreditar que todos os seus filhos estão mortos! Apenas Amnom morreu”.
34 Apsalom eri tangdoaui.
34 Enquanto isso, Absalão fugiu. Então a sentinela sobre o muro de Jerusalém viu muita gente descendo o monte pela estrada que vinha do oeste.
35 Sonadap eri patohwanohng Depit, “Ih sapwellimomwi pwutak ko me patopato kohdo, nin duwen me I patohwanohng komwi.”
35 E Jonadabe disse ao rei: “Veja! Lá estão eles! São os filhos do rei voltando, como eu tinha dito”.
36 Ni eh ahpwtehn kaimwisekala eh pato, a sapwellime pwutak ko pa lella; re ahpw tapihada sengiseng, Depit oh sapwellime lapalap ako pil iang tentenihr kowahlap.
36 Logo eles chegaram, chorando e soluçando, e o rei e todos os seus servos choraram amargamente com eles.
37 — ausente —
37 Davi chorou muitos dias por seu filho Amnom. Absalão fugiu para a terra de Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur,
38 — ausente —
38 onde permaneceu por três anos.
39 ahpw ni eh kaimwisekala eimwolu en mehlahn Amnon, e kupwurohkihla mehlel eh men tuhwong sapwellime pwutak Apsalom.
39 E o rei Davi, conformado com a morte de Amnom, abandonou a ideia de perseguir Absalão.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.