Lucas 15
San Juan Atzingo Popoloca NT (POE_TBL) vs ARIB
1 Kaín tí sín nchekjènki̱ la ko tí sín chónta nchónhya jie̱ kóchjinehe sín tí chꞌín Jesús kíxin tjinkaon sín chrókuinhin sín tí nkehe tjechronka chꞌán.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 A̱ ntá tí sín fariseo la ko tí sín maestro tjako tí ley kjuankíxin sín tjonta sín chꞌán ntáchro sín kíxin: ―Tí chꞌín i la kjónté tí sín chónta nchónhya jie̱ la tꞌito chꞌán la ko neko chꞌán ―ichro sín.
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Ntá chꞌín Jesús kjuíncheyóe̱xin chꞌán ntáchro chꞌán kíxin:
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 ―A̱ ntá jnkojín tí jahará, tí chontará ijnko ciento kolélo ntá chrókꞌuitjáyan ijnko va, ¿á chrókui̱to̱éhyará tí noventa y nueve va tí nte̱je̱ ó, a̱ ntá á chrókjuíkjéyáhyará tí ko tsíkꞌitjáyan hasta chrókꞌuitjájiará va ní?
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 A̱ ntá tí tsꞌitjárá va ntá tsamárá va tso̱cháha̱rá.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 Ntá tió tsokjanrá nto̱ará ntá tsꞌi̱ye̱hérá kaín tí sín choxinrá tjórá jína la ko tí sín chjinaxón nto̱ará ntá tsontácherá sín kíxin: “Tso̱chéhe̱ni tsꞌejóni jie kíxin ó kꞌuítjá tí kolélo tsíkꞌitjáyan.”
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Na mé kja̱xin xi̱kaha tso̱tjo̱nka̱rá kíxin a̱ntsí tso̱chéhe̱ kaín tí sín siín nkaya nka̱jní tió ijnko chojni tsíto̱he kaín tí jie̱ tsíkjenka̱yáxin chꞌán. Ntá kánhyó tso̱chèxin tí sín nkaya nka̱jní kíxin tí noventa y nueve chojni jína tꞌichjánxi̱enhya chrókjuinkí sín tí nkehe tjenka̱yáxin sín.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 ’A̱ ntá ijnko chojni chjin chónta ite chichaon, a̱ ntá tí chrókjuinchekꞌitjáyan tjan ijnko tí chichaon a la, ¿á chrókjuinchekꞌákjenhya tjan xrohi kíxin chrókjueyáxin tjan la ko chrokꞌuánjón tjan tí nchia kíxin chrótsjehe tjan jína hasta chrókꞌuitjajia tjan?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 A̱ ntá tió chrókꞌuitja tjan la tsꞌiye̱he̱ tjan kaín tí chojni chjin jína tjo tjan la ko tí sín chjinaxón nto̱e tjan la ntá tso̱ntáche tjan sín kíxin: “Tso̱chéhe̱ni tsꞌejóni kíxin ó kꞌuitjani tí chichaon kjuínchekꞌitjáyanni.”
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Ntá kja̱xin xi̱kaha tso̱tjo̱nka̱rá kíxin imá tso̱chéhe̱ kaín tí sín ángel kuènte Dios tió ijnko chojni tsíto̱he kaín tí jie̱ tsíkjenka̱yáxin chꞌán.
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Kja̱xin ntáchro chꞌín Jesús kíxin: ―Ijnko nkexro chónta yaá xje̱en chꞌán.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 A̱ ntá tí chꞌín tsoyo ntáche chꞌán tí itꞌé chꞌán kíxin: “Itꞌéni, chje̱héni kaín nkehe chróchje̱héni.” A̱ ntá tí itꞌé sín kꞌóchrítꞌo̱he chꞌán tí nkehe chónta chꞌán. A̱ ntá tí chꞌín tsoyo kꞌuáyéhe̱ tí nkehe kuènte chꞌán.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 A̱ ntá kánhyó tsjé ya̱on chrꞌéxi̱n tí xje̱en chꞌán tsoyo kjuínchekji chꞌán kaín nkehe tsíkꞌáyéhe̱ chꞌán, ntá sákjuíko chꞌán tí chichaon sákjuí chꞌán ókjé chjasin kjín. A̱ ntá ntiha kjuínchexénhen chꞌán kaín chichaon chónta chꞌán kíxin jehya tí jína kjuíchꞌe chꞌán.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 A̱ ntá tió kjuixin kjuèhe chꞌán tí chichaon kuicháxi̱nhin chꞌán ntá xrína̱hya kókjinta tí chjasin ntiha ntá kohya nkehe sine kaín sín. A̱ ntá jehe chꞌán kjuankíxin chꞌán tꞌenxín chꞌán kjinta.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Ntá jehe chꞌán sákjuíkjeyá chꞌán xra̱ sichꞌe chꞌán. Ntá chjasin ntaha tjen ijnko chꞌín kjuanchehe chꞌán xra̱. Ntá tí chꞌín a kjuanjon chꞌán xra̱ ntá kꞌue̱to̱an chꞌán kíxin sátsji chꞌán no̱nte̱e chꞌán kíxin ntiha tsꞌayakonhen chꞌán cochíno.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 A̱ ntá jehe chꞌán tꞌenxín chꞌán kjinta ntá tjinkaon chꞌán chrókjóne chꞌán tí nkehe ine tí cochíno kíxin ninkexró tí ntiha chrohya tsjanjon nkehe sine chꞌán.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Ntá jehe chꞌán kjuákꞌe chꞌán kjuenka̱yáxin chꞌán kíxin: “Nchónhya chojni siín nto̱e tꞌaná chꞌe sín xra̱ la chónta sín nkehe sine sín. Ntá janhan tjétꞌénxi̱a̱n kjinta ntihi.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Ntá jie tsokjan tí tjen tꞌaná la ntá tsontáxrja̱n kíxin: Itꞌéni, kjuasinni jie̱ kuítekakuenhya Itꞌéni nkaya nka̱jní la ko kjuasinhanni jie̱ kuítekakuanhyani tí jaha.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Tósuèheni tsontáchrua kíxin xja̱an tí jeheni. Chꞌénani éxí ijnko chojni tꞌaha xra̱”, mé xi̱kaha kjuenka̱yáxin chꞌán tsontáchro chꞌán.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Ntá kuákja chꞌán nti̱a xrakoa chꞌán tí nto̱e itꞌé chꞌán. ’A̱ ntá kjónté na̱xa̱ kjín kui chꞌán a̱ ntá tí itꞌé chꞌán la ó tsíkꞌikon ntá kui̱konóe̱he̱ chꞌán tí xje̱en chꞌán. Ntá kuinká chꞌán la kjuíxinhin chꞌán nti̱a la kjóa chꞌán la ko kjóneko chꞌán kochíto.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Na ntá ntáchro tí xje̱en kíxin: “Itꞌéni kjuasinni jie̱ kuítekakuenhyani Dios la ko kjuasinhanni jie̱ kuítekakuanhyani tí jaha. Tósuèheni tsontáchrua kíxin xja̱an tí jeheni”, ichro chꞌán.
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 A̱ ntá tí itꞌé chꞌán kꞌuíye̱he̱ chꞌán tí sín chꞌehe chꞌán xra̱ ntáchro chꞌán kíxin: “Xrákoará tí ka a̱ntsí jína nchekꞌinkáyará chꞌán la ko chrꞌaxenhenrá dedo tja chꞌán ijnko kochꞌa̱ninko la ko nchekjankará chꞌán to̱tjo̱a̱.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 La ko tjicakjínrá koxintáxjan tsa̱nka̱ la tꞌoyánrá va kíxin sinekoni chꞌán tsjasinhinni chꞌán kia.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Kíxin tí xja̱nna i la éxí ó tsíkꞌen chꞌán xi̱kaha ntá jie la éxí ó xechón chꞌán la tsíkꞌitjáyan chꞌán la ntá jie la ó kónoxín chꞌán ínaá”, ichro chꞌán. Ntá kjuankíxin sín kjuasin sín kia.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 ’A̱ ntá tí xje̱en chꞌán sa̱o la nonte tjechꞌe chꞌán xra̱. A̱ ntá tió kjan chꞌán kui chꞌán chjinaxón nchia ntá kuínhin chꞌán siín són la ko ité sín.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Ntá kꞌuíye̱he̱ chꞌán ijnko chꞌín chꞌe xra̱ ntá kjuanchankíhi chꞌán kíxin nkekuènte xi̱kaha sítónhen.
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 A̱ ntá tí chꞌín a ntáchro chꞌán kíxin: “Kíchuá la ó tsíkjan. A̱ ntá itꞌá la kꞌue̱to̱an kꞌuén koxintáxjan tsa̱nka̱ kíxin jína xíkjan chꞌán”, ichro chꞌán.
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 A̱ ntá tí chꞌín sa̱o la kónínkaon chꞌán chrohya chꞌán tsꞌixenhen chꞌán nchia. A̱ ntá tí itꞌé chꞌán kꞌuaxrjexín nchia chronóe̱he̱ chꞌán kíxin chrókꞌuixenhen nchia.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Kjánchó jehe chꞌán kjuáte̱he chꞌán ntáche chꞌán itꞌé chꞌán kíxin: “Nchónhya nánó tꞌahani xra̱, la xráxín kuítekakonhanni kaín nkehe kuéto̱an la kjuánjonhya nijnko kotèntso̱ chrókjónekoni tí sín chóxinni.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 A̱ ntá jie ikui tí xja̱an i kjuínchekꞌitjáyan chꞌán kaín nkehe chje̱hé chꞌán kjuínchekꞌitjáyanxín chꞌán chojni chjin. A̱ ntá jie ikjan chꞌán la na̱xa̱ tꞌoyán koxintáxjan tsa̱nka̱”, ichro chꞌán.
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 A̱ ntá ntáchro tí itꞌé chꞌán kíxin: “Xje̱enni jaha, xráxín tjejóko kíchó ni ntihi. Kaínxín nkehe kuènta̱na la kuènta jaha kja̱xin. ¿Nkekuènte ninkávan?
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 A̱ ntá jie la tꞌichjánxin tsjasinhinni kíchuá kia tso̱chéhe̱ni kíxin éxí tsíkꞌen chꞌán la ntá jie la ó tsíxechón, la tsíkꞌitjáyan chꞌán xi̱kaha la ntá jie la kónoxín chꞌán ínaá.”
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.