Atos 27

San Juan Atzingo Popoloca NT (POE_TBL) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Ntá kꞌue̱to̱an sín sátsjini nación Italia. Tí chꞌín Pablo la ko í so sín tjejóchjina a mé kꞌuáyéhe̱ ijnko chꞌín capitán mé itꞌin Julio. Jehe chꞌán me ijnko policía kuènte tí chꞌín tꞌe̱to̱an Augusto César.
1 E, como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo, e alguns outros presos, a um centurião por nome Júlio, da coorte augusta.
2 Ntá kꞌuíxenhenni ijnko ntabárco̱ tsíkji̱xi̱n nó puerto Adramitio, la ó chjina sátsji tí puerto nó estado Asia. Kja̱xin tjejókoni tí chꞌín Aristarco tsíkji̱xi̱n chjasin Tesalónica nó estado Macedonia.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio, de Tessalônica.
3 A̱ ntá tí ya̱on chrꞌéxi̱n mé kjuíjini ti puerto chjasin Sidón. Ntá chꞌín Julio mé ikjo jnkojína chꞌín Pablo ntá chjéhe chꞌán kjuachaxin kíxin sátsjitsjehe chꞌán tí chojni chóxin chꞌán ntiha kíxin tsjinki̱tsa sín chꞌán.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Ntá chrꞌéxi̱n sákjuíxinni chjasin Sidón. Ntá kjuíjini ijnko isla itꞌin Chipre la nó tja kjonni kuíto̱he tíha la imá chjéhe xri̱nto̱.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Ntá kꞌuatòye̱ni tí nta̱yaon chjinaxón chjasin Cilicia la ko Panfilia la ntá kjuíjini chjasin Mira estado Licia.
5 E, tendo atravessado o mar, ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 A̱ ntá ntiha tí chꞌín capitán, tí chꞌín kꞌue̱tue̱nhen tí sín soldado a, mé kꞌuitja chꞌán í jnko ntabárco̱ tsíkji̱xi̱n nó chjasin Alejandría sátsji nó nación Italia. Ntá ntáchro chꞌán kíxin tíha sátsjikoni kíxin tsjijini ntiha.
6 E, achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Nchónhya ya̱on kjuíjixínni kíxin imá iyó la imá xra̱ kjuíjini chjino chjasin Gnido. Ntá na̱xa̱ chjéhe xri̱nto̱ tsa̱nka̱ ntá kꞌuátsínkani chjinaxón Salmón ntá kuinkátjíáxinni chjino tí isla Creta.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmone.
8 Ntá xi̱kahó imá xra̱ kꞌuátsínkani chjinó chrínta ntá kjuíjini ijnko chjasin itꞌin Puertos Jína chjino chjasin Lasea.
8 E, consteando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamando Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Ntá kꞌuítjáyannkí nchónhya ya̱on, ntá ó kjuixraká tí ya̱on xitjahya sátsjiko sín ntabárco̱ chrítaón nta̱yaon kíxin ó kóchjina tí ncha̱kuen kin. Méxra̱ chꞌín Pablo nixje̱he̱ tí sín a.
9 E, passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois, também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 Ntáchro chꞌán kíxin: ―Tinhínrá tí nkehe tso̱xrja̱nka. Tꞌíkua̱n kíxin nchónhya kjuachrakon tso̱nhen. Sinchekꞌitjáyanni tí ntabárco̱ a la ko tí nkehe tjinká la kja̱xin jeheni chrókꞌuitjáyanni ―ichro chꞌán.
10 Dizendo-lhes: Senhores, vejo que a navegação há de ser incômoda, e com muito dano, não só para o navio e carga, mas também para as nossas vidas.
11 A̱ ntá tí chꞌín capitán kuènte tí sín soldado a mé a̱ntsí má tjinkaon chꞌán chrókuinhin tí nkehe chrónka tí chꞌín tjiko ntabárco̱ la ko tí nkehe chrónka tí ìnché tí ntabárco̱ a̱ ntá tí nkehe ntáchro chꞌín Pablo la náhí.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre, do que no que dizia Paulo.
12 Jehya jína kíxin tí puerto ntahó chrókꞌuejóni ntá chrókꞌuatsínkajia tí ncha̱kuen kin, ichro sín. Kaín sín kjuenka̱yáxin sín kíxin íchá jína sátsjixínni ntiha kíxin ákué xitjahya chrókjuijini chjasin Fenice, ijnko puerto estado Creta nó chókꞌá noroeste la ko suroeste, la ntaha chrókꞌuejóni ntá chrókꞌuatsínkajia tí ncha̱kuen kin.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para o lado do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Ntá kjuankíxin chjehe xri̱nto̱ kjui̱xi̱n nó sur kjánchó kánhyó fuerte ntá kjuenka̱yáxin sín kíxin kjá jína sátsjini. Ntá sákjuixínni ntiha kjánchó kjónté na̱xa̱ sákjuíni chjinaxón tí chrínta ti isla Creta a.
13 E, soprando o sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 A̱ ntá chrꞌéxi̱n ikjui ijnko xri̱nto̱ kjui̱xi̱n noroeste kꞌuíntaté tí ntabárco̱.
14 Mas não muito depois deu nela um pé de vento, chamado Euro-aquilão.
15 La kjuankíxin xri̱nto̱ sákjuíko tí ntabárco̱ kíxin tsjachahyani sátsjini tí sítji̱xi̱n tí xri̱nto̱ a. Ntá tꞌichjánxi̱n kuíto̱heni sákjuíko xri̱nto̱ tí ntabárco̱ tjejóxenhenni.
15 E, sendo o navio arrebatado, e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Ntá kꞌuátsínkani chjino ijnko isla ntsí itꞌin Clauda kíxin ntiha mé kánhyó tji̱a̱n chjéhe xri̱nto̱. Ntá imá xra̱ kꞌuítji̱a̱nni tí ntabárco̱ ntsí tꞌete̱nixín nóton ntabárco̱ jié.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Clauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Ntá kjuixin kjuínchekꞌi̱tꞌótjen sín tí ntabárco̱ ntsí ntá imá chrakon sín ntá kjuínchenteto sín tí ntabárco̱ jié kíxin kohya nkehe tso̱nhen. Kja̱xin tóxakonhen sín chrakon sín tsíkjine nchesen tí ntabárco̱ tí tsjiji sín tí itꞌin Sirte. Ntá kuakjinjin sín tí ka chónta ntabárco̱ ntá kuíto̱he sín sátsjiko xri̱nto̱.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Ntá tí ya̱on chrꞌéxi̱n ntá na̱xa̱ imá tji̱a̱n chjéhe xri̱nto̱. Ntá ikꞌue sín tí nkehe sítjinká tí ntabárco̱ a chrínta nta̱yaon kíxin kánhyó tso̱ye.
18 E, andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte aliviaram o navio.
19 A̱ ntá tí ya̱on níxin a mé itjani ó kuakitsjexínni tí nkehe kuènte tí ntabárco̱.
19 E ao terceiro dia nós mesmos, com as nossas próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Isé kꞌuíkonhyani ya̱on la kꞌuíkonhyani konotsé kíxin imá tji̱a̱n chjéhe xri̱nto̱ la ko kja̱xin ó kꞌuitjáyenhenni kaín tí tjenka̱yáxinni kíxin na̱xa̱ chrókuaáni.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Ntá ó kꞌuatsínka itsjé ya̱on kjónehyani ntá kꞌuínkatjen chꞌín Pablo nixje̱he̱ chꞌán kaín tí sín tjejóxenhen ntabárco̱ a ntáchro chꞌán kíxin: ―Chrókuítekáonrá tí nkehe xrja̱nka kíxin chrókuito̱heni tí estado Creta ntá chrókꞌuitjáyenhyani tí nkehe tjinká tí ntabárco̱ a.
21 E, havendo já muito que não se comia, então Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó senhores, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perda.
22 A̱ ntá ijie la tóxakuanhyará kíxin kohya nijnko tí jahará itsꞌenrá kíxin kjónté tí ntabárco̱ la tsꞌitjáyan.
22 Mas agora vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Ntá tí tie a mé kꞌuíkua̱n ijnko ángel tsíchrꞌán Dios tinkachónkia la ko tꞌa̱ha̱ xra̱.
23 Porque esta mesma noite o anjo de Deus, de quem eu sou, e a quem sirvo, esteve comigo,
24 A̱ ntá tí ángel mé chrónka kíxin: “Chrakonhya jaha Pablo. Tꞌichjánxi̱n tsjasán tí tjen tí chꞌín César tꞌe̱to̱an la kja̱xin Dios la tsjinki̱tsa jaha la ko tí sín tjejókoa kíxin tsꞌenhya sín.”
24 Dizendo: Paulo, não temas; importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Méxra̱ chróchrakonhyará jahará kíxin tí Dios tinkachónkia la chaxín nchexiteyá tíha, éxí tsíntáchro tí ángel.
25 Portanto, ó senhores, tende bom ânimo; porque creio em Deus, que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Kjónté ó jehí tꞌichjánxi̱n sátsjikoni xri̱nto̱ ijnko nonte jnko̱siné nta̱yaon ―ichro chꞌán.
26 É contudo necessário irmos dar numa ilha.
27 Kjuixin kꞌuátsínka iyó semana ntá ijnko tie ntá kjuíjini ijnko nta̱yaon itꞌin Adria ntá sákjuíko tí ntabárco̱ ijnko lado la í jnko lado ti xri̱nto̱. Ntá chjino kꞌáxrótjen ntá tí sín tjiko ntabárco̱ mé ó kónohe sín kíxin ó chjina kjuixraká sin ijnko nonte xámá.
27 E, quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de um e outro lado no mar Adriático, lá pela meia-noite suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Ntá kjuáchro̱a sín tí nkekja̱ín ni̱nkaxín tí nta̱ mé chónta treinta y seis metro ni̱nkaxín. Ntá sákjuíni kjínhya la ó xíkjachro̱a sín la veintisiete metro ó ni̱nkaxín.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; e, passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Imá chrakon sín kíxin tsꞌitja̱to̱n tí ntabárco̱ itjo̱ ntá kjuinkajin sín noó chica gancho tí nóton tí ntabárco̱ a kíxin ntahó tsochónhen tí ntabárco̱ hasta chrókꞌuinkaséyan.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Ntá tí sín tjiko ntabárco̱ kjuenka̱yáxin sín sáchrókjui sín ntá kjuankíxin kjuinkajin sín tí ntabárco̱ ntsí chrítaón nta̱ éxí tjinkaon sín chrókjuinkajin sín tí gancho chónta tí kja ntabárco̱.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio, e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 A̱ ntá chꞌín Pablo ntáche tí chꞌín capitán la ko kaín tí sín soldado kíxin: ―A̱ ntá tí tsito̱ehya tí sín i ntihi nkaxenhen ntabárco̱ ntá xitjahya tsaárá ―ichro chꞌán.
31 Disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Ntá tí sín soldado a mé kóchrínji̱ntꞌo̱ sín tí hno̱ kuènte ntabárco̱ ntsí tsíto̱he sín tsjiankí nta̱.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel, e o deixaram cair.
33 Ntá chjina tꞌinkaséyan a ntá chꞌín Pablo nixje̱he̱ chꞌán kaín tí sín siín ntiha ntáchro chꞌan kíxin chrókjóne sín ichrén nkehe. Ntáchro chꞌán kíxin: ―Ó kꞌuátsínka iyó semana kꞌuejóchrinhyará la ko kjóntehyará.
33 E, entretanto que o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais, e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Tinhínrá tꞌichjánxi̱n chrókjónterá ichrén nkehe tí tjinkáonrá tsaárá kíxin ntihi la kohya nkexro tsꞌitjáyan la nijnko tí ka̱xi̱hi chónta kjará tsꞌitjáyan.
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Ntá xi̱kaha ichro chꞌín Pablo ntá kuákja chꞌán ijnko nio̱tja̱ a la ntiha tí tjejó kaín sín ntá kjuanchia chꞌán kjuasáyé Dios ntá kóchrítꞌo̱ chꞌán ntá kjuankíxin kjóne chꞌán.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos; e, partindo-o, começou a comer.
36 Ntá kóchéhe̱ sín kaín sín kjuankíxin kjóne sín kja̱xin.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Kaínni tsíkꞌixenhenni ntabárco̱ mé iyó ciento setenta y seis chojni.
37 E éramos ao todo, no navio, duzentas e setenta e seis almas.
38 Ntá kjuixin kjóne sín la kókje̱he sín ntá ikꞌue sín tí noa trigo a tjinká tí ntabárco̱ a chrínkí tí nta̱yaon a kíxin kánhyó tso̱ye tí ntabárco̱ a.
38 E, refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 A̱ ntá ó kꞌuínkaséyan, a̱ ntá tí sín tjiko ntabárco̱ la kjuátso̱anhya sín tí nonte ntá kꞌuíkon sín ijnko chrínta nta̱. Ntáchro sín kíxin ákué tsjachahya sín sátsjiko sín tí ntabárco̱ ntiha.
39 E, sendo já dia, não conheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia, e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Ntá kóchrínji̱ntꞌo̱ sín tí hno̱ síchroéxin tí gancho kíxin ntahó tsito̱he chrínkí nta̱yaon. Ntá kjuínchentá sín tí nkehe tjikoxín sín tí ntabárco̱ a. Ntá kjuínchekꞌi̱tꞌótjen sín tí ka tjiko nkayakon tí ntabárco̱. A̱ ntá tí ntabárco̱ kjuankíxin sákjuí chrínta nta̱.
40 E, levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Xrína̱hya kjuíji ntabárco̱ tí iyó kójnkojiéxin nta̱yaon ntá ntiha kjuíkjiatꞌó tí kja tí ntabárco̱ tí nchesen siín ntiha. Ntá í xitjahya nchekinkí ninkehó, a̱ ntá nóton tí ntabárco̱ kjuankíxin síxíka kíxin imá sítji chjéhe nta̱ a.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Ntá tí sín soldado a mé tjinkaon sín chrókꞌóyán sín tí sín tjejóchjina kíxin tjinkakonhya sín kíxin ninkexró sáchrókjui ókjé.
42 Então a idéia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 A̱ ntá tí chꞌín tꞌe̱tue̱nhen tí sín soldado a mé tjinkakonhya chꞌán kíxin itsꞌen chꞌín Pablo ntá kjuanjonhya chꞌán kjuachaxin. Íchá kꞌue̱to̱an chꞌán kíxin tí sín jína tjitaón nta̱ la senó sátsji sín kíxin tsjiji nonte xámá
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar, e se salvassem em terra;
44 la ko tí sín noehya tsjitaón nta̱ a mé sátsjiko sín ti ntatabla o̱ itꞌo̱ tí ntabárco̱. Ntá xi̱kaha kaín ni kjuíjini tí nonte xámá la ó kuaáni.
44 E os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra a salvo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.