Atos 22
San Juan Atzingo Popoloca NT (POE_TBL) vs NVT
1 ―Jahará kíchó ni la ko chojni itꞌé xjan tinhínrá nkehe tí tso̱xrja̱nka kíxin chontahya jie̱ ―ichro chꞌán.
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Ntá kuínhin sín kíxin nixja̱xi̱n chꞌán nkìva hebreo ntá a̱ntsí má tání sín. Ntá ntáchro chꞌín Pablo ínaá kíxin:
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 ―Janhan mé ijnko chojni judío tsíkokjínaxián chjasin Tarso estado Cilicia. Kꞌuankíxia̱n ntihi chjasin Jerusalén la kjui̱ntakuáxian tí nkehe kjuako tí chꞌín Gamaliel la títeka̱van tí ley tsíkinkáchónkí tí sín tsíkꞌaxrjeníxinni ósé. Tjínka̱van chrókjui̱tꞌaha̱ Dios xra̱ kaín a̱senná éxí tjinkáonrá jahará chꞌerá tí ya̱on ijie.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Ti senó kꞌuénínka̱konha̱n chrókꞌoyán tí sín tinkáchónki Ìnchéni kjui̱ntanteto chojni ntoa la ko chojni chjin kíxin chrókꞌuejóchjina sín.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 A̱ ntá tí sín ncha̱tꞌá tꞌe̱to̱an la ko kaín tí sín táda tꞌayakonhen ni̱nko la mé nohe sín kaín tíha kíxin jehe sín mé kjuanjon sín xroon tsꞌáyéhe̱ tí sín kíchó ni judío tjejó chjasin Damasco. Ntá sákjuia nó ntiha kíxin chrókjuíkjéyá tí sín tinkáchónki Ìnchéni kíxin chrótse̱ sín ntá chrókjuíkian sín ntihi Jerusalén chrokjuasóte sín.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 ’A̱ ntá tió kjuasán chjina chjasin Damasco chjina chonkíxin ntá xrína̱hya kꞌuinkáséyan jnkonta̱tjén tí tjén ijnko xrohi imá tꞌinkaséyan kui̱xi̱n nka̱jní.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Ntá kjuachrꞌítsi̱nka nonte ntá tuénxín kui̱nha̱n itén ijnko nkexro nixja̱na ntáchro kíxin: “Saulo, Saulo, ¿nkekuènté ninkákonna xrítjéyá tí janhan?”
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Ntá kjuánchánkiá kíxin: “¿Xá nkexro jaha?” Ntá kjuáte̱he chꞌán ntáchro chꞌán kíxin: “Janhan mé tí nkexro Jesús tsíkji̱xi̱n chjasin Nazaret, mé tí nkexro xrítjéyá.”
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 La ntá tí sín kꞌuájiki̱an mé kꞌuíkon sín tí xrohi la chrakon sín kjánchó kuíenhya sín itén tí nkexro nixja̱na.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Ntá kjuánchánkiá kíxin: “¿Xá nkehe tso̱nhen tjinkávan si̱tꞌaha jaha?” Ntá kjuáte̱he chꞌán ntáchro kíxin: “Tꞌàya sátjia tꞌixe̱nhén chjasin Damasco ntá ntiha tsochrónka sín kaín nkehe si̱chꞌe.”
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Ntá tí xrohi a mé kꞌuíxenka ikua̱n nta̱ í xitjahya tꞌíkua̱n. Ntá tí sín chríkjan mé kuinkátséna sín sákjuíki̱an sín chjasin Damasco.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 ’Ntá ntaha kjuákꞌe ijnko chꞌín itꞌin Ananías ijnko chojni jína kjuínchexiteyéhe̱ chꞌán tí ley kuènte chꞌín Moisés. Kaín tí sín judío siín chjasin Damasco tjikosáyehe sín tí jehe chꞌán.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Ntá chꞌín Ananías mé kuitsjehe chꞌán tí janhan ntá tió kui chꞌán ntáchro chꞌán kíxin: “Kíchóni Saulo, ijie la tsꞌayéhé kjuachaxin tsꞌikuan ínaá.” Ntá ó jína tꞌikua̱n.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 Ntá tuénxín ntáchro chꞌán ínaá kíxin: “Tí Dios kuinkáchónki tí sín tsíkꞌaxrjeníxinni la ó tsíkjeyá chꞌán tí jaha kíxin tso̱noha nkehe tjinkaon chꞌán la ko kíxin tsꞌikuan tí nkexro jína la ko tsinhín tan kꞌuaxrjexín irꞌva chꞌán.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Jaha mé tso̱chro̱nka tí nkehe kꞌuíkuan la ko tí nkehe kuínhín tsinhin kaín tí chojni chjasintajni.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 A̱ ntá jie la í choénhya má. Tꞌàya la tsikitiaxián ihni̱é Ìnchéni kíxin mé tsꞌímáxin iji̱á,” ichro chꞌín Ananías.
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 ’Na ntá tió xíkjan chjasin Jerusalén ntá sákjuia ni̱nko tsonixja̱ha̱ Dios ntá titàya̱ kꞌuíkuèn
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Ìnchéni ntáchro chꞌán kíxin: “Tjoka tsꞌaxrjéxian chjasin Jerusalén kíxin tsitekakuenhya sín tí nkehe tjàkua mé tí tan kuènta̱na.”
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Ntá janhan ntátjan chꞌán kíxin: “Ìnchéni, jehe sín ó nohe sín kíxin senó kꞌuékꞌatsínka kaín tí ni̱nko la kꞌuétse̱ tí sín tinkáchónki tí jaha la sákjuíki̱an sín nto̱echiso kꞌuékon sín.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Tió kꞌóyán sín tí chꞌín Esteban tí nkexro kꞌuékjitꞌaha xra̱, kꞌuénixja ti tan kuènta ntá janhan kja̱xin tjéntaxián ntiha la janhan ntáxrja̱n kíxin ó ncho̱xon itsꞌen chꞌán la kꞌuáyakonha̱n tí iké tí sín kjuàya.”
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Ntá Ìnchéni xínixja ínaá, ntáchro chꞌán kíxin: “Tétua̱nhan jaha kíxin sátsjia chjasin kjín kíxin tsjákohé tí chojni jehya judío.”
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Ntá tí sín tsíkójnkotsé mé kuínhin sín kaín tíha ntá kjuankíxin kꞌuèya sín ntáchro sín kíxin: ―Itsꞌen chꞌán, í tsjakꞌechónhya chꞌán ―ichro sín.
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Na̱xa̱ tꞌixratáhya sín tꞌóyako sín ntá tótsjénka sín iké sín la ko kuákja sín nche itꞌe sín.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Ntá tí chꞌín comandante mé kꞌue̱tue̱nhen chꞌán tí sín soldado a kíxin sátsjiko sín chꞌín Pablo nkaxenhen tí cuartel kuènte sín. Ntá ntiha kꞌue̱to̱an chꞌán kíxin tsjatexín sín chꞌán chikoté ntá tso̱noexín tí chꞌín comandante nkekuènte imá tꞌóyako sín nínkakonhen sín tí jehe chꞌán.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Ntá kjuixin kjuínchenteto sín chꞌán kíxin tsjate sín chꞌán ntá nixje̱he̱ chꞌín Pablo ijnko chꞌín capitán itjen ntiha ntáchro chꞌán kíxin: ―¿Á chontará kjuachaxin tsjaterá ijnko chojni romano, kíxin na̱xa̱ kjuéyáhyará nkerí jie̱ chonta? ―ichro chꞌán.
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Tió kjuixin kuínhin tí chꞌín capitán ntá sákjuíchénka chꞌán tí chꞌín comandante ntáchro chꞌán kíxin: ―¿Nkehe si̱chꞌe jaha kíxin tí nkexro i mé ijnko chojni romano?
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Ntá tí chꞌín comandante mé kóchjinehe chꞌán tí chꞌín Pablo la kjuanchankí chꞌán, ntáchro chꞌán kíxin: ―¿Á jaha chaxín chojni romano? ―ichro chꞌán. Ntá kjuáte̱he chꞌín Pablo kíxin chaxín jehe chꞌán.
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Ntá ntáchro tí chꞌín comandante kíxin: ―¿A̱ ntá nkexrí kíxin janhan nchónhya chichaon kjuènka̱ kíxin tsꞌónana chojni romano? A̱ ntá ntáchro chꞌín Pablo kíxin: ―Janhan na chojni ntiha tsíkokjínaxián.
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Na ntá tí sín soldado chrókjuate chꞌín Pablo mé kuínhin sín kíxin chꞌín Pablo ijnko chojni romano ntá kuíto̱he sín chꞌán sákjuí sín ókjé. Ntá tí chꞌín comandante a mé kónohe chꞌán kíxin tí chꞌín Pablo a mé ijnko chojni romano chꞌán chaxín. Ntá chrakon chꞌán kíxin tsíkjinchenteto chꞌán.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 A̱ ntá tí kóya̱on ntá tí chꞌín comandante a mé tjinkaon chꞌán tso̱nohe chꞌán nkehe tí jie̱ chrókꞌueka tí sín judío tí chꞌín Pablo. Ntá kjuasinta̱nka̱ chꞌán chica cadena tsíchróntetoxín tja tí chꞌín Pablo ntá kꞌue̱to̱an chꞌán kíxin tso̱jnkotsé kaín tí ncha̱tꞌá tꞌe̱to̱an la ko tí sín tꞌe̱to̱an kuènte sín judío, a̱ ntá kuakitsje chꞌán tí chꞌín Pablo la kjuakꞌe chꞌán jnko̱siné tí siín tí jehe sín.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.