1 Samuel 20

Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Depit eri tangasang Naiod, nan Rama, tangalahng rehn Sonadan oh ndaiong, “Dahme I wiadahr? Dihp da me I dipkidahr? Sapwung da me I wiahiong omw pahpao me kahrehiong eh men kemeiehla?”
1 Então, fugiu Davi da casa dos profetas, em Ramá, e veio, e disse a Jônatas: Que fiz eu? Qual é a minha culpa? E qual é o meu pecado diante de teu pai, que procura tirar-me a vida?
2 Sonadan ahpw sapeng, nda, “Ke dehr perki mehkot, ke sohte pahn mehla! Ei pahpao kin mahsanihong ie mehkoaros me e kin ketin wiahda, me kesempwal oh sohte kesempwal, oh e sohte pahn ekihsang ie mewet. Soh! E sohte kak!”
2 Ele lhe respondeu: Tal não suceda; não serás morto. Meu pai não faz coisa nenhuma, nem grande nem pequena, sem primeiro me dizer; por que, pois, meu pai me ocultaria isso? Não há nada disso.
3 A Depit sapeng, ketihtihki, “Omw pahpao inenen mwahngih mwahu duwen omw poakepoake ie, oh e koasoanehdi nan kupwure me e sohte pahn kasalehiong uhk dahme e kupwukupwurehiong ie, pwe e de kauweiukala. I kakete kahukihla ni mwaren KAUN-O me I sohte dohsang ei pahn mehla.”
3 Então, Davi respondeu enfaticamente: Mui bem sabe teu pai que da tua parte achei mercê; pelo que disse consigo: Não saiba isto Jônatas, para que não se entristeça. Tão certo como vive o Senhor , e tu vives, Jônatas, apenas há um passo entre mim e a morte.
4 Sonadan ahpw sapeng, nda, “Eri, I pahn wia mehkoaros me ke anahne.”
4 Disse Jônatas a Davi: O que tu desejares eu te farei.
5 Depit eri sapeng, nda, “Kilang, lakapw iei rahn Sarawien Maram Pwul, rahn me I kin epwehnki iang nanmwarki ketidiong nin tehpel. Eri, ma ke mweidohng ie, I pahn kolahng rukula nansapw lel nin soutik en pali.
5 Disse Davi a Jônatas: Amanhã é a Festa da Lua Nova, em que sem falta deveria assentar-me com o rei para comer; mas deixa-me ir, e esconder-me-ei no campo, até à terceira tarde.
6 Ma omw pahpao pahn tehkada me I sohte iang mihmi nin tehpelo, a menlau padahkihong me I pekihda rehmw mweimwei pwe I en patolahng mahs ni imweio nan Pedleem, pwe ih ahnsoun at peneinei ar kin wia at sarawien meirong nan sounpar koaros.
6 Se teu pai notar a minha ausência, dirás: Davi me pediu muito que o deixasse ir a toda pressa a Belém, sua cidade; porquanto se faz lá o sacrifício anual para toda a família.
7 Eri, ma e pahn mahsanih, “Me mwahu,” eri, I pahn nsenamwahu oh pitla. A ma e engiengda, ke pahn esehki me e ketin koasoanehdi en kemeiehla.
7 Se disser assim: Está bem! Então, teu servo terá paz. Porém, se muito se indignar, sabe que já o mal está, de fato, determinado por ele.
8 Menlau kapwaiada ei pekipeket, oh kapwaiada inou sarawi me ke wiahiong ie. Ahpw ma I dipadahr, eri a, ke nek pein kemeiehla. Dahme omw pahpao me pahn kemehkiniehla?”
8 Usa, pois, de misericórdia para com o teu servo, porque lhe fizeste entrar contigo em aliança no Senhor ; se, porém, há em mim culpa, mata-me tu mesmo; por que me levarias a teu pai?
9 Sonadan ahpw sapeng, nda, “Ke dehr lemeleme soahngen. Ma I uhdahn ese me ei pahpao koasoanehdi nan kupwure en kemeiukala, I uhdahn pahn kairehkin uhk.”
9 Então, disse Jônatas: Longe de ti tal coisa; porém, se dalguma sorte soubesse que já este mal estava, de fato, determinado por meu pai, para que viesse sobre ti, não to declararia eu?
10 Depit eri idek reh, “A ihs me pahn kairehkin ie, ma omw pahpao sapeng uhk nan eh engieng?”
10 Perguntou Davi a Jônatas: Quem tal me fará saber, se, por acaso, teu pai te responder asperamente?
11 Sonadan ahpw sapeng Depit, nda, “Kita kohieila nan mohso.” Ira eri kohieila,
11 Então, disse Jônatas a Davi: Vem, e saiamos ao campo. E saíram.
12 oh Sonadan ndahng Depit, “KAUN-O, Koht en Israel, en ketin wia ata sounkadehde, lakapw, ni soangen ahnsou wet, oh pil pali, I pahn idek rehn ei pahpao. Ma e pahn mwomwen kadek ong uhk, I pahn pakairkihong uhk.
12 E disse Jônatas a Davi: O Senhor , Deus de Israel, seja testemunha. Amanhã ou depois de amanhã, a estas horas sondarei meu pai; se algo houver favorável a Davi, eu to mandarei dizer.
13 A ma e kupwukupwure en kauweiukala, KAUN-O en ketin kemeiehla ma I sohte pahn pakairkihong uhk oh kadaralahng uhk wasa me ke kak rukula ie. KAUN-O en ketiket rehmw duwehte eh kin ketin ieiang ei pahpao!
13 Mas, se meu pai quiser fazer-te mal, faça com Jônatas o Senhor o que a este aprouver, se não to fizer saber eu e não te deixar ir embora, para que sigas em paz. E seja o Senhor contigo, como tem sido com meu pai.
14 A ma I pahn momourte, menlau kapwaiada omw inouwen oh loalopwoatohng ie; ahpw ma I mehla,
14 Se eu, então, ainda viver, porventura, não usarás para comigo da bondade do Senhor , para que não morra?
15 kadekohng ei peineinei ahnsou koaros. Eri, ahnsou me KAUN-O pahn ketin kamwomwala douluhl omwi imwintihti kan koaros,
15 Nem tampouco cortarás jamais da minha casa a tua bondade; nem ainda quando o Senhor desarraigar da terra todos os inimigos de Davi.
16 ata inou wet pahn poatopoatte, sohte pahn ohla. Ma e pahn ohla, KAUN-O pahn ketin kalokeiuk.”
16 Assim, fez Jônatas aliança com a casa de Davi, dizendo: Vingue o Senhor os inimigos de Davi.
17 Sonadan eri pwurehng koangngoangehki Depit en pwurehng wiahda inoun limpoak ong ih, pwe Sonadan poakepoake mehlel Depit duwehte eh kin poakohng pein eh mour.
17 Jônatas fez jurar a Davi de novo, pelo amor que este lhe tinha, porque Jônatas o amava com todo o amor da sua alma.
18 Sonadan eri ndaiong Depit, “Lakapw, iei rahn Sarawien Maram Pwul; oh ma ke sohte iang mi wasao, re pahn tehkada omw sohte iang kasarawio.
18 Disse-lhe Jônatas: Amanhã é a Festa da Lua Nova; perguntar-se-á por ti, porque o teu lugar estará vazio.
19 Oh pil pali, ma ke sohte iang, re pahn inenen tehkada. Eri, kohwei wasaohte me ke rukula ie mahso, oh rukula palio kasukasuk en takaio.
19 Ao terceiro dia, descerás apressadamente e irás para o lugar em que te escondeste no dia do ajuste; e fica junto à pedra de Ezel.
20 Eri, I ahpw pahn kadaralahng kanengen kesik ketieu silipwoat, mwomwen me I songosong kaskih mehkot.
20 Atirarei três flechas para aquele lado, como quem atira ao alvo.
21 I ahpw pahn ndaiong ei ladu en kohla rapahkihdo. Eri, ma I ndaiong, ‘Kilang, pwe kanengen kesik ketieu ko mihmi palihdo sang uhk; ale oh wahdo;’ met wehwehki me ke pitlahr. Eri, ke pahn kohdo rehi. Ke dehpa perki mehkot.
21 Eis que mandarei o moço e lhe direi: Vai, procura as flechas; se eu disser ao moço: Olha que as flechas estão para cá de ti, traze-as; então, vem, Davi, porque, tão certo como vive o Senhor , terás paz, e nada há que temer.
22 A ma I ndaiong, ‘Kanengen kesik ketieu ko mihmi palihla sang uhk;’ eri kohkohwei, pwe iei kupwur en KAUN-O men.
22 Porém, se disser ao moço: Olha que as flechas estão para lá de ti. Vai-te embora, porque o Senhor te manda ir.
23 A duwen inou me kita wiahda nanpwungata, KAUN-O pahn ketin kupwure pwe kita en kin dadaurete.”
23 Quanto àquilo de que eu e tu falamos, eis que o Senhor está entre mim e ti, para sempre.
24 Depit eri rukula nansapwo. Ni ahnsoun Sarawien Maram Pwulo, Nanmwarki Sohl ahpw ketido
24 Escondeu-se, pois, Davi no campo; e, sendo a Festa da Lua Nova, pôs-se o rei à mesa para comer.
25 oh ketidiong nan mwoale limwahn dihdo. Apner mwohd limwah, a Sonadan mwohd mwowe palio tehpelo. A sohte aramas nan dewen Depito.
25 Assentou-se o rei na sua cadeira, segundo o costume, no lugar junto à parede; Jônatas, defronte dele, e Abner, ao lado de Saul; mas o lugar de Davi estava desocupado.
26 Ahpw Sohl sohte mahsanih mehkot rahno, pwe e kupwukupwure, “Ele mehkot wiawihong Depit oh e sohte mwakelekeliong sarawiet.”
26 Porém, naquele dia, não disse Saul nada, pois pensava: Aconteceu-lhe alguma coisa, pela qual não está limpo; talvez esteja contaminado.
27 Mandahn rahno, mwurin Sarawien Maram Pwulo, dewen Depito pil tetehnte. Iei me Sohl keinemwe rehn Sonadan, “Dahme Depit sohte iangki kamadipw wet aio oh rahnwet?”
27 Sucedeu também ao outro dia, o segundo da Festa da Lua Nova, que o lugar de Davi continuava desocupado; disse, pois, Saul a Jônatas, seu filho: Por que não veio a comer o filho de Jessé, nem ontem nem hoje?
28 A Sonadan sapeng, patohwan, “Ahki e pekihda rehi en patolahng Pedleem.
28 Respondeu Jônatas a Saul: Davi me pediu, encarecidamente, que o deixasse ir a Belém.
29 E patohwanohng ie, ‘Menlau mweidohng ie, pwe at peneinei pahn wia kasarawihpen at meirong en pahr nan kanimwo, oh rieio koasoanehdi I en iang mi wasao. Eri, ma kowe uhdahn kompoakepahi, a mweidohng ie I en kohla oh tuhwong mahs kisehi ko.’ Eri, ih kahrepen eh sohte mi nan dewe ni sapwellimomwi tehpelet.”
29 Ele me disse: Peço-te que me deixes ir, porque a nossa família tem um sacrifício na cidade, e um de meus irmãos insiste comigo para que eu vá. Se, pois, agora, achei mercê aos teus olhos, peço-te que me deixes partir, para que veja meus irmãos. Por isso, não veio à mesa do rei.
30 Sohl eri engiengda kowahlap pahn Sonadan oh mahsanihong, “Ia uwen kahngohdi oh soaloalopwoat en omw nohno! I esehte me ke kin uhpalihki Depit, iei me ke kauwehkilahr pein kowe oh pil eden omw nohno!
30 Então, se acendeu a ira de Saul contra Jônatas, e disse-lhe: Filho de mulher perversa e rebelde; não sei eu que elegeste o filho de Jessé, para vergonha tua e para vergonha do recato de tua mãe?
31 Eri, ke ese pwe nindokon Depit eh momour, ke sohte mwahn kak wiahla nanmwarkien wehiet. Ahnsou wette kohwei oh wahdo rehi wasaht, pwe e uhdahn pahn kamakamala.”
31 Pois, enquanto o filho de Jessé viver sobre a terra, nem tu estarás seguro, nem seguro o teu reino; pelo que manda buscá-lo, agora, porque deve morrer.
32 Sonadan eri sapeng, patohwan, “Dahme e pahn kamakamkihla? Sapwung da me e wiahda?”
32 Então, respondeu Jônatas a Saul, seu pai, e lhe disse: Por que há de ele morrer? Que fez ele?
33 Ni ahnsowohte Sohl doakoahki sapwellime ketieuo Sonadan pwe en kemehla. Sonadan ahpw esehkihda me eh pahpao koasoanedier nan kupwure me e pahn ketin kemehla Depit.
33 Então, Saul atirou-lhe com a lança para o ferir; com isso entendeu Jônatas que, de fato, seu pai já determinara matar a Davi.
34 Sonadan eri uhda sang nin tehpelo, nan kapehde inenen lingeringer. Ihme e sohte mwahn mwengehki ni keriaun rahnen Sarawien Maram Pwulo. E inenen nsensuwedkihla Depit, pwehki eh pahpao e ketin kamwamwahlihala.
34 Pelo que Jônatas, todo encolerizado, se levantou da mesa e, neste segundo dia da Festa da Lua Nova, não comeu pão, pois ficara muito sentido por causa de Davi, a quem seu pai havia ultrajado.
35 Nimenseng en mandahn rahno, Sonadan ahpw kohla rehn Depit nan mohso, duwen ara inoukipene. E ahpw kahrehda kisin pwutak kis.
35 Na manhã seguinte, saiu Jônatas ao campo, no tempo ajustado com Davi, e levou consigo um rapaz.
36 Ih eri ndaiong kisin pwutako, “Ke pahn tangewei oh ale kanengen kesik ketieu kan me I pahn kadar.” Kisin pwutako eri tangala, a Sonadan kadar kanengen kesik ieu me pwupw palila sang.
36 Então, disse ao seu rapaz: Corre a buscar as flechas que eu atirar. Este correu, e ele atirou uma flecha, que fez passar além do rapaz.
37 Ni kisin pwutako eh lel wasa me kanengen kesik ketieuo pwupwudi ieo, Sonadan ahpw wering, nda, “E pwupwudi kaileweisang men!
37 Chegando o rapaz ao lugar da flecha que Jônatas havia atirado, gritou Jônatas atrás dele e disse: Não está a flecha mais para lá de ti?
38 Mwadang! Ke dehr uhdi!” Kisin pwutako rikada kanengen kesik ketieuo oh pwurodohng rehn Sonadan.
38 Tornou Jônatas a gritar: Apressa-te, não te demores. O rapaz de Jônatas apanhou as flechas e voltou ao seu senhor.
39 E ahpw sehse da wehwehn tiahko; a Sonadan oh Depit kelehpw me ese.
39 O rapaz não entendeu coisa alguma; só Jônatas e Davi sabiam deste ajuste.
40 Sonadan eri kihong kisin pwutako nah dipwisoun mahwen ko oh ndaiong en kapwurehla nan kahnimwo.
40 Então, Jônatas deu as suas armas ao rapaz que o acompanhava e disse-lhe: Anda, leva-as à cidade.
41 Eri, mwurin kisin pwutako eh samwalahr, Depit ahpw kesihnenda palio kasukasuk en takaio. E ahpw poaridiong nanpwelo pak siluh. Ih oh Sonadan ahpw wie sengiseng oh emente metik mesen emen; en Depit eh nsensuwed inenen laudsang en Sonadan.
41 Indo-se o rapaz, levantou-se Davi do lado do sul e prostrou-se rosto em terra três vezes; e beijaram-se um ao outro e choraram juntos; Davi, porém, muito mais.
42 Sonadan eri ndaiong Depit, “Koht en ketin ieiang uhk. KAUN-O pahn ketin kupwure pwe kowe oh ngehi, oh kadaudokomw kan oh pil kadaudokei kan, kitail en kin dadaurete inou sarawi me kita kauwadahr nanpwungata.” Depit eri mwesel kohkohla, a Sonadan pwurala nan kahnimwo.
42 Disse Jônatas a Davi: Vai-te em paz, porquanto juramos ambos em nome do Senhor , dizendo: O Senhor seja para sempre entre mim e ti e entre a minha descendência e a tua.
43 — ausente —
43 Então, se levantou Davi e se foi; e Jônatas entrou na cidade.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.