2 Samuel 13

Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Sapwellimen Depit pwutak, Apsalom rianeki serepein men me sohte pwopwoud, e inenen kaselel, oh ede Damar. Amnon, pil emen sapwellimen Depit pwutak, inenen men pwoudikihda serepeino.
1 E aconteceu depois disto que, tendo Absalão, filho de Davi, uma irmã formosa, cujo nome era Tamar, Amnom, filho de Davi, amou-a.
2 Eh limpoak inenen laud mehlel ong serepeino, kahrehda eh soumwahukihda pwehki eh apwal ong ih en kak pwoudiki, pwehki serepeino meipwon oh sohte kin tuhwong ohl.
2 E angustiou-se Amnom, até adoecer, por Tamar, sua irmã, porque era virgem; e parecia aos olhos de Amnom dificultoso fazer-lhe coisa alguma.
3 Mie kompoakepahn Amnon men me inenen mwersuwed, ede Sonadap, nein rien Depit pwutak, Samma.
3 Tinha, porém, Amnom um amigo, cujo nome era Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi; e era Jonadabe homem mui sagaz.
4 Sonadap eri ndahng Amnon, “Sapwellimen nanmwarki pwutak kowe, I ahpw kin kilikilang omw kin mwomwen nsensuwed rahn koaros. Dahme kahrehda?”
4 O qual lhe disse: Por que tu de dia em dia tanto emagreces, sendo filho do rei? Não mo farás saber a mim? Então lhe disse Amnom: Amo a Tamar, irmã de Absalão, meu irmão.
5 Sonadap ahpw ndahng, “Kohla wendi oh mwomwehda me ke soumwahu. Ni ahnsou me omw pahpa pahn ketido pwehn tuhwong uhk, a ke pahn ndahng, ‘Komw kupwurkalahngan oh mahsanihong riei serepein Damar en patohdo mahs kamwenge ie. I mwahuki en koasoanehdi kisin tungoal akan wasa I kak kilang ih ie, oh en pil pein katungoale ie.’”
5 E Jonadabe lhe disse: Deita-te na tua cama, e finge-te doente; e, quando teu pai te vier visitar, dize-lhe: Peço-te que minha irmã Tamar venha, e me dê de comer pão, e prepare a comida diante dos meus olhos, para que eu a veja e coma da sua mão.
6 Amnon ahpw mwomwehda me e soumwahudahr; e ahpw kohla wendi nan eh pereo.
6 Deitou-se, pois, Amnom, e fingiu-se doente; e, vindo o rei visitá-lo, disse Amnom, ao rei: Peço-te que minha irmã Tamar venha, e prepare dois bolos diante dos meus olhos, para que eu coma de sua mão.
7 Depit eri poaronlahng Damar nan tehnpas pwe en patolahng ni imwen Amnon oh wiahda eh kisin tungoal.”
7 Mandou então Davi à casa, a Tamar, dizendo: Vai à casa de Amnom, teu irmão, e faze-lhe alguma comida.
8 Damar ahpw patohla oh diarada Amnon nan eh wasahn meir. E ahpw ale pilawa, oh wiahda keik kei wasa me e kak kilikilang ih ie. Mwuhr e ahpw kukihada
8 E foi Tamar à casa de Amnom, seu irmão (ele porém estava deitado), e tomou massa, e a amassou, e fez bolos diante dos seus olhos, e cozeu os bolos.
9 oh kihsang nan piraino oh kihong pwe en tungoale, ahpw e sohte men tungoale. E ahpw ndahng, “Ndahng koaros me mihmi met re en pedoisang wasaht”—irail eri pedoi.
9 E tomou a frigideira, e os tirou diante dele; porém ele recusou comer. E disse Amnom: Fazei retirar a todos da minha presença. E todos se retiraram dele.
10 Ih eri ndahng Damar, “Wahdo mahs keik kan ni ei pehtet oh menlau pein katungoale ie.” Damar eri ale keik ko oh walahng reh.
10 Então disse Amnom a Tamar: Traze a comida ao quarto, e comerei da tua mão. E tomou Tamar os bolos que fizera, e levou-os a Amnom, seu irmão, no quarto.
11 Ni serepeino eh wahla keik ko e ahpw poarohngete koledi, oh ndahng, “Menlau wendi rehi!”
11 E chegando-lhos, para que comesse, pegou dela, e disse-lhe: Vem, deita-te comigo, minha irmã.
12 A Damar ndalahng, “Soh, ke dehr itonehng ie I en wia soangen tiahk suwed wet! Dihp lapalap ehu men.
12 Porém ela lhe disse: Não, meu irmão, não me forces, porque não se faz assim em Israel; não faças tal loucura.
13 Ia duwen ei kak uh nanpwungen aramas akan? Oh kowe—ke uhdahn pahn adsuwedla nan Israel. Menlau lokaiaiong nanmwarkio, oh I ese me e pahn ketin mweidohng uhk ngehi.
13 Porque, aonde iria eu com a minha vergonha? E tu serias como um dos loucos de Israel. Agora, pois, peço-te que fales ao rei, porque não me negará a ti.
14 Ahpw e sohte men rong Damar, oh nan eh kehlailsang serepeino, e ahpw angkehlailiong.
14 Porém ele não quis dar ouvidos à sua voz; antes, sendo mais forte do que ela, a forçou, e se deitou com ela.
15 Amnon eri direkihla eh kailongki serepeino; e kailongkihla Damar laudsang limpoak me e wiahiong mahso. E ahpw ndalahng, “Pitipit kohkohwei sang met!”
15 Depois Amnom sentiu grande aversão por ela, pois maior era o ódio que sentiu por ela do que o amor com que a amara. E disse-lhe Amnom: Levanta-te, e vai-te.
16 A serepeino sapeng, nda, “Ni omw pahn kausiehla nin duwe met ke pahn wiahda sapwung laud ehu me laudsang me ke ahpwtehn wiahda!”
16 Então ela lhe disse: Não há razão de me despedires assim; maior seria este mal do que o outro que já me tens feito. Porém não lhe quis dar ouvidos.
17 e ahpw ekerodo nah sounpapaho oh ndahng, “Wahwei sang lih menet mwohi! Kumwail kesehieiwei oh lokehdi perehn!”
17 E chamou a seu moço que o servia, e disse: Ponha fora a esta, e fecha a porta após ela.
18 Papaho eri wahieisang Damar loaleo oh lokehdi pereho.
18 E trazia ela uma roupa de muitas cores (porque assim se vestiam as filhas virgens dos reis); e seu servo a pôs para fora, e fechou a porta após ela.
19 Serepeino ahpw kamwarehdiong pehs pohn moange oh tehrpeseng eh likou reireio, oh peh ko perepere meseo oh wie sengiseng kohla.
19 Então Tamar tomou cinza sobre a sua cabeça, e a roupa de muitas cores que trazia rasgou; e pôs as mãos sobre a cabeça, e foi andando e clamando.
20 Ni ahnsou me rie Apsalom kilangada, e ahpw idek reh, “Amnon wiahiong uhk mehkot suwed? Eri, riei ke dehr nsensuwedki. Pwe kumwa pirien, amwa pahpa metehmen, ke dehpa ndahng emen duwen met.” Damar eri mihmihte rehn Apsalom, nsensuwed oh sangasangat.
20 E Absalão, seu irmão, lhe disse: Esteve Amnom, teu irmão, contigo? Ora, pois, minha irmã, cala-te; é teu irmão. Não se angustie o teu coração por isto. Assim ficou Tamar, e esteve solitária em casa de Absalão seu irmão.
21 Ni ahnsou me Nanmwarki Depit karongehda dahme wiawiher, e ahpw engiengkihda kowahlap.
21 E, ouvindo o rei Davi todas estas coisas, muito se lhe acendeu a ira.
22 Oh Apsalom inenen kailongkihla mehlel Amnon pwehki eh angkehlailiong rie serepein Damar, e ahpw sohla lokaiaiong Amnon.
22 Porém Absalão não falou com Amnom, nem mal nem bem; porque Absalão odiava a Amnom, por ter forçado a Tamar sua irmã.
23 Sounpar riau mwuri, Apsalom pahn sehk nah sihpw ko ni Paal Asor, limwahn kahnimw Epraim, e ahpw luke sapwellimen nanmwarki pwutak ko koaros re en iang patohdo wasao.
23 E aconteceu que, passados dois anos inteiros, Absalão tinha tosquiadores em Baal-Hazor, que está junto a Efraim; e convidou Absalão a todos os filhos do rei.
24 E ahpw patohla rehn Nanmwarki Depit oh patohwanohng, “Maing, Wasa Lapalap, I patohwan sesehk ei tungoal sihpw kan. Komwi oh sapwelimomwi lapalap akan pahn kak iang towehda kamadipw wet?”
24 E foi Absalão ao rei, e disse: Eis que teu servo tem tosquiadores; peço que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 Nanmwarkio ahpw ketin sapeng, mahsanih, “Soh samwa, e pahn wia lapalahn kedirepw ehu ong uhk ma se pahn iang kohwei.” Apsalom wie ngidingidkihte, ahpw nanmwarkio sohte kupwurki, e ahpw mahsanihong Apsalom en patopatohla.
25 O rei, porém, disse a Absalão: Não, filho meu, não vamos todos juntos, para não te sermos pesados. E instou com ele; porém não quis ir, mas o abençoou.
26 Apsalom ahpw patohwan, “Eri, komw kak mweidohng riei pwutak Amnon en iang patohla?”
26 Então disse Absalão: Quando não, deixa ir conosco Amnom, meu irmão. Porém o rei disse: Para que iria contigo?
27 Ahpw Apsalom wie ngidingidkihte Amnon en iang lao nanmwarkio mweidohng sapwellime pwutak koaros en iang Apsalom patohla.
27 E, instando Absalão com ele, deixou ir com ele a Amnom, e a todos os filhos do rei.
28 E ahpw kehkehlingkihong nah ladu ko, “Kumwail tehk mwahu ni Amnon e pahn sakaula, I pahn ruwese, kumwail kemehla. Kumwail dehr masak. Ngehi me pahn pein pwukoahki met. Kumwail kommwad oh dehr peikasal.”
28 E Absalão deu ordem aos seus servos, dizendo: Tomai sentido; quando o coração de Amnom estiver alegre do vinho, e eu vos disser: Feri a Amnom, então o matareis; não temais: porque porventura não sou eu quem vo-lo ordenei? Esforçai-vos, e sede valentes.
29 Papah ko eri kapwaiada dahme Apsalom kehkehlingkihong irail, irail eri kemehla Amnon. Sapwellimen Depit pwutak ko koaros ahpw karadahng pohn wararail ahs ako oh tangdoaui.
29 E os servos de Absalão fizeram a Amnom como Absalão lho havia ordenado. Então todos os filhos do rei se levantaram, e montaram cada um no seu mulo, e fugiram.
30 Nindokon ar kohkohla nanialo, pakair ahpw lelohng Depit me ketihtihki, “Apsalom kemelahr sapwellimomwi pwutak ko koaros— sohte emen me luhwehdi!”
30 E aconteceu que, estando eles ainda no caminho, chegou a nova a Davi, dizendo-se: Absalão feriu a todos os filhos do rei, e nenhum deles ficou.
31 Nanmwarkio ahpw ketida, oh tehrpeseng sapwellime likou nan eh kupwur toutou, oh pwupwudiong nanpwel. Papah ko me iang pato wasao pil iang tehrpeseng ar likou ko.
31 Então o rei se levantou, e rasgou as suas vestes, e se lançou por terra; da mesma maneira todos os seus servos estavam com vestes rotas.
32 A Sonadap, nein rien Depit ohl, ede Samma, ahpw patohwan, “Maing, Wasa Lapalap, irail sohte kemehla sapwellimomwi pwutak ko koaros. Amnon kelehpw me mehla. Komw kak kadehde mwomwen Apsalom me e koasoakoasoane soahng wet sang ni rahn me Amnon angkehlailiong rie Damar.
32 Mas Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi, respondeu, e disse: Não diga o meu senhor que mataram a todos os moços filhos do rei, porque só morreu Amnom; porque assim tinha resolvido fazer Absalão, desde o dia em que forçou a Tamar sua irmã.
33 Eri, komw dehr ketin kamehlele rohng wet, me dene sapwellimomwi pwutak ko koaros kamakamalahr.”
33 Não se lhe ponha, pois, agora no coração do rei meu senhor tal coisa, dizendo: Morreram todos os filhos do rei; porque só morreu Amnom.
34 Apsalom eri tangdoaui.
34 E Absalão fugiu; e o moço que estava de guarda, levantou os seus olhos, e olhou; e eis que muito povo vinha pelo caminho por detrás dele, pelo lado do monte.
35 Sonadap eri patohwanohng Depit, “Ih sapwellimomwi pwutak ko me patopato kohdo, nin duwen me I patohwanohng komwi.”
35 Então disse Jonadabe ao rei: Eis aqui vêm os filhos do rei; conforme à palavra de teu servo, assim sucedeu.
36 Ni eh ahpwtehn kaimwisekala eh pato, a sapwellime pwutak ko pa lella; re ahpw tapihada sengiseng, Depit oh sapwellime lapalap ako pil iang tentenihr kowahlap.
36 E aconteceu que, como acabou de falar, os filhos do rei vieram, e levantaram a sua voz, e choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram amargamente.
37 — ausente —
37 Assim Absalão fugiu, e foi a Talmai, filho de Amiur, rei de Gesur. E Davi pranteava por seu filho todos aqueles dias.
38 — ausente —
38 Assim Absalão fugiu, e foi para Gesur; esteve ali três anos.
39 ahpw ni eh kaimwisekala eimwolu en mehlahn Amnon, e kupwurohkihla mehlel eh men tuhwong sapwellime pwutak Apsalom.
39 Então tinha o rei Davi saudades de Absalão; porque já se tinha consolado acerca da morte de Amnom.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.