Jó 30

Polska Biblia (POLAND) vs VC

VC Versão Católica

¹ Ale teraz śmieją się ze mnie młodsi nad mię w latach, których ojcówbym ja był nie chciał położyć ze psami trzody mojej.

¹ Agora zombam de mim os mais jovens do que eu, aqueles cujos pais eu desdenharia de colocar com os cães de meu rebanho.

² Acz na cóżby mi się była siła rąk ich przydała? bo przy nich starość ich zginęła.

² Que faria eu com o vigor de seus braços? Não atingirão a idade madura.

³ Albowiem dla niedostatku i głodu samotni byli, i uciekali na niepłodne, ciemne, osobne, i puste miejsce;

³ Reduzidos a nada pela miséria e a fome, roem um solo árido e desolado.

⁴ Którzy sobie rwali chwasty po chróstach, a korzonki jałowcowe były pokarmem ich.

⁴ Colhem ervas e cascas dos arbustos, por pão têm somente a raiz das giestas.

⁵ Z pośrodku ludzi wyganiano ich; wołano za nimi jako za złodziejem,

⁵ São postos para fora do povo, gritam com eles como se fossem ladrões,

⁶ Tak, iż w łożyskach potoków mieszkać musieli, w jamach podziemnych i w skałach.

⁶ moram em barrancos medonhos, em buracos de terra e de rochedos.

⁷ Między chróstami ryczeli, pod pokrzywy zgromadzali się.

⁷ Ouvem-se seus gritos entre os arbustos, amontoam-se debaixo das urtigas,

⁸ Synowie ludzi wzgardzonych, i synowie ludzi bezecnych, podlejsi byli nad proch ziemi.

⁸ filhos de infames e de gente sem nome que são expulsos da terra!

⁹ Alem teraz pieśnią ich, i stałem się im przypowieścią.

⁹ Agora sou o assunto de suas canções, o tema de seus escárnios;

¹⁰ Brzydzą się mną, a oddalają się odemnie, i na twarz moję plwać się nie wstydzą.

¹⁰ afastam-se de mim com horror, não receiam cuspir-me no rosto.

¹¹ Bo Bóg powagę moję odjął i utrapił mię; dlatego oni wędzidło przed twarzą moją odrzucili.

¹¹ Desamarraram a corda para humilhar-me, sacudiram de si todo o freio diante de mim.

¹² Po prawicy mojej młodzikowie powstawają, nogi moje potrącają, i torują na przeciwko mnie drogi zginienia swego.

¹² À minha direita levanta-se a raça deles, tentam atrapalhar meus pés, abrem diante de mim o caminho da sua desgraça.

¹³ Popsuli ścieszkę moję, i nędzy do nędzy mojej przyczynili, a nie potrzebują do tego pomocnika.

¹³ Cortam minha vereda para me perder, trabalham para minha ruína.

¹⁴ Jako przerwą szeroką napadają na mię, i na spustoszenie moje walą się.

¹⁴ Penetram como por uma grande brecha, irrompem entre escombros.

¹⁵ Obróciły się przeciwko mnie strachy, jako wiatr ściągają duszę moję; bo jako obłok przemija zdrowie moje.

¹⁵ O pavor me invade. Minha esperança é varrida como se fosse pelo vento, minha felicidade passa como uma nuvem.

¹⁶ A teraz we mnie rozlała się dusza moja; ogarnęły mię dni utrapienia;

¹⁶ Agora minha alma se dissolve, os dias de aflição me dominaram.

¹⁷ Które w nocy wiercą kości moje we mnie, skąd żyły moje nie mają odpoczynku.

¹⁷ A noite traspassa meus ossos, consome-os; os males que me roem não dormem.

¹⁸ Dla wielkiej boleści zmieniła się szata moja, a jako kołnierz sukni mojej ściska mię.

¹⁸ Com violência segura a minha veste, aperta-me como o colarinho de minha túnica.

¹⁹ Wrzucił mię w błoto, a jestem podobien prochowi i popiołowi.

¹⁹ Deus jogou-me no lodo, tenho o aspecto da poeira e da cinza.

²⁰ Wołam do ciebie, a nie wysłuchujesz mię; stoję przed tobą, a nie patrzysz na mię.

²⁰ Clamo a ti, e não me respondes; ponho-me diante de ti, e não olhas para mim.

²¹ Odmieniłeś mi się w okrutnego, a mocą ręki twej sprzeciwiasz mi się.

²¹ Tornaste-te cruel para comigo, atacas-me com toda a força de tua mão.

²² Podnosisz mię na wiatr, i wsadzasz mię nań, a zdrowemu rozsądkowi rozpłynąć się dopuszczasz.

²² Arrebatas-me, fazes-me cavalgar o tufão, aniquilas-me na tempestade.

²³ Wiemci, że mię na śmierć podasz, i do domu wszystkim żyjącym naznaczonego.

²³ Eu bem sei, levas-me à morte, ao lugar onde se encontram todos os viventes.

²⁴ Wszakże na grób nie ściągnie ręki swej, a gdy ich niszczyć będzie, wołać nie będą.

²⁴ Mas poderá aquele que cai não estender a mão, poderá não pedir socorro aquele que perece?

²⁵ Izalim nie płakał nad dniem utrapionego? izali się nie smuciła dusza moja nad ubogim?

²⁵ Não chorei com os oprimidos? Não teve minha alma piedade dos pobres?

²⁶ Gdym dobrego oczekiwał, oto przyszło złe; a gdym się spodziewał światłości, przyszła ciemność.

²⁶ Esperava a felicidade e veio a desgraça, esperava a luz e vieram as trevas.

²⁷ Wnętrzności moje wezwrzały, a nie uspokoiły się, i ubieżały mię dni utrapienia.

²⁷ Minhas entranhas abrasam-se sem nenhum descanso, assaltaram-me os dias de aflição.

²⁸ Chodzę szczerniawszy, ale nie od słońca; powstaję i wołam w zgromadzeniu.

²⁸ Caminho no luto, sem sol; levanto-me numa multidão de gritos,

²⁹ Stałem się bratem smoków, a towarzyszem strusiów młodych.

²⁹ tornei-me irmão dos chacais e companheiro dos avestruzes.

³⁰ Skóra moja poczerniała na mnie, i kości moje wypiekły się od upalenia.

³⁰ Minha pele enegrece-se e cai, e meus ossos são consumidos pela febre.

³¹ Obróciła się w lament harfa moja, a instrument mój w głos płaczących.

³¹ Minha cítara só dá acordes lúgubres, e minha flauta sons queixosos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jó 30, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Jó 30 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →