1 Samuel 20

Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Depit eri tangasang Naiod, nan Rama, tangalahng rehn Sonadan oh ndaiong, “Dahme I wiadahr? Dihp da me I dipkidahr? Sapwung da me I wiahiong omw pahpao me kahrehiong eh men kemeiehla?”
1 Então Davi fugiu de Naiote, em Ramá, foi falar com Jônatas e perguntou: "O que foi que eu fiz? Qual é o meu crime? Qual foi o pecado que cometi contra seu pai para que ele queira tirar minha vida? "
2 Sonadan ahpw sapeng, nda, “Ke dehr perki mehkot, ke sohte pahn mehla! Ei pahpao kin mahsanihong ie mehkoaros me e kin ketin wiahda, me kesempwal oh sohte kesempwal, oh e sohte pahn ekihsang ie mewet. Soh! E sohte kak!”
2 "Nem pense nisso", respondeu Jônatas, "você não será morto! Meu pai não fará coisa alguma sem antes me avisar, seja importante ou não. Por que ele iria esconder isso de mim? Não é nada disso! "
3 A Depit sapeng, ketihtihki, “Omw pahpao inenen mwahngih mwahu duwen omw poakepoake ie, oh e koasoanehdi nan kupwure me e sohte pahn kasalehiong uhk dahme e kupwukupwurehiong ie, pwe e de kauweiukala. I kakete kahukihla ni mwaren KAUN-O me I sohte dohsang ei pahn mehla.”
3 Davi, contudo, fez um juramento e disse: "Seu pai sabe muito bem que eu conto com a sua simpatia, e pensou: ‘Jônatas não deve saber disso para não se entristecer’. No entanto, eu juro pelo nome do Senhor e por sua vida que estou a um passo da morte".
4 Sonadan ahpw sapeng, nda, “Eri, I pahn wia mehkoaros me ke anahne.”
4 Jônatas disse a Davi: "Eu farei o que você achar necessário".
5 Depit eri sapeng, nda, “Kilang, lakapw iei rahn Sarawien Maram Pwul, rahn me I kin epwehnki iang nanmwarki ketidiong nin tehpel. Eri, ma ke mweidohng ie, I pahn kolahng rukula nansapw lel nin soutik en pali.
5 Então disse Davi: "Amanhã é a festa da lua nova, e devo jantar com o rei; mas deixe-me ir esconder-me no campo até o final da tarde de depois de amanhã.
6 Ma omw pahpao pahn tehkada me I sohte iang mihmi nin tehpelo, a menlau padahkihong me I pekihda rehmw mweimwei pwe I en patolahng mahs ni imweio nan Pedleem, pwe ih ahnsoun at peneinei ar kin wia at sarawien meirong nan sounpar koaros.
6 Se seu pai sentir minha falta, diga-lhe: ‘Davi insistiu comigo para que lhe permitisse ir a Belém, sua cidade natal, por causa do sacrifício anual que está sendo feito lá por todo o seu clã’.
7 Eri, ma e pahn mahsanih, “Me mwahu,” eri, I pahn nsenamwahu oh pitla. A ma e engiengda, ke pahn esehki me e ketin koasoanehdi en kemeiehla.
7 Se ele disser: ‘Está bem’, então seu servo estará seguro. Se ele, porém, ficar muito irado, você pode estar certo de que está decidido a me fazer mal.
8 Menlau kapwaiada ei pekipeket, oh kapwaiada inou sarawi me ke wiahiong ie. Ahpw ma I dipadahr, eri a, ke nek pein kemeiehla. Dahme omw pahpao me pahn kemehkiniehla?”
8 Mas seja leal a seu servo, porque fizemos um acordo perante o Senhor. Se sou culpado, então mate-me você mesmo! Por que entregar-me a seu pai? "
9 Sonadan ahpw sapeng, nda, “Ke dehr lemeleme soahngen. Ma I uhdahn ese me ei pahpao koasoanehdi nan kupwure en kemeiukala, I uhdahn pahn kairehkin uhk.”
9 Disse Jônatas: "Nem pense nisso! Se eu tiver a menor suspeita de que meu pai está decidido a matá-lo, certamente eu o avisarei! "
10 Depit eri idek reh, “A ihs me pahn kairehkin ie, ma omw pahpao sapeng uhk nan eh engieng?”
10 Davi perguntou: "Quem irá contar-me, se seu pai lhe responder asperamente? "
11 Sonadan ahpw sapeng Depit, nda, “Kita kohieila nan mohso.” Ira eri kohieila,
11 Jônatas disse: "Venha, vamos ao campo". Eles foram
12 oh Sonadan ndahng Depit, “KAUN-O, Koht en Israel, en ketin wia ata sounkadehde, lakapw, ni soangen ahnsou wet, oh pil pali, I pahn idek rehn ei pahpao. Ma e pahn mwomwen kadek ong uhk, I pahn pakairkihong uhk.
12 e Jônatas disse a Davi: "Pelo Senhor, o Deus de Israel, prometo que sondarei meu pai, a esta hora, depois de amanhã! Saberei se as suas intenções são boas ou não para com você, e lhe mandarei avisar.
13 A ma e kupwukupwure en kauweiukala, KAUN-O en ketin kemeiehla ma I sohte pahn pakairkihong uhk oh kadaralahng uhk wasa me ke kak rukula ie. KAUN-O en ketiket rehmw duwehte eh kin ketin ieiang ei pahpao!
13 E, se meu pai quiser fazer-lhe mal, que o Senhor me castigue com todo rigor, se eu não lhe informar e não deixá-lo ir em segurança. O Senhor esteja com você assim como esteve com meu pai.
14 A ma I pahn momourte, menlau kapwaiada omw inouwen oh loalopwoatohng ie; ahpw ma I mehla,
14 Se eu continuar vivo, mostre a lealdade do Senhor a mim; mas se eu morrer,
15 kadekohng ei peineinei ahnsou koaros. Eri, ahnsou me KAUN-O pahn ketin kamwomwala douluhl omwi imwintihti kan koaros,
15 jamais deixe de mostrar a sua lealdade para com a minha família, inclusive quando o Senhor eliminar da face da terra todos os inimigos de Davi".
16 ata inou wet pahn poatopoatte, sohte pahn ohla. Ma e pahn ohla, KAUN-O pahn ketin kalokeiuk.”
16 Assim Jônatas fez uma aliança com a família de Davi, dizendo: "Que o Senhor chame os inimigos de Davi para prestarem contas".
17 Sonadan eri pwurehng koangngoangehki Depit en pwurehng wiahda inoun limpoak ong ih, pwe Sonadan poakepoake mehlel Depit duwehte eh kin poakohng pein eh mour.
17 E Jônatas fez Davi reafirmar seu juramento, por causa de sua amizade por ele, pois ele havia se tornado seu amigo leal.
18 Sonadan eri ndaiong Depit, “Lakapw, iei rahn Sarawien Maram Pwul; oh ma ke sohte iang mi wasao, re pahn tehkada omw sohte iang kasarawio.
18 Então Jônatas disse a Davi: "Amanhã é a festa da lua nova. Vão sentir sua falta, pois sua cadeira estará vazia.
19 Oh pil pali, ma ke sohte iang, re pahn inenen tehkada. Eri, kohwei wasaohte me ke rukula ie mahso, oh rukula palio kasukasuk en takaio.
19 Depois de amanhã, vá ao lugar onde você se escondeu quando tudo isto começou, e espere junto à pedra de Ezel.
20 Eri, I ahpw pahn kadaralahng kanengen kesik ketieu silipwoat, mwomwen me I songosong kaskih mehkot.
20 Atirarei três flechas para o lado dela, como se estivesse atirando num alvo.
21 I ahpw pahn ndaiong ei ladu en kohla rapahkihdo. Eri, ma I ndaiong, ‘Kilang, pwe kanengen kesik ketieu ko mihmi palihdo sang uhk; ale oh wahdo;’ met wehwehki me ke pitlahr. Eri, ke pahn kohdo rehi. Ke dehpa perki mehkot.
21 Então mandarei um menino procurar as flechas. Se eu gritar para ele: ‘As flechas estão mais para cá, traga-as aqui’, você poderá vir, pois, juro pelo nome do Senhor que você estará seguro; não haverá perigo algum.
22 A ma I ndaiong, ‘Kanengen kesik ketieu ko mihmi palihla sang uhk;’ eri kohkohwei, pwe iei kupwur en KAUN-O men.
22 Mas, se eu gritar para ele: ‘Olhe, as flechas estão mais para lá’, vá embora, pois o Senhor o manda ir.
23 A duwen inou me kita wiahda nanpwungata, KAUN-O pahn ketin kupwure pwe kita en kin dadaurete.”
23 Quanto ao nosso acordo, o Senhor é testemunha entre mim e você para sempre".
24 Depit eri rukula nansapwo. Ni ahnsoun Sarawien Maram Pwulo, Nanmwarki Sohl ahpw ketido
24 Então Davi escondeu-se no campo. Quando chegou a festa da lua nova, o rei sentou-se à mesa.
25 oh ketidiong nan mwoale limwahn dihdo. Apner mwohd limwah, a Sonadan mwohd mwowe palio tehpelo. A sohte aramas nan dewen Depito.
25 Ele se assentou no lugar de costume, junto à parede, em frente de Jônatas, e Abner sentou-se ao lado de Saul, mas o lugar de Davi ficou vazio.
26 Ahpw Sohl sohte mahsanih mehkot rahno, pwe e kupwukupwure, “Ele mehkot wiawihong Depit oh e sohte mwakelekeliong sarawiet.”
26 Saul não disse nada naquele dia, pois pensou: "Algo deve ter acontecido a Davi, deixando-o cerimonialmente impuro. Com certeza ele está impuro".
27 Mandahn rahno, mwurin Sarawien Maram Pwulo, dewen Depito pil tetehnte. Iei me Sohl keinemwe rehn Sonadan, “Dahme Depit sohte iangki kamadipw wet aio oh rahnwet?”
27 No dia seguinte, o segundo dia da festa da lua nova, o lugar de Davi continuou vazio. Então Saul perguntou a seu filho Jônatas: "Por que o filho de Jessé não veio para a refeição, nem ontem nem hoje? "
28 A Sonadan sapeng, patohwan, “Ahki e pekihda rehi en patolahng Pedleem.
28 Jônatas respondeu: "Davi me pediu, com insistência, permissão para ir a Belém,
29 E patohwanohng ie, ‘Menlau mweidohng ie, pwe at peneinei pahn wia kasarawihpen at meirong en pahr nan kanimwo, oh rieio koasoanehdi I en iang mi wasao. Eri, ma kowe uhdahn kompoakepahi, a mweidohng ie I en kohla oh tuhwong mahs kisehi ko.’ Eri, ih kahrepen eh sohte mi nan dewe ni sapwellimomwi tehpelet.”
29 dizendo: ‘Deixe-me ir, pois nossa família oferecerá um sacrifício na cidade, e meu irmão ordenou que eu estivesse lá. Se conto com a sua simpatia, deixe-me ir ver meus irmãos’. Por isso ele não veio à mesa do rei".
30 Sohl eri engiengda kowahlap pahn Sonadan oh mahsanihong, “Ia uwen kahngohdi oh soaloalopwoat en omw nohno! I esehte me ke kin uhpalihki Depit, iei me ke kauwehkilahr pein kowe oh pil eden omw nohno!
30 A ira de Saul se acendeu contra Jônatas, e ele lhe disse: "Filho de uma mulher perversa e rebelde! Será que eu não sei que você tem apoiado o filho de Jessé para sua própria vergonha e para vergonha daquela que o deu à luz?
31 Eri, ke ese pwe nindokon Depit eh momour, ke sohte mwahn kak wiahla nanmwarkien wehiet. Ahnsou wette kohwei oh wahdo rehi wasaht, pwe e uhdahn pahn kamakamala.”
31 Enquanto o filho de Jessé viver, nem você nem seu reino serão estabelecidos. Agora mande chamá-lo e traga-o a mim, pois ele deve morrer! "
32 Sonadan eri sapeng, patohwan, “Dahme e pahn kamakamkihla? Sapwung da me e wiahda?”
32 Jônatas perguntou a seu pai: "Por que ele deve morrer? O que ele fez? "
33 Ni ahnsowohte Sohl doakoahki sapwellime ketieuo Sonadan pwe en kemehla. Sonadan ahpw esehkihda me eh pahpao koasoanedier nan kupwure me e pahn ketin kemehla Depit.
33 Então Saul atirou sua lança contra Jônatas para matá-lo. E assim Jônatas percebeu que seu pai estava decidido a matar Davi.
34 Sonadan eri uhda sang nin tehpelo, nan kapehde inenen lingeringer. Ihme e sohte mwahn mwengehki ni keriaun rahnen Sarawien Maram Pwulo. E inenen nsensuwedkihla Depit, pwehki eh pahpao e ketin kamwamwahlihala.
34 Jônatas levantou-se da mesa muito irado; naquele segundo dia da festa da lua nova ele não comeu, pois estava triste porque seu pai havia humilhado a Davi.
35 Nimenseng en mandahn rahno, Sonadan ahpw kohla rehn Depit nan mohso, duwen ara inoukipene. E ahpw kahrehda kisin pwutak kis.
35 Pela manhã, Jônatas saiu ao campo para encontrar Davi. Levava consigo um menino
36 Ih eri ndaiong kisin pwutako, “Ke pahn tangewei oh ale kanengen kesik ketieu kan me I pahn kadar.” Kisin pwutako eri tangala, a Sonadan kadar kanengen kesik ieu me pwupw palila sang.
36 e lhe disse: "Corra e ache as flechas que eu atirar". O menino correu e Jônatas atirou uma flecha para além dele.
37 Ni kisin pwutako eh lel wasa me kanengen kesik ketieuo pwupwudi ieo, Sonadan ahpw wering, nda, “E pwupwudi kaileweisang men!
37 Quando o menino chegou ao lugar onde a flecha havia caído, Jônatas gritou: "A flecha não está mais para lá?
38 Mwadang! Ke dehr uhdi!” Kisin pwutako rikada kanengen kesik ketieuo oh pwurodohng rehn Sonadan.
38 Vamos! Rápido! Não pare! " O menino apanhou a flecha e voltou
39 E ahpw sehse da wehwehn tiahko; a Sonadan oh Depit kelehpw me ese.
39 sem saber de nada, pois somente Jônatas e Davi sabiam do que tinham combinado.
40 Sonadan eri kihong kisin pwutako nah dipwisoun mahwen ko oh ndaiong en kapwurehla nan kahnimwo.
40 Então Jônatas deu suas armas ao menino e disse: "Vá, leve-as de volta à cidade".
41 Eri, mwurin kisin pwutako eh samwalahr, Depit ahpw kesihnenda palio kasukasuk en takaio. E ahpw poaridiong nanpwelo pak siluh. Ih oh Sonadan ahpw wie sengiseng oh emente metik mesen emen; en Depit eh nsensuwed inenen laudsang en Sonadan.
41 Depois que o menino se foi, Davi saiu do lado sul da pedra e inclinou-se três vezes perante Jônatas, com o rosto no chão. Então despediram-se beijando um ao outro e chorando; Davi chorou ainda mais do que Jônatas.
42 Sonadan eri ndaiong Depit, “Koht en ketin ieiang uhk. KAUN-O pahn ketin kupwure pwe kowe oh ngehi, oh kadaudokomw kan oh pil kadaudokei kan, kitail en kin dadaurete inou sarawi me kita kauwadahr nanpwungata.” Depit eri mwesel kohkohla, a Sonadan pwurala nan kahnimwo.
42 E ele disse a Davi: "Vá em paz, pois temos jurado um ao outro, em nome do Senhor, dizendo: ‘O Senhor para sempre é testemunha entre nós e entre os nossos descendentes’ ".
43 — ausente —
43 Então Davi partiu, e Jônatas voltou à cidade.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.