Romanos 4

San Juan Atzingo Popoloca NT (POE_TBL) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 ¿Nkehe tsixroni kíxin nkehe kꞌuitja chꞌín Abraham, tí nkexro kꞌuaxrjeníxinni ósé?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Ntá chꞌín Abraham tí chrókótjuáxin iji̱é chꞌán kíxin tí xra̱ kjuíchꞌe chꞌán ntá chrókóhnke chꞌán, kjónté jehya nkayakon Dios.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 A̱ ntá ntáchro xroon itén Dios kíxin: “Chꞌín Abraham kuítekaon Dios ntá táhó kuaáxin chꞌán la ko kótjuáxin iji̱é chꞌán.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Jnkojín chojni kjuíchꞌe xra̱ la jehya kꞌuáyéhe̱koá chꞌán tí chichaon. Náhí. Táha la tí xra̱ kjuíchꞌe chꞌán mé kjuacha chꞌán.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 A̱ ntá kjónté jnkojín chojni kjuíchꞌehya ninkehó xra̱ ntá chrókuitekaon chꞌán Dios a̱ ntá Dios la sinchetjóá chꞌán kjónté tí nkexro chónta jie̱, kíxin tí kuítekaon chꞌán Dios la táhó mé kuaáxin chꞌán.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Mé kja̱xin tsíntáchro chꞌín David kíxin náxrjón tí nkexro kótjóá kíxin Dios kuáhya kuentá nkerí jie̱ tsíkjasin chꞌán.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 Ntáchro chꞌín David kíxin:
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 — ausente —
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 ¿Á jehó tí sín ikuá xro̱ye la náxrjón tjejó sín o̱ á kja̱xin náxrjón tjejó tí sín chóntahya xro̱ye? Ó chrónkani kíxin Dios la kui̱konóe̱he̱ tí chꞌín Abraham kíxin kuítekaon tí jehe chꞌán la táhó mé kótjuáxin iji̱é chꞌán.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 ¿A̱ ntá nkesá tsíkjincheyaon Dios tí chꞌín Abraham? ¿Á ó tsíka chꞌán xro̱ye o̱ na̱xa̱ náhí? Kjá na̱xa̱ náhí. Senó tsíkjincheyaon Dios tí jehe chꞌán.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Ntá chrꞌéxi̱n chꞌín Abraham ikuá chꞌán tí xro̱ye éxí ijnko sello kjua̱ko̱xi̱n Dios kíxin ó kótjuáxin chꞌán kíxin kuinkáchónki chꞌán Dios. Kíxin ntá xi̱kaha tsꞌóna chꞌín Abraham xje̱en kaín chojni tinkáchónki Dios, kjónté chojni tsíkahya xro̱ye. Ntá kja̱xin jehe sín la Dios sinchetjóá iji̱é sín.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 La ko jehe chꞌín Abraham mé tsꞌaxrjeníxin chꞌán kaín tí sín tsíka xro̱ye kíxin ntá chrókuinkáchónki sín éxí kuinkáchónki tí jehe chꞌán kjónté na̱xa̱ tsíkahya chꞌán xro̱ye.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Dios tsíntáche chꞌín Abraham kíxin jehe chꞌán la ko tí sín tsꞌaxrjeníxin chꞌán tsꞌáyéhe̱ sín chjasintajni tsꞌejó sín. A̱ ntá tí nkehe tsꞌáyéhe̱ chꞌín Abraham la jehya kíxin kuítekaon chꞌán tí ley. Náhí. Tsꞌáyéhe̱ chꞌán tíha kíxin kuítekaon chꞌán Dios la ntá Dios mé kjuínchetjóá iji̱é chꞌán.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 A̱ ntá tí jehó tí sín tsíkjinchexiteyéhe̱ tí ley ó chrókꞌuáyéhe̱ sín tí nkehe chrókjuanjon Dios, a̱ ntá tí nkehe tinkáchónkini la ó chrókóchónkó xi̱kaha la ko tí nkehe tsíntáchro Dios la kjá ninkehó sínkíhya tí xi̱kaha.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Kíxin tí ley la tji̱ka̱o kíxin tsjasótexín chojni, a̱ ntá tí chrókókohya ley la chrókókohya nkehe chrókjuanchia jie̱.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Méxra̱ tí nkehe tsíntáchro Dios la kjuasáyé chꞌán tsjanjon chꞌán kíxin kuinkáchónki chꞌín Abraham tí jehe chꞌán la ntá Dios sincheki̱to̱nhe̱n tíha kaín tí sín tsíkꞌaxrjeníxin chꞌán. Jehya jehó tí sín tinkáchónki tí ley chrókꞌuáyéhe̱ sín tí nkehe tsjanjon Dios. Náhí. Kja̱xin tí sín tsitekaon éxí kuítekaon chꞌín Abraham mé tsꞌáyéhe̱ sín tíha. A̱ ntá jehe chꞌán mé kꞌóna chꞌán itꞌé kaín ni.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Éxí nixja xroon itén Dios kíxin: “Janhan kjuánjuan kjuachaxin kíxin jaha tsꞌóna itꞌé nchónhya chojni chjasintajni.”Mé xi̱kaha tjetsjehe Dios kíxin jína kuítekaon chꞌín Abraham tí jehe chꞌán. Tí Dios a mé sinchexechón tí chojni tsíkꞌen la ko tꞌe̱to̱an chꞌán kíxin tsꞌóna tí nkehe na̱xa̱ kohya.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Kjónté kꞌuéchóntahya chꞌín Abraham xje̱en chꞌán la kuítekaon chꞌán la chónhen chꞌán kíxin tsꞌóna chꞌán itꞌé nchónhya chojni éxí tsíchronka Dios kíxin xi̱kaha nchónhya chojni tsꞌaxrjeníxin chꞌán.
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Chꞌín Abraham kꞌuéchónta chꞌán chjina ijnko ciento nánó la kjánchó kꞌuítjáyenhya chꞌán tinkáchónki chꞌán Dios, kjónté jehe chꞌán la ko tjan Sara mero itsꞌen sín la ko ó má táda nána sín kíxin na̱xa̱ chróchónta sín xje̱en sín.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Chꞌín Abraham la kóxakuenhya chꞌán la ko chrakonhya chꞌán kíxin tí nkehe tsjanjon Dios. Náhí. Íchá a̱ntsí má kuinkáchónki chꞌán Dios la ko kjuanchehe chꞌán kjuasáyé Dios.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Ó nohe chꞌín Abraham kíxin Dios chónta kjuachaxin sinchexiteyá kaín nkehe tsíntáchro chꞌán.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Dios kꞌuíkon kíxin jehe chꞌín Abraham kuítekaon chꞌán ntá Dios kjuínchetjóá iji̱é chꞌán.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 La jehya kíxin tsíkꞌóna tí xroon kíxin tí chꞌín Abraham ó.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 Náhí. Tsíkjin sín xroon kíxin kja̱xin jeheni chrókótjuáxin iji̱éni kíxin tsitekaonni Dios. Tíhi mé tí nkexro kjuínchexechón Ìnchéni Jesucristo.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Jehe chꞌán mé kꞌuenyákonhe̱nni chꞌán kíxin tí jie̱ chóntani. Ntá xechón chꞌán ínaá kíxin tso̱tjuáxin iji̱éni kíxin ó kuítekaonni tí jehe chꞌán.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.