Atos 27
San Juan Atzingo Popoloca NT (POE_TBL) vs VC
1 Ntá kꞌue̱to̱an sín sátsjini nación Italia. Tí chꞌín Pablo la ko í so sín tjejóchjina a mé kꞌuáyéhe̱ ijnko chꞌín capitán mé itꞌin Julio. Jehe chꞌán me ijnko policía kuènte tí chꞌín tꞌe̱to̱an Augusto César.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Ntá kꞌuíxenhenni ijnko ntabárco̱ tsíkji̱xi̱n nó puerto Adramitio, la ó chjina sátsji tí puerto nó estado Asia. Kja̱xin tjejókoni tí chꞌín Aristarco tsíkji̱xi̱n chjasin Tesalónica nó estado Macedonia.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 A̱ ntá tí ya̱on chrꞌéxi̱n mé kjuíjini ti puerto chjasin Sidón. Ntá chꞌín Julio mé ikjo jnkojína chꞌín Pablo ntá chjéhe chꞌán kjuachaxin kíxin sátsjitsjehe chꞌán tí chojni chóxin chꞌán ntiha kíxin tsjinki̱tsa sín chꞌán.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Ntá chrꞌéxi̱n sákjuíxinni chjasin Sidón. Ntá kjuíjini ijnko isla itꞌin Chipre la nó tja kjonni kuíto̱he tíha la imá chjéhe xri̱nto̱.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Ntá kꞌuatòye̱ni tí nta̱yaon chjinaxón chjasin Cilicia la ko Panfilia la ntá kjuíjini chjasin Mira estado Licia.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 A̱ ntá ntiha tí chꞌín capitán, tí chꞌín kꞌue̱tue̱nhen tí sín soldado a, mé kꞌuitja chꞌán í jnko ntabárco̱ tsíkji̱xi̱n nó chjasin Alejandría sátsji nó nación Italia. Ntá ntáchro chꞌán kíxin tíha sátsjikoni kíxin tsjijini ntiha.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Nchónhya ya̱on kjuíjixínni kíxin imá iyó la imá xra̱ kjuíjini chjino chjasin Gnido. Ntá na̱xa̱ chjéhe xri̱nto̱ tsa̱nka̱ ntá kꞌuátsínkani chjinaxón Salmón ntá kuinkátjíáxinni chjino tí isla Creta.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Ntá xi̱kahó imá xra̱ kꞌuátsínkani chjinó chrínta ntá kjuíjini ijnko chjasin itꞌin Puertos Jína chjino chjasin Lasea.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Ntá kꞌuítjáyannkí nchónhya ya̱on, ntá ó kjuixraká tí ya̱on xitjahya sátsjiko sín ntabárco̱ chrítaón nta̱yaon kíxin ó kóchjina tí ncha̱kuen kin. Méxra̱ chꞌín Pablo nixje̱he̱ tí sín a.
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 Ntáchro chꞌán kíxin: ―Tinhínrá tí nkehe tso̱xrja̱nka. Tꞌíkua̱n kíxin nchónhya kjuachrakon tso̱nhen. Sinchekꞌitjáyanni tí ntabárco̱ a la ko tí nkehe tjinká la kja̱xin jeheni chrókꞌuitjáyanni ―ichro chꞌán.
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 A̱ ntá tí chꞌín capitán kuènte tí sín soldado a mé a̱ntsí má tjinkaon chꞌán chrókuinhin tí nkehe chrónka tí chꞌín tjiko ntabárco̱ la ko tí nkehe chrónka tí ìnché tí ntabárco̱ a̱ ntá tí nkehe ntáchro chꞌín Pablo la náhí.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Jehya jína kíxin tí puerto ntahó chrókꞌuejóni ntá chrókꞌuatsínkajia tí ncha̱kuen kin, ichro sín. Kaín sín kjuenka̱yáxin sín kíxin íchá jína sátsjixínni ntiha kíxin ákué xitjahya chrókjuijini chjasin Fenice, ijnko puerto estado Creta nó chókꞌá noroeste la ko suroeste, la ntaha chrókꞌuejóni ntá chrókꞌuatsínkajia tí ncha̱kuen kin.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Ntá kjuankíxin chjehe xri̱nto̱ kjui̱xi̱n nó sur kjánchó kánhyó fuerte ntá kjuenka̱yáxin sín kíxin kjá jína sátsjini. Ntá sákjuixínni ntiha kjánchó kjónté na̱xa̱ sákjuíni chjinaxón tí chrínta ti isla Creta a.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 A̱ ntá chrꞌéxi̱n ikjui ijnko xri̱nto̱ kjui̱xi̱n noroeste kꞌuíntaté tí ntabárco̱.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 La kjuankíxin xri̱nto̱ sákjuíko tí ntabárco̱ kíxin tsjachahyani sátsjini tí sítji̱xi̱n tí xri̱nto̱ a. Ntá tꞌichjánxi̱n kuíto̱heni sákjuíko xri̱nto̱ tí ntabárco̱ tjejóxenhenni.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Ntá kꞌuátsínkani chjino ijnko isla ntsí itꞌin Clauda kíxin ntiha mé kánhyó tji̱a̱n chjéhe xri̱nto̱. Ntá imá xra̱ kꞌuítji̱a̱nni tí ntabárco̱ ntsí tꞌete̱nixín nóton ntabárco̱ jié.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Ntá kjuixin kjuínchekꞌi̱tꞌótjen sín tí ntabárco̱ ntsí ntá imá chrakon sín ntá kjuínchenteto sín tí ntabárco̱ jié kíxin kohya nkehe tso̱nhen. Kja̱xin tóxakonhen sín chrakon sín tsíkjine nchesen tí ntabárco̱ tí tsjiji sín tí itꞌin Sirte. Ntá kuakjinjin sín tí ka chónta ntabárco̱ ntá kuíto̱he sín sátsjiko xri̱nto̱.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Ntá tí ya̱on chrꞌéxi̱n ntá na̱xa̱ imá tji̱a̱n chjéhe xri̱nto̱. Ntá ikꞌue sín tí nkehe sítjinká tí ntabárco̱ a chrínta nta̱yaon kíxin kánhyó tso̱ye.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 A̱ ntá tí ya̱on níxin a mé itjani ó kuakitsjexínni tí nkehe kuènte tí ntabárco̱.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Isé kꞌuíkonhyani ya̱on la kꞌuíkonhyani konotsé kíxin imá tji̱a̱n chjéhe xri̱nto̱ la ko kja̱xin ó kꞌuitjáyenhenni kaín tí tjenka̱yáxinni kíxin na̱xa̱ chrókuaáni.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Ntá ó kꞌuatsínka itsjé ya̱on kjónehyani ntá kꞌuínkatjen chꞌín Pablo nixje̱he̱ chꞌán kaín tí sín tjejóxenhen ntabárco̱ a ntáchro chꞌán kíxin: ―Chrókuítekáonrá tí nkehe xrja̱nka kíxin chrókuito̱heni tí estado Creta ntá chrókꞌuitjáyenhyani tí nkehe tjinká tí ntabárco̱ a.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 A̱ ntá ijie la tóxakuanhyará kíxin kohya nijnko tí jahará itsꞌenrá kíxin kjónté tí ntabárco̱ la tsꞌitjáyan.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Ntá tí tie a mé kꞌuíkua̱n ijnko ángel tsíchrꞌán Dios tinkachónkia la ko tꞌa̱ha̱ xra̱.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 A̱ ntá tí ángel mé chrónka kíxin: “Chrakonhya jaha Pablo. Tꞌichjánxi̱n tsjasán tí tjen tí chꞌín César tꞌe̱to̱an la kja̱xin Dios la tsjinki̱tsa jaha la ko tí sín tjejókoa kíxin tsꞌenhya sín.”
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Méxra̱ chróchrakonhyará jahará kíxin tí Dios tinkachónkia la chaxín nchexiteyá tíha, éxí tsíntáchro tí ángel.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Kjónté ó jehí tꞌichjánxi̱n sátsjikoni xri̱nto̱ ijnko nonte jnko̱siné nta̱yaon ―ichro chꞌán.
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Kjuixin kꞌuátsínka iyó semana ntá ijnko tie ntá kjuíjini ijnko nta̱yaon itꞌin Adria ntá sákjuíko tí ntabárco̱ ijnko lado la í jnko lado ti xri̱nto̱. Ntá chjino kꞌáxrótjen ntá tí sín tjiko ntabárco̱ mé ó kónohe sín kíxin ó chjina kjuixraká sin ijnko nonte xámá.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Ntá kjuáchro̱a sín tí nkekja̱ín ni̱nkaxín tí nta̱ mé chónta treinta y seis metro ni̱nkaxín. Ntá sákjuíni kjínhya la ó xíkjachro̱a sín la veintisiete metro ó ni̱nkaxín.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Imá chrakon sín kíxin tsꞌitja̱to̱n tí ntabárco̱ itjo̱ ntá kjuinkajin sín noó chica gancho tí nóton tí ntabárco̱ a kíxin ntahó tsochónhen tí ntabárco̱ hasta chrókꞌuinkaséyan.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Ntá tí sín tjiko ntabárco̱ kjuenka̱yáxin sín sáchrókjui sín ntá kjuankíxin kjuinkajin sín tí ntabárco̱ ntsí chrítaón nta̱ éxí tjinkaon sín chrókjuinkajin sín tí gancho chónta tí kja ntabárco̱.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 A̱ ntá chꞌín Pablo ntáche tí chꞌín capitán la ko kaín tí sín soldado kíxin: ―A̱ ntá tí tsito̱ehya tí sín i ntihi nkaxenhen ntabárco̱ ntá xitjahya tsaárá ―ichro chꞌán.
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Ntá tí sín soldado a mé kóchrínji̱ntꞌo̱ sín tí hno̱ kuènte ntabárco̱ ntsí tsíto̱he sín tsjiankí nta̱.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Ntá chjina tꞌinkaséyan a ntá chꞌín Pablo nixje̱he̱ chꞌán kaín tí sín siín ntiha ntáchro chꞌan kíxin chrókjóne sín ichrén nkehe. Ntáchro chꞌán kíxin: ―Ó kꞌuátsínka iyó semana kꞌuejóchrinhyará la ko kjóntehyará.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Tinhínrá tꞌichjánxi̱n chrókjónterá ichrén nkehe tí tjinkáonrá tsaárá kíxin ntihi la kohya nkexro tsꞌitjáyan la nijnko tí ka̱xi̱hi chónta kjará tsꞌitjáyan.
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Ntá xi̱kaha ichro chꞌín Pablo ntá kuákja chꞌán ijnko nio̱tja̱ a la ntiha tí tjejó kaín sín ntá kjuanchia chꞌán kjuasáyé Dios ntá kóchrítꞌo̱ chꞌán ntá kjuankíxin kjóne chꞌán.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Ntá kóchéhe̱ sín kaín sín kjuankíxin kjóne sín kja̱xin.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Kaínni tsíkꞌixenhenni ntabárco̱ mé iyó ciento setenta y seis chojni.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Ntá kjuixin kjóne sín la kókje̱he sín ntá ikꞌue sín tí noa trigo a tjinká tí ntabárco̱ a chrínkí tí nta̱yaon a kíxin kánhyó tso̱ye tí ntabárco̱ a.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 A̱ ntá ó kꞌuínkaséyan, a̱ ntá tí sín tjiko ntabárco̱ la kjuátso̱anhya sín tí nonte ntá kꞌuíkon sín ijnko chrínta nta̱. Ntáchro sín kíxin ákué tsjachahya sín sátsjiko sín tí ntabárco̱ ntiha.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Ntá kóchrínji̱ntꞌo̱ sín tí hno̱ síchroéxin tí gancho kíxin ntahó tsito̱he chrínkí nta̱yaon. Ntá kjuínchentá sín tí nkehe tjikoxín sín tí ntabárco̱ a. Ntá kjuínchekꞌi̱tꞌótjen sín tí ka tjiko nkayakon tí ntabárco̱. A̱ ntá tí ntabárco̱ kjuankíxin sákjuí chrínta nta̱.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Xrína̱hya kjuíji ntabárco̱ tí iyó kójnkojiéxin nta̱yaon ntá ntiha kjuíkjiatꞌó tí kja tí ntabárco̱ tí nchesen siín ntiha. Ntá í xitjahya nchekinkí ninkehó, a̱ ntá nóton tí ntabárco̱ kjuankíxin síxíka kíxin imá sítji chjéhe nta̱ a.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Ntá tí sín soldado a mé tjinkaon sín chrókꞌóyán sín tí sín tjejóchjina kíxin tjinkakonhya sín kíxin ninkexró sáchrókjui ókjé.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 A̱ ntá tí chꞌín tꞌe̱tue̱nhen tí sín soldado a mé tjinkakonhya chꞌán kíxin itsꞌen chꞌín Pablo ntá kjuanjonhya chꞌán kjuachaxin. Íchá kꞌue̱to̱an chꞌán kíxin tí sín jína tjitaón nta̱ la senó sátsji sín kíxin tsjiji nonte xámá
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 la ko tí sín noehya tsjitaón nta̱ a mé sátsjiko sín ti ntatabla o̱ itꞌo̱ tí ntabárco̱. Ntá xi̱kaha kaín ni kjuíjini tí nonte xámá la ó kuaáni.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.