1 Samuel 20

Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Depit eri tangasang Naiod, nan Rama, tangalahng rehn Sonadan oh ndaiong, “Dahme I wiadahr? Dihp da me I dipkidahr? Sapwung da me I wiahiong omw pahpao me kahrehiong eh men kemeiehla?”
1 Então fugiu Davi de Naiote, em Ramá; e veio, e disse a Jônatas: Que fiz eu? Qual é o meu crime? E qual é o meu pecado diante de teu pai, que procura tirar-me a vida?
2 Sonadan ahpw sapeng, nda, “Ke dehr perki mehkot, ke sohte pahn mehla! Ei pahpao kin mahsanihong ie mehkoaros me e kin ketin wiahda, me kesempwal oh sohte kesempwal, oh e sohte pahn ekihsang ie mewet. Soh! E sohte kak!”
2 E ele lhe disse: Tal não suceda; não morrerás; eis que meu pai não faz coisa nenhuma grande, nem pequena, sem primeiro me informar; por que, pois, meu pai me encobriria este negócio? Não será assim.
3 A Depit sapeng, ketihtihki, “Omw pahpao inenen mwahngih mwahu duwen omw poakepoake ie, oh e koasoanehdi nan kupwure me e sohte pahn kasalehiong uhk dahme e kupwukupwurehiong ie, pwe e de kauweiukala. I kakete kahukihla ni mwaren KAUN-O me I sohte dohsang ei pahn mehla.”
3 Então Davi tornou a jurar, e disse: Teu pai sabe muito bem que achei graça em teus olhos; por isso disse: Não saiba isto Jônatas, para que não se magoe. Mas, na verdade, como vive o Senhor, e como vive a tua alma, há apenas um passo entre mim e a morte.
4 Sonadan ahpw sapeng, nda, “Eri, I pahn wia mehkoaros me ke anahne.”
4 E disse Jônatas a Davi: O que disser a tua alma, eu te farei.
5 Depit eri sapeng, nda, “Kilang, lakapw iei rahn Sarawien Maram Pwul, rahn me I kin epwehnki iang nanmwarki ketidiong nin tehpel. Eri, ma ke mweidohng ie, I pahn kolahng rukula nansapw lel nin soutik en pali.
5 Disse Davi a Jônatas: Eis que amanhã é a lua nova, em que costumo assentar-me com o rei para comer; porém deixa-me ir, e esconder-me-ei no campo, até à tarde do terceiro dia.
6 Ma omw pahpao pahn tehkada me I sohte iang mihmi nin tehpelo, a menlau padahkihong me I pekihda rehmw mweimwei pwe I en patolahng mahs ni imweio nan Pedleem, pwe ih ahnsoun at peneinei ar kin wia at sarawien meirong nan sounpar koaros.
6 Se teu pai notar a minha ausência, dirás: Davi me pediu muito que o deixasse ir correndo a Belém, sua cidade; porquanto se faz lá o sacrifício anual para toda a linhagem.
7 Eri, ma e pahn mahsanih, “Me mwahu,” eri, I pahn nsenamwahu oh pitla. A ma e engiengda, ke pahn esehki me e ketin koasoanehdi en kemeiehla.
7 Se disser assim: Está bem; então teu servo tem paz; porém se muito se indignar, sabe que já está inteiramente determinado no mal.
8 Menlau kapwaiada ei pekipeket, oh kapwaiada inou sarawi me ke wiahiong ie. Ahpw ma I dipadahr, eri a, ke nek pein kemeiehla. Dahme omw pahpao me pahn kemehkiniehla?”
8 Usa, pois, de misericórdia com o teu servo, porque o fizeste entrar contigo em aliança do Senhor; se, porém, há em mim crime, mata-me tu mesmo; por que me levarias a teu pai?
9 Sonadan ahpw sapeng, nda, “Ke dehr lemeleme soahngen. Ma I uhdahn ese me ei pahpao koasoanehdi nan kupwure en kemeiukala, I uhdahn pahn kairehkin uhk.”
9 Então disse Jônatas: Longe de ti tal coisa; porém se de alguma forma soubesse que já este mal está inteiramente determinado por meu pai, para que viesse sobre ti, não to revelaria eu?
10 Depit eri idek reh, “A ihs me pahn kairehkin ie, ma omw pahpao sapeng uhk nan eh engieng?”
10 E disse Davi a Jônatas: Quem me fará saber, se por acaso teu pai te responder asperamente?
11 Sonadan ahpw sapeng Depit, nda, “Kita kohieila nan mohso.” Ira eri kohieila,
11 Então disse Jônatas a Davi: Vem e saiamos ao campo. E saíram ambos ao campo.
12 oh Sonadan ndahng Depit, “KAUN-O, Koht en Israel, en ketin wia ata sounkadehde, lakapw, ni soangen ahnsou wet, oh pil pali, I pahn idek rehn ei pahpao. Ma e pahn mwomwen kadek ong uhk, I pahn pakairkihong uhk.
12 E disse Jônatas a Davi: O Senhor Deus de Israel seja testemunha! Sondando eu a meu pai amanhã a estas horas, ou depois de amanhã, e eis que se houver coisa favorável para Davi, e eu então não enviar a ti, e não to fizer saber;
13 A ma e kupwukupwure en kauweiukala, KAUN-O en ketin kemeiehla ma I sohte pahn pakairkihong uhk oh kadaralahng uhk wasa me ke kak rukula ie. KAUN-O en ketiket rehmw duwehte eh kin ketin ieiang ei pahpao!
13 O Senhor faça assim com Jônatas outro tanto; que se aprouver a meu pai fazer-te mal, também to farei saber, e te deixarei partir, e irás em paz; e o Senhor seja contigo, assim como foi com meu pai.
14 A ma I pahn momourte, menlau kapwaiada omw inouwen oh loalopwoatohng ie; ahpw ma I mehla,
14 E, se eu então ainda viver, porventura não usarás comigo da beneficência do Senhor, para que não morra?
15 kadekohng ei peineinei ahnsou koaros. Eri, ahnsou me KAUN-O pahn ketin kamwomwala douluhl omwi imwintihti kan koaros,
15 Nem tampouco cortarás da minha casa a tua beneficência eternamente; nem ainda quando o Senhor desarraigar da terra a cada um dos inimigos de Davi.
16 ata inou wet pahn poatopoatte, sohte pahn ohla. Ma e pahn ohla, KAUN-O pahn ketin kalokeiuk.”
16 Assim fez Jônatas aliança com a casa de Davi, dizendo: O Senhor o requeira da mão dos inimigos de Davi.
17 Sonadan eri pwurehng koangngoangehki Depit en pwurehng wiahda inoun limpoak ong ih, pwe Sonadan poakepoake mehlel Depit duwehte eh kin poakohng pein eh mour.
17 E Jônatas fez jurar a Davi de novo, porquanto o amava; porque o amava com todo o amor da sua alma.
18 Sonadan eri ndaiong Depit, “Lakapw, iei rahn Sarawien Maram Pwul; oh ma ke sohte iang mi wasao, re pahn tehkada omw sohte iang kasarawio.
18 E disse-lhe Jônatas: Amanhã é a lua nova, e não te acharão no teu lugar, pois o teu assento se achará vazio.
19 Oh pil pali, ma ke sohte iang, re pahn inenen tehkada. Eri, kohwei wasaohte me ke rukula ie mahso, oh rukula palio kasukasuk en takaio.
19 E, ausentando-te tu três dias, desce apressadamente, e vai àquele lugar onde te escondeste no dia do negócio; e fica-te junto à pedra de Ezel.
20 Eri, I ahpw pahn kadaralahng kanengen kesik ketieu silipwoat, mwomwen me I songosong kaskih mehkot.
20 E eu atirarei três flechas para aquele lado, como se atirasse ao alvo.
21 I ahpw pahn ndaiong ei ladu en kohla rapahkihdo. Eri, ma I ndaiong, ‘Kilang, pwe kanengen kesik ketieu ko mihmi palihdo sang uhk; ale oh wahdo;’ met wehwehki me ke pitlahr. Eri, ke pahn kohdo rehi. Ke dehpa perki mehkot.
21 E eis que mandarei o moço dizendo: Anda, busca as flechas. Se eu expressamente disser ao moço: Olha que as flechas estão para cá de ti; toma-o contigo, e vem, porque há paz para ti, e não há nada, vive o Senhor.
22 A ma I ndaiong, ‘Kanengen kesik ketieu ko mihmi palihla sang uhk;’ eri kohkohwei, pwe iei kupwur en KAUN-O men.
22 Porém se disser ao moço assim: Olha que as flechas estão para lá de ti; vai-te embora, porque o Senhor te deixa ir.
23 A duwen inou me kita wiahda nanpwungata, KAUN-O pahn ketin kupwure pwe kita en kin dadaurete.”
23 E quanto ao negócio de que eu e tu falamos, eis que o Senhor está entre mim e ti eternamente.
24 Depit eri rukula nansapwo. Ni ahnsoun Sarawien Maram Pwulo, Nanmwarki Sohl ahpw ketido
24 Escondeu-se, pois, Davi no campo; e, sendo a lua nova, assentou-se o rei para comer pão.
25 oh ketidiong nan mwoale limwahn dihdo. Apner mwohd limwah, a Sonadan mwohd mwowe palio tehpelo. A sohte aramas nan dewen Depito.
25 E, assentando-se o rei, como das outras vezes, no seu assento, no lugar junto à parede, Jônatas se levantou, e assentou-se Abner ao lado de Saul; e o lugar de Davi apareceu vazio.
26 Ahpw Sohl sohte mahsanih mehkot rahno, pwe e kupwukupwure, “Ele mehkot wiawihong Depit oh e sohte mwakelekeliong sarawiet.”
26 Porém naquele dia não disse Saul nada, porque dizia: Aconteceu-lhe alguma coisa, pela qual não está limpo; certamente não está limpo.
27 Mandahn rahno, mwurin Sarawien Maram Pwulo, dewen Depito pil tetehnte. Iei me Sohl keinemwe rehn Sonadan, “Dahme Depit sohte iangki kamadipw wet aio oh rahnwet?”
27 Sucedeu também no outro dia, o segundo da lua nova, que o lugar de Davi apareceu vazio; disse, pois, Saul a Jônatas, seu filho: Por que não veio o filho de Jessé nem ontem nem hoje a comer pão?
28 A Sonadan sapeng, patohwan, “Ahki e pekihda rehi en patolahng Pedleem.
28 E respondeu Jônatas a Saul: Davi me pediu encarecidamente que o deixasse ir a Belém.
29 E patohwanohng ie, ‘Menlau mweidohng ie, pwe at peneinei pahn wia kasarawihpen at meirong en pahr nan kanimwo, oh rieio koasoanehdi I en iang mi wasao. Eri, ma kowe uhdahn kompoakepahi, a mweidohng ie I en kohla oh tuhwong mahs kisehi ko.’ Eri, ih kahrepen eh sohte mi nan dewe ni sapwellimomwi tehpelet.”
29 Dizendo: Peço-te que me deixes ir, porquanto a nossa linhagem tem um sacrifício na cidade, e meu irmão mesmo me mandou ir; se, pois, agora tenho achado graça em teus olhos, peço-te que me deixes partir, para que veja a meus irmãos; por isso não veio à mesa do rei.
30 Sohl eri engiengda kowahlap pahn Sonadan oh mahsanihong, “Ia uwen kahngohdi oh soaloalopwoat en omw nohno! I esehte me ke kin uhpalihki Depit, iei me ke kauwehkilahr pein kowe oh pil eden omw nohno!
30 Então se acendeu a ira de Saul contra Jônatas, e disse-lhe: Filho da mulher perversa e rebelde; não sei eu que tens escolhido o filho de Jessé, para vergonha tua e para vergonha da nudez de tua mãe?
31 Eri, ke ese pwe nindokon Depit eh momour, ke sohte mwahn kak wiahla nanmwarkien wehiet. Ahnsou wette kohwei oh wahdo rehi wasaht, pwe e uhdahn pahn kamakamala.”
31 Porque todos os dias que o filho de Jessé viver sobre a terra nem tu estarás seguro, nem o teu reino; pelo que envia, e traze-mo nesta hora; porque é digno de morte.
32 Sonadan eri sapeng, patohwan, “Dahme e pahn kamakamkihla? Sapwung da me e wiahda?”
32 Então respondeu Jônatas a Saul, seu pai, e lhe disse: Por que há de morrer? Que tem feito?
33 Ni ahnsowohte Sohl doakoahki sapwellime ketieuo Sonadan pwe en kemehla. Sonadan ahpw esehkihda me eh pahpao koasoanedier nan kupwure me e pahn ketin kemehla Depit.
33 Então Saul atirou-lhe com a lança, para o ferir; assim entendeu Jônatas que já seu pai tinha determinado matar a Davi.
34 Sonadan eri uhda sang nin tehpelo, nan kapehde inenen lingeringer. Ihme e sohte mwahn mwengehki ni keriaun rahnen Sarawien Maram Pwulo. E inenen nsensuwedkihla Depit, pwehki eh pahpao e ketin kamwamwahlihala.
34 Por isso Jônatas, todo encolerizado, se levantou da mesa; e no segundo dia da lua nova não comeu pão; porque se magoava por causa de Davi, porque seu pai o tinha humilhado.
35 Nimenseng en mandahn rahno, Sonadan ahpw kohla rehn Depit nan mohso, duwen ara inoukipene. E ahpw kahrehda kisin pwutak kis.
35 E aconteceu, pela manhã, que Jônatas saiu ao campo, ao tempo que tinha ajustado com Davi, e um moço pequeno com ele.
36 Ih eri ndaiong kisin pwutako, “Ke pahn tangewei oh ale kanengen kesik ketieu kan me I pahn kadar.” Kisin pwutako eri tangala, a Sonadan kadar kanengen kesik ieu me pwupw palila sang.
36 Então disse ao seu moço: Corre a buscar as flechas que eu atirar. Correu, pois, o moço, e ele atirou uma flecha, que fez passar além dele.
37 Ni kisin pwutako eh lel wasa me kanengen kesik ketieuo pwupwudi ieo, Sonadan ahpw wering, nda, “E pwupwudi kaileweisang men!
37 E, chegando o moço ao lugar da flecha que Jônatas tinha atirado, gritou Jônatas atrás do moço, e disse: Não está porventura a flecha mais para lá de ti?
38 Mwadang! Ke dehr uhdi!” Kisin pwutako rikada kanengen kesik ketieuo oh pwurodohng rehn Sonadan.
38 E tornou Jônatas a gritar atrás do moço: Apressa-te, corre, não te demores. E o moço de Jônatas apanhou as flechas, e veio a seu senhor.
39 E ahpw sehse da wehwehn tiahko; a Sonadan oh Depit kelehpw me ese.
39 E o moço não entendeu coisa alguma; só Jônatas e Davi sabiam deste negócio.
40 Sonadan eri kihong kisin pwutako nah dipwisoun mahwen ko oh ndaiong en kapwurehla nan kahnimwo.
40 Então Jônatas deu as suas armas ao moço que trazia, e disse-lhe: Anda, e leva-as à cidade.
41 Eri, mwurin kisin pwutako eh samwalahr, Depit ahpw kesihnenda palio kasukasuk en takaio. E ahpw poaridiong nanpwelo pak siluh. Ih oh Sonadan ahpw wie sengiseng oh emente metik mesen emen; en Depit eh nsensuwed inenen laudsang en Sonadan.
41 E, indo-se o moço, levantou-se Davi do lado do sul, e lançou-se sobre o seu rosto em terra, e inclinou-se três vezes; e beijaram-se um ao outro, e choraram juntos, mas Davi chorou muito mais.
42 Sonadan eri ndaiong Depit, “Koht en ketin ieiang uhk. KAUN-O pahn ketin kupwure pwe kowe oh ngehi, oh kadaudokomw kan oh pil kadaudokei kan, kitail en kin dadaurete inou sarawi me kita kauwadahr nanpwungata.” Depit eri mwesel kohkohla, a Sonadan pwurala nan kahnimwo.
42 E disse Jônatas a Davi: Vai-te em paz; o que nós temos jurado ambos em nome do Senhor, dizendo: O Senhor seja entre mim e ti, e entre a minha descendência e a tua descendência, seja perpetuamente.
43 — ausente —
43 Então se levantou Davi, e partiu; e Jônatas entrou na cidade.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.