Atos 27
San Juan Atzingo Popoloca NT (POE_TBL) vs NTLH
1 Ntá kꞌue̱to̱an sín sátsjini nación Italia. Tí chꞌín Pablo la ko í so sín tjejóchjina a mé kꞌuáyéhe̱ ijnko chꞌín capitán mé itꞌin Julio. Jehe chꞌán me ijnko policía kuènte tí chꞌín tꞌe̱to̱an Augusto César.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Ntá kꞌuíxenhenni ijnko ntabárco̱ tsíkji̱xi̱n nó puerto Adramitio, la ó chjina sátsji tí puerto nó estado Asia. Kja̱xin tjejókoni tí chꞌín Aristarco tsíkji̱xi̱n chjasin Tesalónica nó estado Macedonia.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 A̱ ntá tí ya̱on chrꞌéxi̱n mé kjuíjini ti puerto chjasin Sidón. Ntá chꞌín Julio mé ikjo jnkojína chꞌín Pablo ntá chjéhe chꞌán kjuachaxin kíxin sátsjitsjehe chꞌán tí chojni chóxin chꞌán ntiha kíxin tsjinki̱tsa sín chꞌán.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Ntá chrꞌéxi̱n sákjuíxinni chjasin Sidón. Ntá kjuíjini ijnko isla itꞌin Chipre la nó tja kjonni kuíto̱he tíha la imá chjéhe xri̱nto̱.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Ntá kꞌuatòye̱ni tí nta̱yaon chjinaxón chjasin Cilicia la ko Panfilia la ntá kjuíjini chjasin Mira estado Licia.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 A̱ ntá ntiha tí chꞌín capitán, tí chꞌín kꞌue̱tue̱nhen tí sín soldado a, mé kꞌuitja chꞌán í jnko ntabárco̱ tsíkji̱xi̱n nó chjasin Alejandría sátsji nó nación Italia. Ntá ntáchro chꞌán kíxin tíha sátsjikoni kíxin tsjijini ntiha.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Nchónhya ya̱on kjuíjixínni kíxin imá iyó la imá xra̱ kjuíjini chjino chjasin Gnido. Ntá na̱xa̱ chjéhe xri̱nto̱ tsa̱nka̱ ntá kꞌuátsínkani chjinaxón Salmón ntá kuinkátjíáxinni chjino tí isla Creta.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Ntá xi̱kahó imá xra̱ kꞌuátsínkani chjinó chrínta ntá kjuíjini ijnko chjasin itꞌin Puertos Jína chjino chjasin Lasea.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Ntá kꞌuítjáyannkí nchónhya ya̱on, ntá ó kjuixraká tí ya̱on xitjahya sátsjiko sín ntabárco̱ chrítaón nta̱yaon kíxin ó kóchjina tí ncha̱kuen kin. Méxra̱ chꞌín Pablo nixje̱he̱ tí sín a.
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 Ntáchro chꞌán kíxin: ―Tinhínrá tí nkehe tso̱xrja̱nka. Tꞌíkua̱n kíxin nchónhya kjuachrakon tso̱nhen. Sinchekꞌitjáyanni tí ntabárco̱ a la ko tí nkehe tjinká la kja̱xin jeheni chrókꞌuitjáyanni ―ichro chꞌán.
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 A̱ ntá tí chꞌín capitán kuènte tí sín soldado a mé a̱ntsí má tjinkaon chꞌán chrókuinhin tí nkehe chrónka tí chꞌín tjiko ntabárco̱ la ko tí nkehe chrónka tí ìnché tí ntabárco̱ a̱ ntá tí nkehe ntáchro chꞌín Pablo la náhí.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Jehya jína kíxin tí puerto ntahó chrókꞌuejóni ntá chrókꞌuatsínkajia tí ncha̱kuen kin, ichro sín. Kaín sín kjuenka̱yáxin sín kíxin íchá jína sátsjixínni ntiha kíxin ákué xitjahya chrókjuijini chjasin Fenice, ijnko puerto estado Creta nó chókꞌá noroeste la ko suroeste, la ntaha chrókꞌuejóni ntá chrókꞌuatsínkajia tí ncha̱kuen kin.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Ntá kjuankíxin chjehe xri̱nto̱ kjui̱xi̱n nó sur kjánchó kánhyó fuerte ntá kjuenka̱yáxin sín kíxin kjá jína sátsjini. Ntá sákjuixínni ntiha kjánchó kjónté na̱xa̱ sákjuíni chjinaxón tí chrínta ti isla Creta a.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 A̱ ntá chrꞌéxi̱n ikjui ijnko xri̱nto̱ kjui̱xi̱n noroeste kꞌuíntaté tí ntabárco̱.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 La kjuankíxin xri̱nto̱ sákjuíko tí ntabárco̱ kíxin tsjachahyani sátsjini tí sítji̱xi̱n tí xri̱nto̱ a. Ntá tꞌichjánxi̱n kuíto̱heni sákjuíko xri̱nto̱ tí ntabárco̱ tjejóxenhenni.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Ntá kꞌuátsínkani chjino ijnko isla ntsí itꞌin Clauda kíxin ntiha mé kánhyó tji̱a̱n chjéhe xri̱nto̱. Ntá imá xra̱ kꞌuítji̱a̱nni tí ntabárco̱ ntsí tꞌete̱nixín nóton ntabárco̱ jié.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Ntá kjuixin kjuínchekꞌi̱tꞌótjen sín tí ntabárco̱ ntsí ntá imá chrakon sín ntá kjuínchenteto sín tí ntabárco̱ jié kíxin kohya nkehe tso̱nhen. Kja̱xin tóxakonhen sín chrakon sín tsíkjine nchesen tí ntabárco̱ tí tsjiji sín tí itꞌin Sirte. Ntá kuakjinjin sín tí ka chónta ntabárco̱ ntá kuíto̱he sín sátsjiko xri̱nto̱.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Ntá tí ya̱on chrꞌéxi̱n ntá na̱xa̱ imá tji̱a̱n chjéhe xri̱nto̱. Ntá ikꞌue sín tí nkehe sítjinká tí ntabárco̱ a chrínta nta̱yaon kíxin kánhyó tso̱ye.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 A̱ ntá tí ya̱on níxin a mé itjani ó kuakitsjexínni tí nkehe kuènte tí ntabárco̱.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Isé kꞌuíkonhyani ya̱on la kꞌuíkonhyani konotsé kíxin imá tji̱a̱n chjéhe xri̱nto̱ la ko kja̱xin ó kꞌuitjáyenhenni kaín tí tjenka̱yáxinni kíxin na̱xa̱ chrókuaáni.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Ntá ó kꞌuatsínka itsjé ya̱on kjónehyani ntá kꞌuínkatjen chꞌín Pablo nixje̱he̱ chꞌán kaín tí sín tjejóxenhen ntabárco̱ a ntáchro chꞌán kíxin: ―Chrókuítekáonrá tí nkehe xrja̱nka kíxin chrókuito̱heni tí estado Creta ntá chrókꞌuitjáyenhyani tí nkehe tjinká tí ntabárco̱ a.
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 A̱ ntá ijie la tóxakuanhyará kíxin kohya nijnko tí jahará itsꞌenrá kíxin kjónté tí ntabárco̱ la tsꞌitjáyan.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Ntá tí tie a mé kꞌuíkua̱n ijnko ángel tsíchrꞌán Dios tinkachónkia la ko tꞌa̱ha̱ xra̱.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 A̱ ntá tí ángel mé chrónka kíxin: “Chrakonhya jaha Pablo. Tꞌichjánxi̱n tsjasán tí tjen tí chꞌín César tꞌe̱to̱an la kja̱xin Dios la tsjinki̱tsa jaha la ko tí sín tjejókoa kíxin tsꞌenhya sín.”
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Méxra̱ chróchrakonhyará jahará kíxin tí Dios tinkachónkia la chaxín nchexiteyá tíha, éxí tsíntáchro tí ángel.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Kjónté ó jehí tꞌichjánxi̱n sátsjikoni xri̱nto̱ ijnko nonte jnko̱siné nta̱yaon ―ichro chꞌán.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Kjuixin kꞌuátsínka iyó semana ntá ijnko tie ntá kjuíjini ijnko nta̱yaon itꞌin Adria ntá sákjuíko tí ntabárco̱ ijnko lado la í jnko lado ti xri̱nto̱. Ntá chjino kꞌáxrótjen ntá tí sín tjiko ntabárco̱ mé ó kónohe sín kíxin ó chjina kjuixraká sin ijnko nonte xámá.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Ntá kjuáchro̱a sín tí nkekja̱ín ni̱nkaxín tí nta̱ mé chónta treinta y seis metro ni̱nkaxín. Ntá sákjuíni kjínhya la ó xíkjachro̱a sín la veintisiete metro ó ni̱nkaxín.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Imá chrakon sín kíxin tsꞌitja̱to̱n tí ntabárco̱ itjo̱ ntá kjuinkajin sín noó chica gancho tí nóton tí ntabárco̱ a kíxin ntahó tsochónhen tí ntabárco̱ hasta chrókꞌuinkaséyan.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Ntá tí sín tjiko ntabárco̱ kjuenka̱yáxin sín sáchrókjui sín ntá kjuankíxin kjuinkajin sín tí ntabárco̱ ntsí chrítaón nta̱ éxí tjinkaon sín chrókjuinkajin sín tí gancho chónta tí kja ntabárco̱.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 A̱ ntá chꞌín Pablo ntáche tí chꞌín capitán la ko kaín tí sín soldado kíxin: ―A̱ ntá tí tsito̱ehya tí sín i ntihi nkaxenhen ntabárco̱ ntá xitjahya tsaárá ―ichro chꞌán.
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Ntá tí sín soldado a mé kóchrínji̱ntꞌo̱ sín tí hno̱ kuènte ntabárco̱ ntsí tsíto̱he sín tsjiankí nta̱.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Ntá chjina tꞌinkaséyan a ntá chꞌín Pablo nixje̱he̱ chꞌán kaín tí sín siín ntiha ntáchro chꞌan kíxin chrókjóne sín ichrén nkehe. Ntáchro chꞌán kíxin: ―Ó kꞌuátsínka iyó semana kꞌuejóchrinhyará la ko kjóntehyará.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Tinhínrá tꞌichjánxi̱n chrókjónterá ichrén nkehe tí tjinkáonrá tsaárá kíxin ntihi la kohya nkexro tsꞌitjáyan la nijnko tí ka̱xi̱hi chónta kjará tsꞌitjáyan.
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Ntá xi̱kaha ichro chꞌín Pablo ntá kuákja chꞌán ijnko nio̱tja̱ a la ntiha tí tjejó kaín sín ntá kjuanchia chꞌán kjuasáyé Dios ntá kóchrítꞌo̱ chꞌán ntá kjuankíxin kjóne chꞌán.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Ntá kóchéhe̱ sín kaín sín kjuankíxin kjóne sín kja̱xin.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Kaínni tsíkꞌixenhenni ntabárco̱ mé iyó ciento setenta y seis chojni.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Ntá kjuixin kjóne sín la kókje̱he sín ntá ikꞌue sín tí noa trigo a tjinká tí ntabárco̱ a chrínkí tí nta̱yaon a kíxin kánhyó tso̱ye tí ntabárco̱ a.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 A̱ ntá ó kꞌuínkaséyan, a̱ ntá tí sín tjiko ntabárco̱ la kjuátso̱anhya sín tí nonte ntá kꞌuíkon sín ijnko chrínta nta̱. Ntáchro sín kíxin ákué tsjachahya sín sátsjiko sín tí ntabárco̱ ntiha.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Ntá kóchrínji̱ntꞌo̱ sín tí hno̱ síchroéxin tí gancho kíxin ntahó tsito̱he chrínkí nta̱yaon. Ntá kjuínchentá sín tí nkehe tjikoxín sín tí ntabárco̱ a. Ntá kjuínchekꞌi̱tꞌótjen sín tí ka tjiko nkayakon tí ntabárco̱. A̱ ntá tí ntabárco̱ kjuankíxin sákjuí chrínta nta̱.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Xrína̱hya kjuíji ntabárco̱ tí iyó kójnkojiéxin nta̱yaon ntá ntiha kjuíkjiatꞌó tí kja tí ntabárco̱ tí nchesen siín ntiha. Ntá í xitjahya nchekinkí ninkehó, a̱ ntá nóton tí ntabárco̱ kjuankíxin síxíka kíxin imá sítji chjéhe nta̱ a.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Ntá tí sín soldado a mé tjinkaon sín chrókꞌóyán sín tí sín tjejóchjina kíxin tjinkakonhya sín kíxin ninkexró sáchrókjui ókjé.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 A̱ ntá tí chꞌín tꞌe̱tue̱nhen tí sín soldado a mé tjinkakonhya chꞌán kíxin itsꞌen chꞌín Pablo ntá kjuanjonhya chꞌán kjuachaxin. Íchá kꞌue̱to̱an chꞌán kíxin tí sín jína tjitaón nta̱ la senó sátsji sín kíxin tsjiji nonte xámá
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 la ko tí sín noehya tsjitaón nta̱ a mé sátsjiko sín ti ntatabla o̱ itꞌo̱ tí ntabárco̱. Ntá xi̱kaha kaín ni kjuíjini tí nonte xámá la ó kuaáni.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.