1 Samuel 20
Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs NAA
1 Depit eri tangasang Naiod, nan Rama, tangalahng rehn Sonadan oh ndaiong, “Dahme I wiadahr? Dihp da me I dipkidahr? Sapwung da me I wiahiong omw pahpao me kahrehiong eh men kemeiehla?”
1 Então Davi fugiu da casa dos profetas, em Ramá, foi até o lugar onde Jônatas estava e lhe perguntou: — O que foi que eu fiz? Qual é a minha culpa? E qual é o meu pecado diante de seu pai, que procura tirar-me a vida?
2 Sonadan ahpw sapeng, nda, “Ke dehr perki mehkot, ke sohte pahn mehla! Ei pahpao kin mahsanihong ie mehkoaros me e kin ketin wiahda, me kesempwal oh sohte kesempwal, oh e sohte pahn ekihsang ie mewet. Soh! E sohte kak!”
2 Jônatas respondeu: — Nada disso! Você não será morto. Meu pai não faz coisa nenhuma, nem grande nem pequena, sem primeiro me dizer. Por que, então, meu pai esconderia isso de mim? Não há nada disso.
3 A Depit sapeng, ketihtihki, “Omw pahpao inenen mwahngih mwahu duwen omw poakepoake ie, oh e koasoanehdi nan kupwure me e sohte pahn kasalehiong uhk dahme e kupwukupwurehiong ie, pwe e de kauweiukala. I kakete kahukihla ni mwaren KAUN-O me I sohte dohsang ei pahn mehla.”
3 Então Davi respondeu enfaticamente: — Seu pai sabe muito bem que encontrei favor diante de você. Assim, ele resolveu que você não deve ficar sabendo disso, para não se entristecer. Mas tão certo como vive o
4 Sonadan ahpw sapeng, nda, “Eri, I pahn wia mehkoaros me ke anahne.”
4 Jônatas disse a Davi: — Farei tudo o que você quiser que eu faça.
5 Depit eri sapeng, nda, “Kilang, lakapw iei rahn Sarawien Maram Pwul, rahn me I kin epwehnki iang nanmwarki ketidiong nin tehpel. Eri, ma ke mweidohng ie, I pahn kolahng rukula nansapw lel nin soutik en pali.
5 Davi disse a Jônatas: — Amanhã é a Festa da Lua Nova, em que sem falta deveria assentar-me com o rei para comer. Mas deixe que eu vá embora, para me esconder no campo, até a tarde do terceiro dia.
6 Ma omw pahpao pahn tehkada me I sohte iang mihmi nin tehpelo, a menlau padahkihong me I pekihda rehmw mweimwei pwe I en patolahng mahs ni imweio nan Pedleem, pwe ih ahnsoun at peneinei ar kin wia at sarawien meirong nan sounpar koaros.
6 Se o seu pai notar a minha ausência, diga o seguinte: “Davi me pediu muito que o deixasse ir a toda pressa a Belém, sua cidade, porque lá será oferecido o sacrifício anual para toda a família.”
7 Eri, ma e pahn mahsanih, “Me mwahu,” eri, I pahn nsenamwahu oh pitla. A ma e engiengda, ke pahn esehki me e ketin koasoanehdi en kemeiehla.
7 Se ele disser: “Está bem”, então este seu servo terá paz. Porém, se ficar com muita raiva, saiba que ele já decidiu me fazer mal.
8 Menlau kapwaiada ei pekipeket, oh kapwaiada inou sarawi me ke wiahiong ie. Ahpw ma I dipadahr, eri a, ke nek pein kemeiehla. Dahme omw pahpao me pahn kemehkiniehla?”
8 Use, pois, de misericórdia para com este seu servo, porque você me fez entrar em aliança no Senhor com você. Mas, se sou culpado, mate-me você mesmo. Por que você me levaria ao seu pai?
9 Sonadan ahpw sapeng, nda, “Ke dehr lemeleme soahngen. Ma I uhdahn ese me ei pahpao koasoanehdi nan kupwure en kemeiukala, I uhdahn pahn kairehkin uhk.”
9 Então Jônatas disse: — Nada disso! Se eu de algum modo soubesse que o meu pai está determinado a trazer esse mal sobre você, acha que eu não avisaria você?
10 Depit eri idek reh, “A ihs me pahn kairehkin ie, ma omw pahpao sapeng uhk nan eh engieng?”
10 Então Davi perguntou: — Quem irá me avisar, se, por acaso, o seu pai lhe responder asperamente?
11 Sonadan ahpw sapeng Depit, nda, “Kita kohieila nan mohso.” Ira eri kohieila,
11 Jônatas respondeu: — Venha, vamos ao campo. E eles foram.
12 oh Sonadan ndahng Depit, “KAUN-O, Koht en Israel, en ketin wia ata sounkadehde, lakapw, ni soangen ahnsou wet, oh pil pali, I pahn idek rehn ei pahpao. Ma e pahn mwomwen kadek ong uhk, I pahn pakairkihong uhk.
12 Jônatas disse a Davi: — O
13 A ma e kupwukupwure en kauweiukala, KAUN-O en ketin kemeiehla ma I sohte pahn pakairkihong uhk oh kadaralahng uhk wasa me ke kak rukula ie. KAUN-O en ketiket rehmw duwehte eh kin ketin ieiang ei pahpao!
13 Mas, se meu pai quiser fazer mal a você, que o Senhor faça com Jônatas o que bem quiser, se eu não o avisar disso e não o deixar ir embora, para que você siga em paz. E que o Senhor esteja com você, como tem estado com o meu pai.
14 A ma I pahn momourte, menlau kapwaiada omw inouwen oh loalopwoatohng ie; ahpw ma I mehla,
14 E, se eu, então, ainda viver, use para comigo da bondade do Senhor , para que eu não morra.
15 kadekohng ei peineinei ahnsou koaros. Eri, ahnsou me KAUN-O pahn ketin kamwomwala douluhl omwi imwintihti kan koaros,
15 Nem tampouco jamais afaste da minha casa a sua bondade; nem ainda quando o Senhor eliminar da face da terra todos os inimigos de Davi.
16 ata inou wet pahn poatopoatte, sohte pahn ohla. Ma e pahn ohla, KAUN-O pahn ketin kalokeiuk.”
16 Assim, Jônatas fez aliança com a casa de Davi, dizendo: — Que o
17 Sonadan eri pwurehng koangngoangehki Depit en pwurehng wiahda inoun limpoak ong ih, pwe Sonadan poakepoake mehlel Depit duwehte eh kin poakohng pein eh mour.
17 Jônatas fez com que Davi jurasse de novo, pelo amor que lhe tinha, porque Jônatas o amava com todo o amor da sua alma.
18 Sonadan eri ndaiong Depit, “Lakapw, iei rahn Sarawien Maram Pwul; oh ma ke sohte iang mi wasao, re pahn tehkada omw sohte iang kasarawio.
18 Jônatas disse a Davi: — Amanhã é a Festa da Lua Nova. Eles vão perguntar por você, porque o seu lugar estará vazio.
19 Oh pil pali, ma ke sohte iang, re pahn inenen tehkada. Eri, kohwei wasaohte me ke rukula ie mahso, oh rukula palio kasukasuk en takaio.
19 No terceiro dia, vá depressa ao lugar onde você se escondeu no dia do combinado e fique junto à pedra de Ezel.
20 Eri, I ahpw pahn kadaralahng kanengen kesik ketieu silipwoat, mwomwen me I songosong kaskih mehkot.
20 Atirarei três flechas para aquele lado, como quem atira ao alvo.
21 I ahpw pahn ndaiong ei ladu en kohla rapahkihdo. Eri, ma I ndaiong, ‘Kilang, pwe kanengen kesik ketieu ko mihmi palihdo sang uhk; ale oh wahdo;’ met wehwehki me ke pitlahr. Eri, ke pahn kohdo rehi. Ke dehpa perki mehkot.
21 Eis que mandarei o moço e lhe direi: “Vá, procure as flechas.” Se eu disser ao moço: “Olhe, as flechas estão para cá de você; traga-as”, então venha, Davi, porque, tão certo como vive o Senhor , você terá paz, e nada há que temer.
22 A ma I ndaiong, ‘Kanengen kesik ketieu ko mihmi palihla sang uhk;’ eri kohkohwei, pwe iei kupwur en KAUN-O men.
22 Porém, se eu disser ao moço: “Olhe, as flechas estão mais para lá de você”, vá embora, porque o Senhor manda que você vá.
23 A duwen inou me kita wiahda nanpwungata, KAUN-O pahn ketin kupwure pwe kita en kin dadaurete.”
23 Quanto àquilo de que eu e você falamos, eis que o Senhor é nossa testemunha para sempre.
24 Depit eri rukula nansapwo. Ni ahnsoun Sarawien Maram Pwulo, Nanmwarki Sohl ahpw ketido
24 Então Davi se escondeu no campo. E, sendo a Festa da Lua Nova, o rei se pôs à mesa para comer.
25 oh ketidiong nan mwoale limwahn dihdo. Apner mwohd limwah, a Sonadan mwohd mwowe palio tehpelo. A sohte aramas nan dewen Depito.
25 O rei sentou-se na sua cadeira, segundo o costume, no lugar junto à parede. Jônatas ficou na frente dele, e Abner sentou-se ao lado de Saul. Mas o lugar de Davi estava desocupado.
26 Ahpw Sohl sohte mahsanih mehkot rahno, pwe e kupwukupwure, “Ele mehkot wiawihong Depit oh e sohte mwakelekeliong sarawiet.”
26 Porém, naquele dia, Saul não disse nada, pois pensava: “Deve ter acontecido alguma coisa com ele. Ele está cerimonialmente impuro. Certamente está impuro.”
27 Mandahn rahno, mwurin Sarawien Maram Pwulo, dewen Depito pil tetehnte. Iei me Sohl keinemwe rehn Sonadan, “Dahme Depit sohte iangki kamadipw wet aio oh rahnwet?”
27 No dia seguinte, o segundo dia da Festa da Lua Nova, o lugar de Davi continuava desocupado. Então Saul perguntou a Jônatas, seu filho: — Por que o filho de Jessé não veio comer, nem ontem nem hoje?
28 A Sonadan sapeng, patohwan, “Ahki e pekihda rehi en patolahng Pedleem.
28 Jônatas respondeu: — Davi me pediu, encarecidamente, que o deixasse ir a Belém.
29 E patohwanohng ie, ‘Menlau mweidohng ie, pwe at peneinei pahn wia kasarawihpen at meirong en pahr nan kanimwo, oh rieio koasoanehdi I en iang mi wasao. Eri, ma kowe uhdahn kompoakepahi, a mweidohng ie I en kohla oh tuhwong mahs kisehi ko.’ Eri, ih kahrepen eh sohte mi nan dewe ni sapwellimomwi tehpelet.”
29 Ele me disse: “Peço que você me deixe ir, porque a nossa família tem um sacrifício na cidade, e um de meus irmãos insiste comigo para que eu vá. Portanto, se encontrei favor aos seus olhos, peço que me deixe partir, para que eu veja os meus irmãos.” Por isso, não veio à mesa do rei.
30 Sohl eri engiengda kowahlap pahn Sonadan oh mahsanihong, “Ia uwen kahngohdi oh soaloalopwoat en omw nohno! I esehte me ke kin uhpalihki Depit, iei me ke kauwehkilahr pein kowe oh pil eden omw nohno!
30 Então Saul ficou irado com Jônatas e lhe disse: — Seu filho de mulher vadia e rebelde! Você acha que eu não sei que você elegeu o filho de Jessé, para vergonha sua e para vergonha de sua mãe?
31 Eri, ke ese pwe nindokon Depit eh momour, ke sohte mwahn kak wiahla nanmwarkien wehiet. Ahnsou wette kohwei oh wahdo rehi wasaht, pwe e uhdahn pahn kamakamala.”
31 Pois, enquanto o filho de Jessé viver sobre a terra, nem você estará seguro, nem seguro estará o seu reino. Por isso, mande buscá-lo, agora, porque deve morrer.
32 Sonadan eri sapeng, patohwan, “Dahme e pahn kamakamkihla? Sapwung da me e wiahda?”
32 Então Jônatas perguntou a Saul, seu pai: — Por que ele deve morrer? O que foi que ele fez?
33 Ni ahnsowohte Sohl doakoahki sapwellime ketieuo Sonadan pwe en kemehla. Sonadan ahpw esehkihda me eh pahpao koasoanedier nan kupwure me e pahn ketin kemehla Depit.
33 Então Saul atirou a sua lança contra Jônatas para matá-lo. Com isso Jônatas entendeu que, de fato, seu pai já havia decidido matar Davi.
34 Sonadan eri uhda sang nin tehpelo, nan kapehde inenen lingeringer. Ihme e sohte mwahn mwengehki ni keriaun rahnen Sarawien Maram Pwulo. E inenen nsensuwedkihla Depit, pwehki eh pahpao e ketin kamwamwahlihala.
34 Por isso, Jônatas, com muita raiva, se levantou da mesa e, neste segundo dia da Festa da Lua Nova, não comeu pão, pois ficou muito sentido por causa de Davi, a quem seu pai havia insultado.
35 Nimenseng en mandahn rahno, Sonadan ahpw kohla rehn Depit nan mohso, duwen ara inoukipene. E ahpw kahrehda kisin pwutak kis.
35 Na manhã seguinte, Jônatas saiu ao campo, no tempo combinado com Davi, e levou consigo um rapazinho.
36 Ih eri ndaiong kisin pwutako, “Ke pahn tangewei oh ale kanengen kesik ketieu kan me I pahn kadar.” Kisin pwutako eri tangala, a Sonadan kadar kanengen kesik ieu me pwupw palila sang.
36 Então disse ao seu rapaz: — Corra e busque as flechas que eu atirar. O rapaz correu, e ele atirou uma flecha, que fez passar além do rapaz.
37 Ni kisin pwutako eh lel wasa me kanengen kesik ketieuo pwupwudi ieo, Sonadan ahpw wering, nda, “E pwupwudi kaileweisang men!
37 Quando o rapaz chegou ao lugar da flecha que Jônatas havia atirado, Jônatas gritou atrás dele: — A flecha não está mais para lá de você?
38 Mwadang! Ke dehr uhdi!” Kisin pwutako rikada kanengen kesik ketieuo oh pwurodohng rehn Sonadan.
38 Jônatas gritou mais uma vez: — Vamos! Depressa! Não fique aí parado! O rapaz de Jônatas apanhou as flechas e voltou ao seu senhor.
39 E ahpw sehse da wehwehn tiahko; a Sonadan oh Depit kelehpw me ese.
39 O rapaz não entendeu coisa alguma, pois só Jônatas e Davi sabiam deste combinado.
40 Sonadan eri kihong kisin pwutako nah dipwisoun mahwen ko oh ndaiong en kapwurehla nan kahnimwo.
40 Então Jônatas deu as suas armas ao rapaz que o acompanhava e lhe disse: — Vá, leve-as para a cidade.
41 Eri, mwurin kisin pwutako eh samwalahr, Depit ahpw kesihnenda palio kasukasuk en takaio. E ahpw poaridiong nanpwelo pak siluh. Ih oh Sonadan ahpw wie sengiseng oh emente metik mesen emen; en Depit eh nsensuwed inenen laudsang en Sonadan.
41 Quando o rapaz foi embora, Davi se levantou do lado do monte de pedras e se prostrou com o rosto em terra três vezes. E beijaram um ao outro e choraram juntos; Davi, porém, muito mais.
42 Sonadan eri ndaiong Depit, “Koht en ketin ieiang uhk. KAUN-O pahn ketin kupwure pwe kowe oh ngehi, oh kadaudokomw kan oh pil kadaudokei kan, kitail en kin dadaurete inou sarawi me kita kauwadahr nanpwungata.” Depit eri mwesel kohkohla, a Sonadan pwurala nan kahnimwo.
42 Então Jônatas disse a Davi: — Vá em paz, porque ambos juramos em nome do
43 — ausente —
43 Então Davi se levantou e foi embora. E Jônatas voltou para a cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.