2 Samuel 13
Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs BKJ
1 Sapwellimen Depit pwutak, Apsalom rianeki serepein men me sohte pwopwoud, e inenen kaselel, oh ede Damar. Amnon, pil emen sapwellimen Depit pwutak, inenen men pwoudikihda serepeino.
1 E sucedeu depois disso, que Absalão, o filho de Davi, tinha uma irmã formosa, cujo nome era Tamar; e Amnon, o filho de Davi, a amava.
2 Eh limpoak inenen laud mehlel ong serepeino, kahrehda eh soumwahukihda pwehki eh apwal ong ih en kak pwoudiki, pwehki serepeino meipwon oh sohte kin tuhwong ohl.
2 E Amnom ficou tão atormentado que caiu enfermo por causa da sua irmã Tamar; porquanto ela era virgem; e Amnom considerava difícil para ele fazer algo a ela.
3 Mie kompoakepahn Amnon men me inenen mwersuwed, ede Sonadap, nein rien Depit pwutak, Samma.
3 Amnom, porém, tinha um amigo, cujo nome era Jonadabe, o filho de Simeia, irmão de Davi; e Jonadabe era um homem mui sutil.
4 Sonadap eri ndahng Amnon, “Sapwellimen nanmwarki pwutak kowe, I ahpw kin kilikilang omw kin mwomwen nsensuwed rahn koaros. Dahme kahrehda?”
4 E ele lhe disse: Por que estás tu, sendo o filho do rei, magro dia após dia? Não me contarás? E Amnon disse a ele: Eu amo Tamar, a irmã do meu irmão Absalão.
5 Sonadap ahpw ndahng, “Kohla wendi oh mwomwehda me ke soumwahu. Ni ahnsou me omw pahpa pahn ketido pwehn tuhwong uhk, a ke pahn ndahng, ‘Komw kupwurkalahngan oh mahsanihong riei serepein Damar en patohdo mahs kamwenge ie. I mwahuki en koasoanehdi kisin tungoal akan wasa I kak kilang ih ie, oh en pil pein katungoale ie.’”
5 E Jonadabe disse a ele: Deita-te na tua cama, e faz-te de enfermo; e quando o teu pai vier para te ver, diz a ele: Rogo-te que deixes Tamar, a minha irmã, vir e me dar alimento, e preparar a carne à minha vista, para que eu possa vê-la, e comer da sua mão.
6 Amnon ahpw mwomwehda me e soumwahudahr; e ahpw kohla wendi nan eh pereo.
6 Assim, Amnom se deitou, e se fez de enfermo; e quando o rei veio para o ver, Amnom disse ao rei: Rogo-te que deixes Tamar, minha irmã, vir fazer dois bolos à minha vista, para que eu possa comer da sua mão.
7 Depit eri poaronlahng Damar nan tehnpas pwe en patolahng ni imwen Amnon oh wiahda eh kisin tungoal.”
7 Então, Davi enviou à casa, a Tamar, dizendo: Vai agora até a casa do teu irmão Amnom e prepara alimento para ele.
8 Damar ahpw patohla oh diarada Amnon nan eh wasahn meir. E ahpw ale pilawa, oh wiahda keik kei wasa me e kak kilikilang ih ie. Mwuhr e ahpw kukihada
8 Assim, Tamar foi à casa do seu irmão Amnom; e ele estava deitado. E ela tomou farinha, e a amassou, e fez bolos à vista dele, e assou os bolos.
9 oh kihsang nan piraino oh kihong pwe en tungoale, ahpw e sohte men tungoale. E ahpw ndahng, “Ndahng koaros me mihmi met re en pedoisang wasaht”—irail eri pedoi.
9 E ela pegou uma panela, e os colocou diante dele; mas ele se recusou a comê-los. E Amnon disse: Retirai de mim todos os homens. E se retiraram todos os homens de diante dele.
10 Ih eri ndahng Damar, “Wahdo mahs keik kan ni ei pehtet oh menlau pein katungoale ie.” Damar eri ale keik ko oh walahng reh.
10 E Amnom disse a Tamar: Trazei o alimento à câmara, para que eu possa comer da tua mão. E Tamar tomou os bolos que ela havia feito, e os trouxe à câmara para Amnom, o seu irmão.
11 Ni serepeino eh wahla keik ko e ahpw poarohngete koledi, oh ndahng, “Menlau wendi rehi!”
11 E, quando ela os trouxe para ele comer, ele a agarrou e disse a ela: Vem te deitar comigo, minha irmã.
12 A Damar ndalahng, “Soh, ke dehr itonehng ie I en wia soangen tiahk suwed wet! Dihp lapalap ehu men.
12 E ela respondeu: Não, meu irmão, não me forces; porque tal coisa não deve ser feita em Israel; não faças esta loucura.
13 Ia duwen ei kak uh nanpwungen aramas akan? Oh kowe—ke uhdahn pahn adsuwedla nan Israel. Menlau lokaiaiong nanmwarkio, oh I ese me e pahn ketin mweidohng uhk ngehi.
13 E eu, para onde farei ir a minha vergonha? E, quanto a ti? Serás como um dos loucos de Israel. Agora, portanto, rogo-te, fala com o rei; porque ele não me negará a ti.
14 Ahpw e sohte men rong Damar, oh nan eh kehlailsang serepeino, e ahpw angkehlailiong.
14 Todavia, ele não quis atentar à sua voz; mas, sendo mais forte do que ela, forçou-a, e se deitou com ela.
15 Amnon eri direkihla eh kailongki serepeino; e kailongkihla Damar laudsang limpoak me e wiahiong mahso. E ahpw ndalahng, “Pitipit kohkohwei sang met!”
15 Então, Amnom odiou-a sobremaneira; de tal forma que o ódio com o qual a odiou foi maior do que o amor com que a amou. E Amnom disse a ela: Levanta-te e vai-te.
16 A serepeino sapeng, nda, “Ni omw pahn kausiehla nin duwe met ke pahn wiahda sapwung laud ehu me laudsang me ke ahpwtehn wiahda!”
16 E ela disse a ele: Não há motivo; este mal de me despedires é maior do que o outro que me fizeste. Ele, porém, não quis atentar a ela.
17 e ahpw ekerodo nah sounpapaho oh ndahng, “Wahwei sang lih menet mwohi! Kumwail kesehieiwei oh lokehdi perehn!”
17 Então, ele chamou o seu servo que lhe servia, e disse: Retira, agora, esta mulher da minha presença, e tranca a porta após ela.
18 Papaho eri wahieisang Damar loaleo oh lokehdi pereho.
18 E ela trazia uma vestimenta de diversas cores sobre si; porque com tais túnicas eram vestidas as filhas do rei que eram virgens. Então, o seu servo a trouxe para fora, e trancou a porta após ela.
19 Serepeino ahpw kamwarehdiong pehs pohn moange oh tehrpeseng eh likou reireio, oh peh ko perepere meseo oh wie sengiseng kohla.
19 E Tamar pôs cinzas sobre a sua cabeça, e rasgou a sua vestimenta de diversas cores que estava vestindo, e pôs sua mão sobre a cabeça, e seguiu chorando.
20 Ni ahnsou me rie Apsalom kilangada, e ahpw idek reh, “Amnon wiahiong uhk mehkot suwed? Eri, riei ke dehr nsensuwedki. Pwe kumwa pirien, amwa pahpa metehmen, ke dehpa ndahng emen duwen met.” Damar eri mihmihte rehn Apsalom, nsensuwed oh sangasangat.
20 E Absalão, seu irmão, disse a ela: Amnom, teu irmão, esteve contigo? Mas segura, agora, a tua paz, minha irmã; ele é teu irmão; não te turbes com esta coisa. Assim, Tamar permaneceu desolada na casa do seu irmão Absalão.
21 Ni ahnsou me Nanmwarki Depit karongehda dahme wiawiher, e ahpw engiengkihda kowahlap.
21 Mas quando o rei Davi ouviu todas estas coisas, ficou mui irado.
22 Oh Apsalom inenen kailongkihla mehlel Amnon pwehki eh angkehlailiong rie serepein Damar, e ahpw sohla lokaiaiong Amnon.
22 E Absalão não falou nem bem, nem mal com o seu irmão Amnom; porque Absalão odiou Amnom, porquanto ele havia forçado sua irmã Tamar.
23 Sounpar riau mwuri, Apsalom pahn sehk nah sihpw ko ni Paal Asor, limwahn kahnimw Epraim, e ahpw luke sapwellimen nanmwarki pwutak ko koaros re en iang patohdo wasao.
23 E sucedeu, depois de dois anos completos, que Absalão tinha tosquiadores de ovelhas em Baal-Hazor, que fica ao lado de Efraim; e Absalão convidou todos os filhos do rei.
24 E ahpw patohla rehn Nanmwarki Depit oh patohwanohng, “Maing, Wasa Lapalap, I patohwan sesehk ei tungoal sihpw kan. Komwi oh sapwelimomwi lapalap akan pahn kak iang towehda kamadipw wet?”
24 E Absalão veio até o rei, e disse: Agora que o teu servo tem tosquiadores de ovelhas; suplico-te que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 Nanmwarkio ahpw ketin sapeng, mahsanih, “Soh samwa, e pahn wia lapalahn kedirepw ehu ong uhk ma se pahn iang kohwei.” Apsalom wie ngidingidkihte, ahpw nanmwarkio sohte kupwurki, e ahpw mahsanihong Apsalom en patopatohla.
25 E o rei disse a Absalão: Não, filho meu, não iremos todos de uma vez, para que não te sejamos por peso. E ele insistiu. Todavia, ele não quis ir, mas o abençoou.
26 Apsalom ahpw patohwan, “Eri, komw kak mweidohng riei pwutak Amnon en iang patohla?”
26 Então, disse Absalão: Se não, rogo-te, deixa que o meu irmão Amnom venha conosco. E o rei disse a ele: Por que ele deveria ir contigo?
27 Ahpw Apsalom wie ngidingidkihte Amnon en iang lao nanmwarkio mweidohng sapwellime pwutak koaros en iang Apsalom patohla.
27 Absalão, porém, insistiu com ele para que deixasse Amnom e todos os filhos do rei irem com ele.
28 E ahpw kehkehlingkihong nah ladu ko, “Kumwail tehk mwahu ni Amnon e pahn sakaula, I pahn ruwese, kumwail kemehla. Kumwail dehr masak. Ngehi me pahn pein pwukoahki met. Kumwail kommwad oh dehr peikasal.”
28 Ora, Absalão havia ordenado aos seus servos, dizendo: Marcai, pois, quando o coração de Amnom estiver alegre com vinho, e quando eu vos disser: Feri Amnom; então matai-o, não temais; não vo-lo ordenei eu? Sede corajosos e sede valentes.
29 Papah ko eri kapwaiada dahme Apsalom kehkehlingkihong irail, irail eri kemehla Amnon. Sapwellimen Depit pwutak ko koaros ahpw karadahng pohn wararail ahs ako oh tangdoaui.
29 E os servos de Absalão fizeram a Amnom segundo Absalão havia ordenado. Então, todos os filhos do rei se levantaram, e cada qual subiu sobre sua mula, e fugiu.
30 Nindokon ar kohkohla nanialo, pakair ahpw lelohng Depit me ketihtihki, “Apsalom kemelahr sapwellimomwi pwutak ko koaros— sohte emen me luhwehdi!”
30 E sucedeu, enquanto eles estavam no caminho, que chegaram novas a Davi, dizendo: Absalão matou todos os filhos do rei, e nenhum deles restou.
31 Nanmwarkio ahpw ketida, oh tehrpeseng sapwellime likou nan eh kupwur toutou, oh pwupwudiong nanpwel. Papah ko me iang pato wasao pil iang tehrpeseng ar likou ko.
31 Então, o rei se levantou, e rasgou as suas vestes, e deitou-se sobre a terra; e todos os seus servos permaneceram junto com suas vestes rasgadas.
32 A Sonadap, nein rien Depit ohl, ede Samma, ahpw patohwan, “Maing, Wasa Lapalap, irail sohte kemehla sapwellimomwi pwutak ko koaros. Amnon kelehpw me mehla. Komw kak kadehde mwomwen Apsalom me e koasoakoasoane soahng wet sang ni rahn me Amnon angkehlailiong rie Damar.
32 E Jonadabe, o filho de Simeia, irmão de Davi, respondeu e disse: Não suponha o meu senhor que mataram todos os moços filhos do rei; porque somente Amnom está morto; porquanto, por convocação de Absalão, foi isto determinado desde o dia em que ele forçou sua irmã Tamar.
33 Eri, komw dehr ketin kamehlele rohng wet, me dene sapwellimomwi pwutak ko koaros kamakamalahr.”
33 Agora, portanto, não leve, o meu senhor, esta coisa ao seu coração, o pensar que todos os filhos do rei estão mortos; porque somente Amnom está morto.
34 Apsalom eri tangdoaui.
34 Mas Absalão fugiu. E o moço que mantinha a guarda levantou os seus olhos, e viu, e eis que vinham muitas pessoas pelo caminho da encosta à sua retaguarda.
35 Sonadap eri patohwanohng Depit, “Ih sapwellimomwi pwutak ko me patopato kohdo, nin duwen me I patohwanohng komwi.”
35 E Jonadabe disse ao rei: Eis que vêm os filhos do rei; como disse o teu servo, assim o é.
36 Ni eh ahpwtehn kaimwisekala eh pato, a sapwellime pwutak ko pa lella; re ahpw tapihada sengiseng, Depit oh sapwellime lapalap ako pil iang tentenihr kowahlap.
36 E sucedeu, tão logo ele terminou de falar, que chegaram os filhos do rei, e ergueram a sua voz e choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram mui amargamente.
37 — ausente —
37 Então Absalão fugiu, e foi até Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. E Davi se lamentava pelo seu filho todos os dias.
38 — ausente —
38 Então Absalão fugiu, e foi até Gesur, e ali permaneceu três anos.
39 ahpw ni eh kaimwisekala eimwolu en mehlahn Amnon, e kupwurohkihla mehlel eh men tuhwong sapwellime pwutak Apsalom.
39 E a alma do rei Davi ansiava em ir até Absalão; porque ele estava consolado acerca de Amnom, sabendo que ele estava morto.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.