2 Crônicas 20

Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Ahnsou ehu mwuri, karis en mehn Mohap kan, mehn Ammon kan iangahki iangarail tohn wehin Meun, re ahpw mahweniong Suda.
1 Algum tempo depois, os exércitos dos moabitas e dos amonitas, junto com os meunitas, invadiram o país de Judá.
2 Meninkeder kei eri patohdo oh patohwanohng Nanmwarki Seosopat, “Lapalahn karis ehu sang Edom patohdosangehr palio Sehden Mehla pwe re en mahweniong komwi. Re kalowedier Asason Damar.” (Ih pil ehu eden Engkedi met.)
2 Alguns homens vieram e disseram a Josafá: — Um exército enorme do país de Edom veio do outro lado do mar Morto para atacar o senhor. Eles já conquistaram a cidade de Hazazão-Tamar. (Hazazão-Tamar e Fonte de Gedi são o mesmo lugar.)
3 Seosopat eri masepwehkada oh kasakasohng KAUN-O pwe en ketin kamarainih. Ih eri koasoanehdi pwe tohn wehio pwon en kaisihsol.
3 Josafá ficou com medo e orou a Deus, o Senhor , pedindo socorro. Depois deu ordem para que todo o povo de Judá jejuasse.
4 Aramas akan ahpw mwesel karuaru sang wasa koaros nan Suda kolahng Serusalem, pwe re en peki rehn KAUN-O en ketin kamarainih irail,
4 Todos se reuniram para pedir socorro ao Senhor ; de todas as cidades do país o povo veio a Jerusalém.
5 mehn Serusalem eri iang irail pokonpene nan kehl kapw en Tehnpas Sarawio. Seosopat eri ketila uh mwohrail
5 A gente de Judá e de Jerusalém se reuniu no pátio novo do Templo, e Josafá se pôs de pé no meio deles
6 oh kasakas ong KAUN-O, mahsanih, “Maing KAUN, Koht en atail pahpa kahlap ako, komwi kin ketin kakaun sang nanleng wehi koaros en sampah. Komwi me manaman oh roson, oh sohte emen me kak en pelian komwi.
6 e orou assim: — Ó
7 Komwi me at Koht. Ni ahnsou me sapwellimomwi mehn Israel kan patodohng nan sahpw wet, komwi ketin koakoahsang aramas akan me koukousoan wasaht oh ketikihong sahpwo ong kadaudok en Eipraam, me komwi kin ketin loalloale, pwe re en sapwenikihla kohkohlahte.
7 Tu és o nosso Deus; expulsaste os moradores desta terra de diante do teu povo de Israel e deste a terra deles para sempre a nós, os descendentes de Abraão, teu amigo.
8 Re koukousoanehr wasaht oh kauwadahr tehnpas ehu mehn kawauwih komwi.
8 O teu povo tem morado nesta terra, e aqui construímos um Templo em tua honra. Nós dissemos assim:
9 Re patohwan ese me ma paisuwed ehu pahn lelohng irail mehn kaloke irail, me rasehng mahwen, soumwahu lusulus, de lehk lapalap, eri, re kak patohdo oh uh mwohn Tehnpas wet wasa me aramas kin kaudokiong komwi ie. Re kin kapakapohng komwi nan arail apwal akan, oh komwi kin ketin karonge irail oh kapitirailla.
9 “Se alguma desgraça cair sobre nós como castigo, seja guerra, ou doenças, ou falta de alimentos, então nos ajuntaremos em frente deste Templo, onde tu moras, e no nosso sofrimento clamaremos a ti pedindo socorro, e tu atenderás o nosso pedido.”
10 “Ahnsou wet mehn Ammon, mehn Mohap, oh mehn Edom kan patohwan mahweniongkitehr. Ahnsou me at pahpa kahlap ako patohsang Isip, komwi sohte ketin mweidohng re en pedolong nan sahpw pwuko, kahrehda at pahpa kahlap ako pidipidahki sahpw ako oh sohte kamwomwirailla.
10 — Agora os amonitas e os moabitas, junto com os edomitas, invadiram o nosso país. Quando os nossos antepassados estavam vindo do Egito, tu não os deixaste invadir as terras daqueles povos. Por isso, os nossos antepassados se desviaram delas e não destruíram aqueles povos.
11 Eri, ih duwen arail kasapahl ong kiht—re patodohn koakoahkitasang nan sahpw me komwi ketikihong kiht.
11 Mas agora eles nos pagam assim: estão nos atacando para nos expulsar da terra que nos deste para sempre.
12 Komwi me at Koht! Komwi ketin angiangih irail, pwe se sohte kak uhwong karis lapalap wet me mahmahweniong kiht. Se sohte patohwan dahme se pahn wia, ahpw se patohwan peki sapwellimomwi sawas.”
12 Ó nosso Deus, castiga essa gente, pois não somos bastante fortes para resistir a esse enorme exército que está avançando contra nós. Não sabemos o que fazer e olhamos para ti, pedindo socorro!
13 Ohl en Suda koaros, iangahki ar pwoud kan, oh neirail seri kan, iang uh wasao ni Tehnpas Sarawio.
13 Todos os homens de Judá estavam ali de pé em frente do Templo, junto com as suas mulheres e os seus filhos e até as crianças de colo.
14 Ngenen KAUN-O ahpw ti pohn mehn Lipai men me iang patopato nan pokono. Ede Sahasiel, nein Sekaraia, kisehn peneineien Asap oh kadaudok en Asap me kodoudoudohsang rehn Madanaia, Seiel, oh Penaia.
14 De repente, o Espírito de Deus desceu sobre um levita que estava ali no meio do povo. Chamava-se Jaaziel e era descendente de Asafe. Jaaziel era filho de Zacarias, neto de Benaías, bisneto de Jeiel e trineto de Matanias.
15 Sahasiel eri patohwan, “Maing Wasa Lapalap, oh kumwail koaros mehn Suda oh Serusalem, KAUN-O ketin mahsanih kumwail en dehr nan kapehd tikitikla de masak uhwong karis lapalap wet. Koht me pahn ketin wiewia mahwen wet, kaidehk kumwail.
15 Jaaziel disse: — Povo de Judá, moradores de Jerusalém e rei Josafá, prestem atenção! Escutem isto que o
16 Kumwail pahn mahweniong irail lakapw ni arail pahn ukadahdo ni wasahn kot nan Sis. Kumwail pahn tuhwong irail ni imwin wahu me kolahng nan sapwtehno limwahn Seruel.
16 Amanhã vocês os atacarão quando eles vierem pela subida de Zis. Vocês se encontrarão com eles no fim do vale que dá para o deserto de Jeruel.
17 Kumwail sohte pahn pei nan mahwen wet. Kumwail pahn koasoaneikumwaildi oh awih; kumwail ahpw pahn patohwan duwen KAUN-O eh pahn ketikihong kumwail en powehdi. Kumwail mehn Serusalem oh mehn Suda, kumwail dehr peikasal de masepwehk. Kumwail patohwei mahwen, KAUN-O pahn ketin ieiang kumwail.”
17 Quando os encontrarem, vocês não precisarão lutar. Fiquem parados ali e verão como o Senhor Deus salvará vocês. Povo de Judá e moradores de Jerusalém, não se assustem, nem fiquem com medo; marchem contra os inimigos amanhã, pois eu, o Senhor , estarei com vocês.”
18 Nanmwarki Seosopat ahpw poaridi lel nanpwel, oh aramas koaros pil iang ih oh kaudokiong KAUN-O.
18 Então o rei Josafá se ajoelhou e encostou o rosto no chão; e todo o povo de Judá e os moradores de Jerusalém também se ajoelharam na presença de Deus, o Senhor , e o adoraram.
19 Mehn Lipai kan me kisehn peneineien Kohad oh Kora ahpw kesihnenda oh ngihl laud kapikapinga KAUN-O, Koht en Israel.
19 Aí os levitas que eram descendentes de Coate e de Corá começaram a louvar o Senhor , o Deus de Israel, em voz bem alta.
20 Nimensehngie ni mandahn rahno, aramas ako kohieilahng nan sapwtehno limwahn Tekoa. Ni arail mwesemwesel, Seosopat ahpw poahngok ong irail, mahsanih, “Kumwail mehn Suda oh Serusalem, kumwail koapworopworki KAUN-O, amwail Koht, kumwail ahpw pahn tengeteng kehlail. Kumwail pwoson dahme sapwellime soukohp kan patohwanohng kumwail, kumwail ahpw pahn pweida.”
20 Na manhã seguinte, todos se levantaram cedo e foram para o deserto de Tecoa. Ao saírem, Josafá ficou de pé e disse: — Povo de Judá e moradores de Jerusalém, escutem! Confiem no
21 Mwurin nanmwarkio eh ketikihong kaweid aramas ako, e ahpw mahsanihong ekei sounkoul ko re en pwuhriong nan arail likou reirei me re kin likawih ni ahnsoun sarawi kan oh tiengla mwohn kariso, oh koulki: “Kapinga KAUN-O! Sapwellime limpoak me poatopoat!”
21 Depois de consultar o povo, Josafá ordenou que alguns cantores vestissem roupas sagradas e marchassem à frente do exército, louvando a Deus e cantando assim: “Louvem a Deus, o porque o seu amor dura para sempre.”
22 Ahnsou me re tapihada koul, KAUN-O ahpw ketin kapingada karis ko.
22 Logo que começaram a cantar, o Senhor Deus causou confusão entre os moabitas, os amonitas e os edomitas, e eles foram derrotados.
23 Mehn Ammon oh mehn Mohap uhd mahweniongada karis en mehn Edom oh kamwomwala; mwuhr re ahpw uhd uhpene nanpwungarail ni pei eikek.
23 Os amonitas e os moabitas atacaram os edomitas e os destruíram completamente; depois os amonitas lutaram contra os moabitas, e os dois lados também acabaram se destruindo.
24 Ni karis en mehn Suda ko ar lel ni wasahn iroir ehu me mi nan sapwtehno, re kilenglahng imwintihti ko oh kilangada irail koaros wonohn nanpwel melahr. Sohte emen me pitla.
24 Quando o exército de Judá chegou a um lugar alto no deserto, eles viram o chão coberto de mortos; ninguém tinha escapado com vida.
25 Seosopat oh sapwellime sounpei ko eri ketila pwe re en ketikihsang arail dipwisou kan, re ahpw diarada kiden kou, likou, mwenge, oh pil soangen dipwisou kesempwal teikan. Erein rahn siluh re rikirikpene dipwisou kan me lohdi nan mahwen, ahpw dipwisou me inenen tohto, kahrehda re sohte kak wahda soahng koaros.
25 Aí Josafá e os seus soldados avançaram e começaram a pegar tudo o que havia no acampamento inimigo. Encontraram muitos animais de carga, armas, roupas e objetos de valor. Levaram três dias pegando as coisas, mas havia tanto, que não puderam levar tudo.
26 Re ahpw pokonpene nan Wahun Peraka oh kapingahki KAUN-O soahng koaros me e ketin wiahiong irail. Ihme kahrehda wahwo adanekihki “Peraka.”
26 No quarto dia, todos se reuniram no vale de Beraca e louvaram o Senhor . É por isso que aquele lugar se chama vale de Beraca até hoje .
27 Seosopat eri kahre sapwellime kariso sapahllahng Serusalem ni mwomwen powehdi, pwehki KAUN-O eh ketin kalowedier arail imwintihti kan.
27 Depois os soldados de Judá e de Jerusalém, com Josafá à frente, voltaram alegres para Jerusalém. Estavam contentes porque o Senhor Deus lhes tinha dado a vitória na luta contra os seus inimigos.
28 Ni arail lel nan kahnimwo, re ahpw inenlahng nan Tehnpas Sarawio kokoul kohla kesekesengki arp oh sowi kan.
28 Quando chegaram a Jerusalém, foram até o Templo, ao som de música de harpas , liras e trombetas.
29 Wehi koaros me rong duwen KAUN-O eh ketin powehdi imwintihti en mehn Israel kan ahpw masepwehkada,
29 Quando os outros povos souberam que o Senhor havia derrotado os inimigos de Israel, ficaram todos com medo.
30 Seosopat eri kakaun wehio ni meleilei, oh Koht ketikihong onepek mwahu sang wasa koaros nan wehio.
30 Assim o reinado de Josafá continuou tranquilo, pois Deus lhe deu paz com todas as nações vizinhas.
31 Seosopat wiahla nanmwarkien Suda ni eh sounpar silihsek limau oh kakaunki nan Serusalem erein sounpar rieisek limau. Eh nohno iei Asupa, nein Silsi serepein.
31 Josafá tinha trinta e cinco anos de idade quando se tornou rei de Judá. Ele governou em Jerusalém vinte e cinco anos. A sua mãe se chamava Azuba e era filha de Sili.
32 Duwehte seme Asa nanmwarkien mwowe, e wiadahr dahme pwung mwohn silangin KAUN-O;
32 Como Asa, o seu pai, havia feito antes dele, Josafá fez o que o Senhor Deus considera certo.
33 ahpw wasahn kaudok en me rotorot akan sohte kamwomwmwomwla. Aramas akan sohte kin kaudokiong Koht en ar pahpa kahlap ako ni mohngiong unsek.
33 Mas os lugares pagãos de adoração não foram destruídos, pois o povo ainda não tinha resolvido adorar somente o Deus dos seus antepassados.
34 Mehkoaros me Seosopat wiadahr, sang ni tepin eh mwehi lel ni imwi, ntinting nan Pwuhken Poadopoad en Sehu Nein Ananai, me pil wia kisehn Pwuhken Poadopoad en Nanmwarki kan en Israel.
34 Todas as outras coisas que Josafá fez, desde o começo até o fim do seu reinado, estão escritas na História de Jeú, filho de Hanani , que faz parte da História dos Reis de Israel .
35 Ahnsou ehu Seosopat, nanmwarkien Suda, wiadahr ehu inou en miniminpene nanpwungen ih oh Ahasaia, nanmwarkien Israel, me ketin wiadahr soahng suwed tohtohie.
35 Mais tarde, o rei Josafá se tornou aliado de Acazias, rei de Israel, que vivia uma vida cheia de maldade.
36 Re wiahda sohp kei ni wap en Esiongkeper.
36 Eles fizeram um acordo para construírem navios que fossem até a Espanha; os navios foram construídos em Eziom-Geber.
37 Ahpw Elieser nein Dodapahu, mehn kahnimw Maresa, ahpw kehkehlingkihong Seosopat, “Pwehki omwi wiadahr inoun minimin ong Ahasaia, KAUN-O pahn ketin kamwomwala dahme komwi ketin wiadahr.” Sohp ko eri ohla oh sohla pwurehng seiloakseli.
37 Mas Eliézer, filho de Dodavá, profetizou contra Josafá o seguinte: — O Os navios se quebraram e não puderam ir até a Espanha.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Crônicas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.