Atos 27

San Juan Atzingo Popoloca NT (POE_TBL) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Ntá kꞌue̱to̱an sín sátsjini nación Italia. Tí chꞌín Pablo la ko í so sín tjejóchjina a mé kꞌuáyéhe̱ ijnko chꞌín capitán mé itꞌin Julio. Jehe chꞌán me ijnko policía kuènte tí chꞌín tꞌe̱to̱an Augusto César.
1 Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.
2 Ntá kꞌuíxenhenni ijnko ntabárco̱ tsíkji̱xi̱n nó puerto Adramitio, la ó chjina sátsji tí puerto nó estado Asia. Kja̱xin tjejókoni tí chꞌín Aristarco tsíkji̱xi̱n chjasin Tesalónica nó estado Macedonia.
2 Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 A̱ ntá tí ya̱on chrꞌéxi̱n mé kjuíjini ti puerto chjasin Sidón. Ntá chꞌín Julio mé ikjo jnkojína chꞌín Pablo ntá chjéhe chꞌán kjuachaxin kíxin sátsjitsjehe chꞌán tí chojni chóxin chꞌán ntiha kíxin tsjinki̱tsa sín chꞌán.
3 No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.
4 Ntá chrꞌéxi̱n sákjuíxinni chjasin Sidón. Ntá kjuíjini ijnko isla itꞌin Chipre la nó tja kjonni kuíto̱he tíha la imá chjéhe xri̱nto̱.
4 Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.
5 Ntá kꞌuatòye̱ni tí nta̱yaon chjinaxón chjasin Cilicia la ko Panfilia la ntá kjuíjini chjasin Mira estado Licia.
5 Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.
6 A̱ ntá ntiha tí chꞌín capitán, tí chꞌín kꞌue̱tue̱nhen tí sín soldado a, mé kꞌuitja chꞌán í jnko ntabárco̱ tsíkji̱xi̱n nó chjasin Alejandría sátsji nó nación Italia. Ntá ntáchro chꞌán kíxin tíha sátsjikoni kíxin tsjijini ntiha.
6 Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.
7 Nchónhya ya̱on kjuíjixínni kíxin imá iyó la imá xra̱ kjuíjini chjino chjasin Gnido. Ntá na̱xa̱ chjéhe xri̱nto̱ tsa̱nka̱ ntá kꞌuátsínkani chjinaxón Salmón ntá kuinkátjíáxinni chjino tí isla Creta.
7 Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.
8 Ntá xi̱kahó imá xra̱ kꞌuátsínkani chjinó chrínta ntá kjuíjini ijnko chjasin itꞌin Puertos Jína chjino chjasin Lasea.
8 Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.
9 Ntá kꞌuítjáyannkí nchónhya ya̱on, ntá ó kjuixraká tí ya̱on xitjahya sátsjiko sín ntabárco̱ chrítaón nta̱yaon kíxin ó kóchjina tí ncha̱kuen kin. Méxra̱ chꞌín Pablo nixje̱he̱ tí sín a.
9 Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:
10 Ntáchro chꞌán kíxin: ―Tinhínrá tí nkehe tso̱xrja̱nka. Tꞌíkua̱n kíxin nchónhya kjuachrakon tso̱nhen. Sinchekꞌitjáyanni tí ntabárco̱ a la ko tí nkehe tjinká la kja̱xin jeheni chrókꞌuitjáyanni ―ichro chꞌán.
10 "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".
11 A̱ ntá tí chꞌín capitán kuènte tí sín soldado a mé a̱ntsí má tjinkaon chꞌán chrókuinhin tí nkehe chrónka tí chꞌín tjiko ntabárco̱ la ko tí nkehe chrónka tí ìnché tí ntabárco̱ a̱ ntá tí nkehe ntáchro chꞌín Pablo la náhí.
11 Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.
12 Jehya jína kíxin tí puerto ntahó chrókꞌuejóni ntá chrókꞌuatsínkajia tí ncha̱kuen kin, ichro sín. Kaín sín kjuenka̱yáxin sín kíxin íchá jína sátsjixínni ntiha kíxin ákué xitjahya chrókjuijini chjasin Fenice, ijnko puerto estado Creta nó chókꞌá noroeste la ko suroeste, la ntaha chrókꞌuejóni ntá chrókꞌuatsínkajia tí ncha̱kuen kin.
12 Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.
13 Ntá kjuankíxin chjehe xri̱nto̱ kjui̱xi̱n nó sur kjánchó kánhyó fuerte ntá kjuenka̱yáxin sín kíxin kjá jína sátsjini. Ntá sákjuixínni ntiha kjánchó kjónté na̱xa̱ sákjuíni chjinaxón tí chrínta ti isla Creta a.
13 Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.
14 A̱ ntá chrꞌéxi̱n ikjui ijnko xri̱nto̱ kjui̱xi̱n noroeste kꞌuíntaté tí ntabárco̱.
14 Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.
15 La kjuankíxin xri̱nto̱ sákjuíko tí ntabárco̱ kíxin tsjachahyani sátsjini tí sítji̱xi̱n tí xri̱nto̱ a. Ntá tꞌichjánxi̱n kuíto̱heni sákjuíko xri̱nto̱ tí ntabárco̱ tjejóxenhenni.
15 O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.
16 Ntá kꞌuátsínkani chjino ijnko isla ntsí itꞌin Clauda kíxin ntiha mé kánhyó tji̱a̱n chjéhe xri̱nto̱. Ntá imá xra̱ kꞌuítji̱a̱nni tí ntabárco̱ ntsí tꞌete̱nixín nóton ntabárco̱ jié.
16 Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.
17 Ntá kjuixin kjuínchekꞌi̱tꞌótjen sín tí ntabárco̱ ntsí ntá imá chrakon sín ntá kjuínchenteto sín tí ntabárco̱ jié kíxin kohya nkehe tso̱nhen. Kja̱xin tóxakonhen sín chrakon sín tsíkjine nchesen tí ntabárco̱ tí tsjiji sín tí itꞌin Sirte. Ntá kuakjinjin sín tí ka chónta ntabárco̱ ntá kuíto̱he sín sátsjiko xri̱nto̱.
17 Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.
18 Ntá tí ya̱on chrꞌéxi̱n ntá na̱xa̱ imá tji̱a̱n chjéhe xri̱nto̱. Ntá ikꞌue sín tí nkehe sítjinká tí ntabárco̱ a chrínta nta̱yaon kíxin kánhyó tso̱ye.
18 No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.
19 A̱ ntá tí ya̱on níxin a mé itjani ó kuakitsjexínni tí nkehe kuènte tí ntabárco̱.
19 No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.
20 Isé kꞌuíkonhyani ya̱on la kꞌuíkonhyani konotsé kíxin imá tji̱a̱n chjéhe xri̱nto̱ la ko kja̱xin ó kꞌuitjáyenhenni kaín tí tjenka̱yáxinni kíxin na̱xa̱ chrókuaáni.
20 Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.
21 Ntá ó kꞌuatsínka itsjé ya̱on kjónehyani ntá kꞌuínkatjen chꞌín Pablo nixje̱he̱ chꞌán kaín tí sín tjejóxenhen ntabárco̱ a ntáchro chꞌán kíxin: ―Chrókuítekáonrá tí nkehe xrja̱nka kíxin chrókuito̱heni tí estado Creta ntá chrókꞌuitjáyenhyani tí nkehe tjinká tí ntabárco̱ a.
21 Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.
22 A̱ ntá ijie la tóxakuanhyará kíxin kohya nijnko tí jahará itsꞌenrá kíxin kjónté tí ntabárco̱ la tsꞌitjáyan.
22 Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.
23 Ntá tí tie a mé kꞌuíkua̱n ijnko ángel tsíchrꞌán Dios tinkachónkia la ko tꞌa̱ha̱ xra̱.
23 Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:
24 A̱ ntá tí ángel mé chrónka kíxin: “Chrakonhya jaha Pablo. Tꞌichjánxi̱n tsjasán tí tjen tí chꞌín César tꞌe̱to̱an la kja̱xin Dios la tsjinki̱tsa jaha la ko tí sín tjejókoa kíxin tsꞌenhya sín.”
24 ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.
25 Méxra̱ chróchrakonhyará jahará kíxin tí Dios tinkachónkia la chaxín nchexiteyá tíha, éxí tsíntáchro tí ángel.
25 Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.
26 Kjónté ó jehí tꞌichjánxi̱n sátsjikoni xri̱nto̱ ijnko nonte jnko̱siné nta̱yaon ―ichro chꞌán.
26 Devemos ser arrastados para alguma ilha".
27 Kjuixin kꞌuátsínka iyó semana ntá ijnko tie ntá kjuíjini ijnko nta̱yaon itꞌin Adria ntá sákjuíko tí ntabárco̱ ijnko lado la í jnko lado ti xri̱nto̱. Ntá chjino kꞌáxrótjen ntá tí sín tjiko ntabárco̱ mé ó kónohe sín kíxin ó chjina kjuixraká sin ijnko nonte xámá.
27 Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.
28 Ntá kjuáchro̱a sín tí nkekja̱ín ni̱nkaxín tí nta̱ mé chónta treinta y seis metro ni̱nkaxín. Ntá sákjuíni kjínhya la ó xíkjachro̱a sín la veintisiete metro ó ni̱nkaxín.
28 Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.
29 Imá chrakon sín kíxin tsꞌitja̱to̱n tí ntabárco̱ itjo̱ ntá kjuinkajin sín noó chica gancho tí nóton tí ntabárco̱ a kíxin ntahó tsochónhen tí ntabárco̱ hasta chrókꞌuinkaséyan.
29 Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.
30 Ntá tí sín tjiko ntabárco̱ kjuenka̱yáxin sín sáchrókjui sín ntá kjuankíxin kjuinkajin sín tí ntabárco̱ ntsí chrítaón nta̱ éxí tjinkaon sín chrókjuinkajin sín tí gancho chónta tí kja ntabárco̱.
30 Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.
31 A̱ ntá chꞌín Pablo ntáche tí chꞌín capitán la ko kaín tí sín soldado kíxin: ―A̱ ntá tí tsito̱ehya tí sín i ntihi nkaxenhen ntabárco̱ ntá xitjahya tsaárá ―ichro chꞌán.
31 Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".
32 Ntá tí sín soldado a mé kóchrínji̱ntꞌo̱ sín tí hno̱ kuènte ntabárco̱ ntsí tsíto̱he sín tsjiankí nta̱.
32 Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.
33 Ntá chjina tꞌinkaséyan a ntá chꞌín Pablo nixje̱he̱ chꞌán kaín tí sín siín ntiha ntáchro chꞌan kíxin chrókjóne sín ichrén nkehe. Ntáchro chꞌán kíxin: ―Ó kꞌuátsínka iyó semana kꞌuejóchrinhyará la ko kjóntehyará.
33 Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.
34 Tinhínrá tꞌichjánxi̱n chrókjónterá ichrén nkehe tí tjinkáonrá tsaárá kíxin ntihi la kohya nkexro tsꞌitjáyan la nijnko tí ka̱xi̱hi chónta kjará tsꞌitjáyan.
34 Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".
35 Ntá xi̱kaha ichro chꞌín Pablo ntá kuákja chꞌán ijnko nio̱tja̱ a la ntiha tí tjejó kaín sín ntá kjuanchia chꞌán kjuasáyé Dios ntá kóchrítꞌo̱ chꞌán ntá kjuankíxin kjóne chꞌán.
35 Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.
36 Ntá kóchéhe̱ sín kaín sín kjuankíxin kjóne sín kja̱xin.
36 Todos se reanimaram e também comeram algo.
37 Kaínni tsíkꞌixenhenni ntabárco̱ mé iyó ciento setenta y seis chojni.
37 Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Ntá kjuixin kjóne sín la kókje̱he sín ntá ikꞌue sín tí noa trigo a tjinká tí ntabárco̱ a chrínkí tí nta̱yaon a kíxin kánhyó tso̱ye tí ntabárco̱ a.
38 Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.
39 A̱ ntá ó kꞌuínkaséyan, a̱ ntá tí sín tjiko ntabárco̱ la kjuátso̱anhya sín tí nonte ntá kꞌuíkon sín ijnko chrínta nta̱. Ntáchro sín kíxin ákué tsjachahya sín sátsjiko sín tí ntabárco̱ ntiha.
39 Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.
40 Ntá kóchrínji̱ntꞌo̱ sín tí hno̱ síchroéxin tí gancho kíxin ntahó tsito̱he chrínkí nta̱yaon. Ntá kjuínchentá sín tí nkehe tjikoxín sín tí ntabárco̱ a. Ntá kjuínchekꞌi̱tꞌótjen sín tí ka tjiko nkayakon tí ntabárco̱. A̱ ntá tí ntabárco̱ kjuankíxin sákjuí chrínta nta̱.
40 Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Xrína̱hya kjuíji ntabárco̱ tí iyó kójnkojiéxin nta̱yaon ntá ntiha kjuíkjiatꞌó tí kja tí ntabárco̱ tí nchesen siín ntiha. Ntá í xitjahya nchekinkí ninkehó, a̱ ntá nóton tí ntabárco̱ kjuankíxin síxíka kíxin imá sítji chjéhe nta̱ a.
41 Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.
42 Ntá tí sín soldado a mé tjinkaon sín chrókꞌóyán sín tí sín tjejóchjina kíxin tjinkakonhya sín kíxin ninkexró sáchrókjui ókjé.
42 Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.
43 A̱ ntá tí chꞌín tꞌe̱tue̱nhen tí sín soldado a mé tjinkakonhya chꞌán kíxin itsꞌen chꞌín Pablo ntá kjuanjonhya chꞌán kjuachaxin. Íchá kꞌue̱to̱an chꞌán kíxin tí sín jína tjitaón nta̱ la senó sátsji sín kíxin tsjiji nonte xámá
43 Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.
44 la ko tí sín noehya tsjitaón nta̱ a mé sátsjiko sín ti ntatabla o̱ itꞌo̱ tí ntabárco̱. Ntá xi̱kaha kaín ni kjuíjini tí nonte xámá la ó kuaáni.
44 Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.