2 Samuel 13
Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs ARA
1 Sapwellimen Depit pwutak, Apsalom rianeki serepein men me sohte pwopwoud, e inenen kaselel, oh ede Damar. Amnon, pil emen sapwellimen Depit pwutak, inenen men pwoudikihda serepeino.
1 Tinha Absalão, filho de Davi, uma formosa irmã, cujo nome era Tamar. Amnom, filho de Davi, se enamorou dela.
2 Eh limpoak inenen laud mehlel ong serepeino, kahrehda eh soumwahukihda pwehki eh apwal ong ih en kak pwoudiki, pwehki serepeino meipwon oh sohte kin tuhwong ohl.
2 Angustiou-se Amnom por Tamar, sua irmã, a ponto de adoecer, pois, sendo ela virgem, parecia-lhe impossível fazer-lhe coisa alguma.
3 Mie kompoakepahn Amnon men me inenen mwersuwed, ede Sonadap, nein rien Depit pwutak, Samma.
3 Tinha, porém, Amnom um amigo cujo nome era Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi; Jonadabe era homem mui sagaz.
4 Sonadap eri ndahng Amnon, “Sapwellimen nanmwarki pwutak kowe, I ahpw kin kilikilang omw kin mwomwen nsensuwed rahn koaros. Dahme kahrehda?”
4 E ele lhe disse: Por que tanto emagreces de dia para dia, ó filho do rei? Não mo dirás? Então, lhe disse Amnom: Amo Tamar, irmã de Absalão, meu irmão.
5 Sonadap ahpw ndahng, “Kohla wendi oh mwomwehda me ke soumwahu. Ni ahnsou me omw pahpa pahn ketido pwehn tuhwong uhk, a ke pahn ndahng, ‘Komw kupwurkalahngan oh mahsanihong riei serepein Damar en patohdo mahs kamwenge ie. I mwahuki en koasoanehdi kisin tungoal akan wasa I kak kilang ih ie, oh en pil pein katungoale ie.’”
5 Disse-lhe Jonadabe: Deita-te na tua cama e finge-te doente; quando teu pai vier visitar-te, dize-lhe: Peço-te que minha irmã Tamar venha e me dê de comer pão, pois, vendo-a eu preparar-me a comida, comerei de sua mão.
6 Amnon ahpw mwomwehda me e soumwahudahr; e ahpw kohla wendi nan eh pereo.
6 Deitou-se, pois, Amnom e fingiu-se doente; vindo o rei visitá-lo, Amnom lhe disse: Peço-te que minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos à minha presença, para que eu coma de sua mão.
7 Depit eri poaronlahng Damar nan tehnpas pwe en patolahng ni imwen Amnon oh wiahda eh kisin tungoal.”
7 Então, Davi mandou dizer a Tamar em sua casa: Vai à casa de Amnom, teu irmão, e faze-lhe comida.
8 Damar ahpw patohla oh diarada Amnon nan eh wasahn meir. E ahpw ale pilawa, oh wiahda keik kei wasa me e kak kilikilang ih ie. Mwuhr e ahpw kukihada
8 Foi Tamar à casa de Amnom, seu irmão, e ele estava deitado. Tomou ela a massa e a amassou, fez bolos diante dele e os cozeu.
9 oh kihsang nan piraino oh kihong pwe en tungoale, ahpw e sohte men tungoale. E ahpw ndahng, “Ndahng koaros me mihmi met re en pedoisang wasaht”—irail eri pedoi.
9 Tomou a assadeira e virou os bolos diante dele; porém ele recusou comer. Disse Amnom: Fazei retirar a todos da minha presença. E todos se retiraram.
10 Ih eri ndahng Damar, “Wahdo mahs keik kan ni ei pehtet oh menlau pein katungoale ie.” Damar eri ale keik ko oh walahng reh.
10 Então, disse Amnom a Tamar: Traze a comida à câmara, e comerei da tua mão. Tomou Tamar os bolos que fizera e os levou a Amnom, seu irmão, à câmara.
11 Ni serepeino eh wahla keik ko e ahpw poarohngete koledi, oh ndahng, “Menlau wendi rehi!”
11 Quando lhos oferecia para que comesse, pegou-a e disse-lhe: Vem, deita-te comigo, minha irmã.
12 A Damar ndalahng, “Soh, ke dehr itonehng ie I en wia soangen tiahk suwed wet! Dihp lapalap ehu men.
12 Porém ela lhe disse: Não, meu irmão, não me forces, porque não se faz assim em Israel; não faças tal loucura.
13 Ia duwen ei kak uh nanpwungen aramas akan? Oh kowe—ke uhdahn pahn adsuwedla nan Israel. Menlau lokaiaiong nanmwarkio, oh I ese me e pahn ketin mweidohng uhk ngehi.
13 Porque, aonde iria eu com a minha vergonha? E tu serias como um dos loucos de Israel. Agora, pois, peço-te que fales ao rei, porque não me negará a ti.
14 Ahpw e sohte men rong Damar, oh nan eh kehlailsang serepeino, e ahpw angkehlailiong.
14 Porém ele não quis dar ouvidos ao que ela lhe dizia; antes, sendo mais forte do que ela, forçou-a e se deitou com ela.
15 Amnon eri direkihla eh kailongki serepeino; e kailongkihla Damar laudsang limpoak me e wiahiong mahso. E ahpw ndalahng, “Pitipit kohkohwei sang met!”
15 Depois, Amnom sentiu por ela grande aversão, e maior era a aversão que sentiu por ela que o amor que ele lhe votara. Disse-lhe Amnom: Levanta-te, vai-te embora.
16 A serepeino sapeng, nda, “Ni omw pahn kausiehla nin duwe met ke pahn wiahda sapwung laud ehu me laudsang me ke ahpwtehn wiahda!”
16 Então, ela lhe disse: Não, meu irmão; porque maior é esta injúria, lançando-me fora, do que a outra que me fizeste. Porém ele não a quis ouvir.
17 e ahpw ekerodo nah sounpapaho oh ndahng, “Wahwei sang lih menet mwohi! Kumwail kesehieiwei oh lokehdi perehn!”
17 Chamou a seu moço, que o servia, e disse: Deita fora esta e fecha a porta após ela.
18 Papaho eri wahieisang Damar loaleo oh lokehdi pereho.
18 Trazia ela uma túnica talar de mangas compridas, porque assim se vestiam as donzelas filhas do rei. Mesmo assim o servo a deitou fora e fechou a porta após ela.
19 Serepeino ahpw kamwarehdiong pehs pohn moange oh tehrpeseng eh likou reireio, oh peh ko perepere meseo oh wie sengiseng kohla.
19 Então, Tamar tomou cinza sobre a cabeça, rasgou a túnica talar de mangas compridas que trazia, pôs as mãos sobre a cabeça e se foi andando e clamando.
20 Ni ahnsou me rie Apsalom kilangada, e ahpw idek reh, “Amnon wiahiong uhk mehkot suwed? Eri, riei ke dehr nsensuwedki. Pwe kumwa pirien, amwa pahpa metehmen, ke dehpa ndahng emen duwen met.” Damar eri mihmihte rehn Apsalom, nsensuwed oh sangasangat.
20 Absalão, seu irmão, lhe disse: Esteve Amnom, teu irmão, contigo? Ora, pois, minha irmã, cala-te; é teu irmão. Não se angustie o teu coração por isso. Assim ficou Tamar e esteve desolada em casa de Absalão, seu irmão.
21 Ni ahnsou me Nanmwarki Depit karongehda dahme wiawiher, e ahpw engiengkihda kowahlap.
21 Ouvindo o rei Davi todas estas coisas, muito se lhe acendeu a ira.
22 Oh Apsalom inenen kailongkihla mehlel Amnon pwehki eh angkehlailiong rie serepein Damar, e ahpw sohla lokaiaiong Amnon.
22 Porém Absalão não falou com Amnom nem mal nem bem; porque odiava a Amnom, por ter este forçado a Tamar, sua irmã.
23 Sounpar riau mwuri, Apsalom pahn sehk nah sihpw ko ni Paal Asor, limwahn kahnimw Epraim, e ahpw luke sapwellimen nanmwarki pwutak ko koaros re en iang patohdo wasao.
23 Passados dois anos, Absalão tosquiava em Baal-Hazor, que está junto a Efraim, e convidou Absalão todos os filhos do rei.
24 E ahpw patohla rehn Nanmwarki Depit oh patohwanohng, “Maing, Wasa Lapalap, I patohwan sesehk ei tungoal sihpw kan. Komwi oh sapwelimomwi lapalap akan pahn kak iang towehda kamadipw wet?”
24 Foi ter Absalão com o rei e disse: Eis que teu servo faz a tosquia; peço que com o teu servo venham o rei e os seus servidores.
25 Nanmwarkio ahpw ketin sapeng, mahsanih, “Soh samwa, e pahn wia lapalahn kedirepw ehu ong uhk ma se pahn iang kohwei.” Apsalom wie ngidingidkihte, ahpw nanmwarkio sohte kupwurki, e ahpw mahsanihong Apsalom en patopatohla.
25 O rei, porém, disse a Absalão: Não, filho meu, não vamos todos juntos, para não te sermos pesados. Instou com ele Absalão, porém ele não quis ir; contudo, o abençoou.
26 Apsalom ahpw patohwan, “Eri, komw kak mweidohng riei pwutak Amnon en iang patohla?”
26 Então, disse Absalão: Se não queres ir, pelo menos deixa ir conosco Amnom, meu irmão. Porém o rei lhe disse: Para que iria ele contigo?
27 Ahpw Apsalom wie ngidingidkihte Amnon en iang lao nanmwarkio mweidohng sapwellime pwutak koaros en iang Apsalom patohla.
27 Insistindo Absalão com ele, deixou ir com ele Amnom e todos os filhos do rei.
28 E ahpw kehkehlingkihong nah ladu ko, “Kumwail tehk mwahu ni Amnon e pahn sakaula, I pahn ruwese, kumwail kemehla. Kumwail dehr masak. Ngehi me pahn pein pwukoahki met. Kumwail kommwad oh dehr peikasal.”
28 Absalão deu ordem aos seus moços, dizendo: Tomai sentido; quando o coração de Amnom estiver alegre de vinho, e eu vos disser: Feri a Amnom, então, o matareis. Não temais, pois não sou eu quem vo-lo ordena? Sede fortes e valentes.
29 Papah ko eri kapwaiada dahme Apsalom kehkehlingkihong irail, irail eri kemehla Amnon. Sapwellimen Depit pwutak ko koaros ahpw karadahng pohn wararail ahs ako oh tangdoaui.
29 E os moços de Absalão fizeram a Amnom como Absalão lhes havia ordenado. Então, todos os filhos do rei se levantaram, cada um montou seu mulo, e fugiram.
30 Nindokon ar kohkohla nanialo, pakair ahpw lelohng Depit me ketihtihki, “Apsalom kemelahr sapwellimomwi pwutak ko koaros— sohte emen me luhwehdi!”
30 Iam eles ainda de caminho, quando chegou a notícia a Davi: Absalão feriu todos os filhos do rei, e nenhum deles ficou.
31 Nanmwarkio ahpw ketida, oh tehrpeseng sapwellime likou nan eh kupwur toutou, oh pwupwudiong nanpwel. Papah ko me iang pato wasao pil iang tehrpeseng ar likou ko.
31 Então, o rei se levantou, rasgou as suas vestes e se lançou por terra; e todos os seus servos que estavam presentes rasgaram também as suas vestes.
32 A Sonadap, nein rien Depit ohl, ede Samma, ahpw patohwan, “Maing, Wasa Lapalap, irail sohte kemehla sapwellimomwi pwutak ko koaros. Amnon kelehpw me mehla. Komw kak kadehde mwomwen Apsalom me e koasoakoasoane soahng wet sang ni rahn me Amnon angkehlailiong rie Damar.
32 Mas Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi, respondeu e disse: Não pense o meu senhor que mataram a todos os jovens, filhos do rei, porque só morreu Amnom; pois assim já o revelavam as feições de Absalão, desde o dia em que sua irmã Tamar foi forçada por Amnom.
33 Eri, komw dehr ketin kamehlele rohng wet, me dene sapwellimomwi pwutak ko koaros kamakamalahr.”
33 Não meta, pois, agora, na cabeça o rei, meu senhor, tal coisa, supondo que morreram todos os filhos do rei; porque só morreu Amnom.
34 Apsalom eri tangdoaui.
34 Absalão fugiu. O moço que estava de guarda, levantando os olhos, viu que vinha muito povo pelo caminho por detrás dele, pelo lado do monte.
35 Sonadap eri patohwanohng Depit, “Ih sapwellimomwi pwutak ko me patopato kohdo, nin duwen me I patohwanohng komwi.”
35 Então, disse Jonadabe ao rei: Eis aí vêm os filhos do rei; segundo a palavra de teu servo, assim sucedeu.
36 Ni eh ahpwtehn kaimwisekala eh pato, a sapwellime pwutak ko pa lella; re ahpw tapihada sengiseng, Depit oh sapwellime lapalap ako pil iang tentenihr kowahlap.
36 Mal acabara de falar, chegavam os filhos do rei e, levantando a voz, choraram; também o rei e todos os seus servos choraram amargamente.
37 — ausente —
37 Absalão, porém, fugiu e se foi a Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. E Davi pranteava a seu filho todos os dias.
38 — ausente —
38 Assim, Absalão fugiu, indo para Gesur, onde esteve três anos.
39 ahpw ni eh kaimwisekala eimwolu en mehlahn Amnon, e kupwurohkihla mehlel eh men tuhwong sapwellime pwutak Apsalom.
39 Então, o rei Davi cessou de perseguir a Absalão, porque já se tinha consolado acerca de Amnom, que era morto.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.