Lucas 8
Tjukurpa Palya (PJT) vs NVT
1 Nyangangka maḻangka Jesunya pakaṟa anu ngura puḻka tjuṯakutu munu tjukutjuku tjuṯakutu kuḻu munu tjukurpa palya para-wangkangi aṉangu tjuṯangka. Munu tjakultjunangi Godalu aṉangu tjuṯa mayatjangku walytjanmaṟa kanyintja. Kaya nintintja panya 12 munu minyma tjuṯa kuḻu palula tjunguṯu para-ngaṟangi.
1 Pouco tempo depois, Jesus começou a percorrer as cidades e os povoados vizinhos, anunciando as boas-novas a respeito do reino de Deus. Iam com ele os Doze
2 Minyma nyara paluṟu tjana panya ngaṉmanypa mamutjara nyinangi munu pika kutjupa kutjupa tjuṯatjara kuḻu nyinangi. Ka tjananya Jesulu uwankara palyaṟunguṉu, kaya pukuḻarira palunya waṉaṟinangi. Ka panya minyma kutju ini Mary Magdalene-anya ngaṉmanypa mamu 7-tjara nyinangi, ka Jesulu uwankara painu.
2 e também algumas mulheres que tinham sido curadas de espíritos impuros e enfermidades. Entre elas estavam Maria Madalena, de quem ele havia expulsado sete demônios;
3 Ka kutjupa Tjuwananya panya Tjutjaku kuri. Wati nyara paluṟu mayatja puḻka Iṟataku waḻingka waṟkaripai. Ka minyma kutjupa ini Tjutjananya munu minyma kutjupa tjuṯa kuḻukuḻu. Minyma nyanga paluṟu tjanaya Jesunya tjananya alpamilaningi mai kuka tjananya pauṟa ungkula munuya kutjupa kutjupa tjuṯa kuḻu palumpa tjanampa palyaningi palumpa tjanampa maninguṟu.
3 Joana, esposa de Cuza, administrador de Herodes; Susana, e muitas outras que contribuíam com seus próprios recursos para o sustento de Jesus e seus discípulos.
4 Kaya aṉangu tjuṯangku Jesunya pitjanyangka kuliṟa ngura kutjupitja tjuṯa kuḻu pitjangi nyakunytjikitja munu kulintjikitja kuḻu. Ka Jesulu tjanala tjukurpa aṟa kutjupatjara wangkangi alatji,
4 Certo dia, uma grande multidão, vinda de várias cidades, juntou-se para ouvir Jesus, e ele lhes contou uma parábola:
5 “Wati kutju ma-pitjangu uṉinypa mantangka waṉira waṉantjikitja palumpa kaanangka munu waṉira waṉaningi. Ka uṉinypa waṉira waṉinyangka tjara iwarangka punkaṉu. Ka aṉangu tjuṯangku iwarangka paḻtjuṟa ankula tjinangku kuraṉu, ka tjuḻpu tjuṯangku kuḻu pitjala ngalkula wiyaṉu.
5 “Um lavrador saiu para semear. Enquanto espalhava as sementes pelo campo, algumas caíram à beira do caminho, onde foram pisadas, e as aves vieram e as comeram.
6 Ka uṉinypa kutjupatjara punkaṉu manta puḻitjarangka, munu pakaṟa mapalku piḻṯiringu mina wiyangka.
6 Outras caíram entre as pedras e começaram a crescer, mas as plantas logo murcharam por falta de umidade.
7 Ka uṉinypa kutjupatjara punkaṉu manta tjilkatjarangka, ka pakannyangka tjilka tjuṯa kuḻu pakaṟa puḻkaringu munu ukiṟi panya waṉinytjanya utjuṉu, ka puṯu puḻkaringangi.
7 Outras sementes caíram entre os espinhos, que cresceram com elas e sufocaram os brotos.
8 Ka tjara kutjupa manta palyangka punkaṉu munu mapalku pakaṟa puḻkaringu munu mai 100-tjararingu.”
8 Ainda outras caíram em solo fértil e produziram uma colheita cem vezes maior que a quantidade semeada”. Quando ele terminou de dizer isso, declarou: “Quem é capaz de ouvir, ouça com atenção!”.
9 Kaya ngula palumpa nintintja tjuṯangku palula tjapiningi wangkara, “Wanyulanya tjukurpa nyanga palunya utiṟa tjakultjura. Nyaa nyangangku nintini?”
9 Seus discípulos lhe perguntaram o que a parábola significava.
10 Ka paluṟu tjanala wangkangu, “Uwa, ngayulu nyurala kutju Godaku tjukurpa kumpilitja utiṟa wangkanyi, tjukurpa panya Godalu aṉangu tjuṯa mayatjangku walytjanmaṟa kanyintjatjara. Palu aṉangu kutjupa tjuṯangkaṉa aṟa mantatja tjuṯa wangkara kampa kutjupaṟa wangkapai, kaya tjukurpa wangkanyangka kulilpai palu puṯuya kuliṟa nintiringkupai.”
10 Ele respondeu: “A vocês é permitido entender os segredos do reino de Deus, mas uso parábolas para ensinar os outros, a fim de que, ‘Quando olharem, não vejam; quando escutarem, não entendam’.
11 Munu paluṟu tjanala wangkangu, “Kulilaya, kaṉa tjukurpa panya palunya nyurala utiṟa tjakultjura! Panya wati kaana kanyilpaingku uṉinypa waṉinyi, ka palu puṟunypa wati tjukurtjarangku Godaku tjukurpa tjakultjunkupai aṉangu tjuṯangku kulintjaku.
11 “Este é o significado da parábola: As sementes são a palavra de Deus.
12 Ka aṉangu kutjupa tjaraya nyinanyi uṉinypa panya iwarangka punkantja puṟunypa. Nyara paluṟu tjana panya tjukurpa kulilpai, palu mamu Satantu pitjala tjananya pina kuralpai tjana tjukurku mulamularingkula wankaringkunytjaku-tawara.
12 As sementes que caíram à beira do caminho representam os que ouvem a mensagem, mas o diabo vem e a arranca do coração deles e os impede de crer e ser salvos.
13 “Kaya aṉangu kutjupatjara nyinanyi uṉinypa panya manta puḻitjarangka punkantja puṟunypa. Panya tjana tjukurpa kuliṟa puḻkaṟa pukuḻaripai, palu tjana mulamulangku kuruntu tjukurpa mantjintja wiya unytju kutju mulamularingkupai. Munu ngula palumpa tjanampa tjituṟu-tjituṟu wirkankunyangka tjana mapalku paṯuringkula Godaku watarkuripai.
13 As sementes no solo rochoso representam os que ouvem a mensagem e a recebem com alegria. Uma vez, porém, que não têm raízes profundas, creem apenas por um tempo e depois desanimam quando enfrentam provações.
14 “Kaya aṉangu kutjupa tjuṯa nyinanyi uṉinypa panya tjilkangka punkantja puṟunypa, panya tjana tjukurpa kuliṟa mulamularingkupai, palu tjana mantatja kutjupa kutjupa tjuṯa puḻkaṟa kuliṟa, wiṟu tjuṯa kanyintjikitja mukuringkupai munuya kutjupa kutjupa wiṟu tjuṯaku ngunti pukuḻaripai. Munuya nyanga palula tjanalanguṟu Godaku tjukurku watarkuripai munuya wiṟu tjuṯa Godaku puṯu palyalpai.
14 As que caíram entre os espinhos representam outros que ouvem a mensagem, mas logo ela é sufocada pelas preocupações, riquezas e prazeres desta vida, de modo que nunca amadurecem.
15 “Kaya aṉangu kutjupatjara nyinanyi uṉinypa panya manta palyangka punkantja puṟunypa, panya tjana tjukurpa wangaṉarangku kuliṟa puḻkaṟa mulamularingkupai. Munuya rawangku kuliṟa wiṟu tjuṯa kutju Godaku palyalpai, tjanampa tjituṟu-tjituṟu wirkankunyangka kulintja wiyangku.”
15 E as que caíram em solo fértil representam os que, com coração bom e receptivo, ouvem a mensagem, a aceitam e, com paciência, produzem uma grande colheita.”
16 Munu piṟuku tjanala wangkangi, “Aṉangungku waḻi unngu lampa tiliṟa pitingka anga-tjunkupai wiya, munu piitangka unngu tjaṟu kuḻu tjunkula kutitjunkupai wiya. Palu uti tjunkupai, katu, tili paluṟu irnyaṟa utintjaku aṉangu tjuṯangku waḻingka tjarpara nyakunytjaku. |src="lb00148c.tif" size="col" loc="p" ref="8:16"
16 “Não faz sentido acender uma lâmpada e depois cobri-la com uma vasilha ou escondê-la debaixo da cama. Pelo contrário, ela é colocada num pedestal, de onde sua luz pode ser vista pelos que entram na casa.
17 “Ka Godaku tjukurpa palu puṟunypa, panya ngayulu kuwari aṉangu tjuṯangka kitikiti wangkanyi aṟa tjuṯa kutju wangkara, kaya puṯu nguwanpa kulini. Palu ngula tjukurpa nyanganpa uwankara utiringkuku aṉangu winkingku kulintjaku. Panya Godalu tjukurpa kumpilpa kanyintjatjanungku utilku, kaya winkingku kulilku.
17 Da mesma forma, tudo que está escondido será revelado, e tudo que está oculto virá à luz e será conhecido por todos.
18 Ka nyura palulanguṟu purkaṟangku kulinma ngayulu wangkanyangka. Panya nyura wangaṉarangku kulinnyangkampa nyuranya Godalu puḻka mulapa nintilku nyura uti kulintjaku. Palu nyura tjinguṟu kuliṟa wantinyangkampa Godalu nyuranya kulintja kampa kutjupankuku palumpa watarkurinytjaku.” Alatji Jesulu tjanala wangkangi.
18 “Portanto, ouçam com atenção! Pois ao que tem, mais lhe será dado, mas do que não tem, até o que pensa ter lhe será tomado”.
19 Ka Jesuku ngunytju munu maḻanypa tjuṯaya palulakutu pitjangu, palu aṉangu tjuṯa mulapa anga-ngaṟanyangkaya puṯu palulakutu ilaringangi.
19 Então a mãe e os irmãos de Jesus foram vê-lo, mas não conseguiram chegar até ele por causa da multidão.
20 Ka aṉangu kutjupangku Jesula wangkangu, “Nyaratja nyuntumpa ngunytju maḻanypa tjuṯa kuḻu uṟilta ngaṟanyi nyuntumpa paṯaṟa munuya mukuringanyi nyuntunya nyakunytjikitja.”
20 Alguém disse a Jesus: “Sua mãe e seus irmãos estão lá fora e querem vê-lo”.
21 Ka Jesulu wangkangu alatji, “Wiya, panya Godaku tjukurpa wangaṉarangku kuliṟa palyalpai tjuṯa, nyara paluṟu tjanaya ngayuku ngunytju maḻanypa kuḻu nyinanyi walytja mulapa.”
21 Jesus respondeu: “Minha mãe e meus irmãos são aqueles que ouvem a palavra de Deus e a praticam”.
22 Tjiṉṯu kutjupa Jesunya palumpa nintintja tjuṯatjara pautangka tatinu uṟu panya Galileela munu wangkangu tjanala, “Wanyula manta nyara kutjupakutu uṟungka muṉkara ma-itipiri.”
22 Certo dia, Jesus disse a seus discípulos: “Vamos para o outro lado do mar”. Assim, entraram num barco e partiram.
23 Munuya mulapaṯu ma-pitjangu pautangka panya munuya uṟungka nguṟurpa pitjalinangi. Ka Jesunya pilu-piluringkula kunkunaringu. Ka palulanguṟu waḻpa puḻka mulapa mapalku rurku winki pakaṉu uṟu palula nguṟurpaṯu pitjalinkunyangka. Ka uṟu puḻkaṟa uriṟa pautangka tjarpangi munu pauta panya palunya nguwanpa tjaṟuṟa tjarpatjunangi uṟungka unngu. Kaya uwankara puḻkaṟa nguḻuringu.
23 Durante a travessia, Jesus caiu no sono. Logo, porém, veio sobre o mar uma forte tempestade. O barco começou a se encher de água, colocando-os em grande perigo.
24 Munuya Jesunya wankaṟa wangkangu, “Mayatja, kuwarila ilunyi!” Ka Jesulu pakaṟa waḻpa panya wangkara atanmanu munu uṟu kuḻu wangkangu tiwilarinytjaku, ka waḻpa panya atanaringu munu uṟu kuḻu urinytja wiyaringkula tiwilaringu. |src="WA03847b.tif" size="col" loc="p" ref="8:23-24"
24 Os discípulos foram acordá-lo, clamando: “Mestre, Mestre, vamos morrer!”. Quando Jesus despertou, repreendeu o vento e as ondas violentas. A tempestade parou, e tudo se acalmou.
25 Munu palulanguṟu Jesulu wangkangu palumpa nintintja tjuṯangka, “Nyaanguṟu nyura puṯu mulamularinganyi?”
25 Então ele lhes perguntou: “Onde está a sua fé?”. Admirados e temerosos, os discípulos diziam entre si: “Quem é este homem? Quando ele ordena, até os ventos e o mar lhe obedecem!”.
26 Munuya palulanguṟu ma-wirkanu uṟungka itipi mantangka ngura ini Kaṟatjala itingka.
26 Então chegaram à região dos gadarenos, do outro lado do mar da Galileia.
27 — ausente —
27 Quando Jesus desembarcou, um homem possuído por demônios veio ao seu encontro. Fazia muito tempo que ele não tinha casa nem roupas e vivia num cemitério fora da cidade.
28 — ausente —
28 Assim que viu Jesus, gritou e caiu diante dele. Então disse em alta voz: “Por que vem me importunar, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Suplico que não me atormente!”.
29 — ausente —
29 Pois Jesus já havia ordenado que o espírito impuro saísse dele. Esse espírito tinha dominado o homem em várias ocasiões. Mesmo quando era colocado sob guarda, com os pés e as mãos acorrentados, ele quebrava as correntes e, sob controle do demônio, corria para o deserto.
30 Ka Jesulu wangkangu palula, “Palu nyuntu wanyu ini ngananya?”
30 Jesus lhe perguntou: “Qual é o seu nome?”. “Legião”, respondeu ele, pois havia muitos demônios dentro do homem.
31 Munuya Jesula tjuṯa-aṟangku ngatjiṟa wangkangi, “Wantimalanya piṯi maṟukutu wituntja wiyangku.
31 E imploravam que Jesus não os mandasse para o abismo.
32 Palu witulalanya nyara pikipiki tjuṯakutu, nyara puḻingkaya ngaṟala ukiṟi ngalkuṉi, palula tjanalakutulanya witula.”
32 Ali perto, uma grande manada de porcos pastava na encosta de uma colina, e os demônios suplicaram que ele os deixasse entrar nos porcos. Jesus lhes deu permissão.
33 Ka tjananya mulapaṯu wituṉu, kaya watinguṟu panya pakaṟa tjukaṟuru wirtjapakaṟa pikipiki tjuṯangka tjarpangu. Kaya pikipiki panya tjuṯa mamu tjuṯa tjarpanyangka puḻi waṟarangka tjaṟukutu wirtjapakaṟa ukalingkula uṟungka uwankara tjarpara ilungu.
33 Os demônios saíram do homem e entraram nos porcos, e toda a manada se atirou pela encosta íngreme para dentro do mar e se afogou.
34 Ka wati panya pikipiki tjuṯa kanyilpai tjuṯangku nyakula wirtjapakaṉu tawunukutu, munuya tjakultjunu aṉangu uwankarangka ngura ititja tjuṯangka kuḻu.
34 Quando os que cuidavam dos porcos viram isso, fugiram para uma cidade próxima e para seus arredores, espalhando a notícia.
35 Kaya nyangatja kuliṟa aṉangu tjuṯa anu nyakunytjikitja munuya wirkaṟa nyangu wati panya palunya Jesula itingka nyinara tjukurpa kulinnyangka mantarangka tjarpara. Wati panya paluṟu kata palyaringkula nyinangi pilunpa, kaya nyakula puḻkaṟa nguḻuringu Jesuku.
35 O povo correu para ver o que havia ocorrido. Uma multidão se juntou ao redor de Jesus, e eles viram o homem que havia sido liberto dos demônios. Estava sentado aos pés de Jesus, vestido e em perfeito juízo, e todos tiveram medo.
36 Munuya aṉangu kutjupa tjuṯangka para-tjakultjunangi wati panyatja palyaringkunyangka nyakunytjatjanungku.
36 Os que presenciaram os acontecimentos contaram aos demais como o homem possuído por demônios tinha sido curado.
37 Kaya ngura palunya nguraṟa tjuṯangku Jesunya puḻkaṟa tjapinu ngura tjanampa rawa nyinawiyangku wantikatinytjaku panya puḻkaṟaya palumpa nguḻuringu.
37 Todo o povo da região dos gadarenos suplicou que Jesus fosse embora, pois ficaram muito assustados. Então ele voltou ao barco e partiu.
38 Ka wati panya palyaringkunytjalu puḻkaṟa ngatjinu palula tjungu ankunytjikitjangku.
38 O homem que tinha sido liberto dos demônios suplicou para ir com ele, mas Jesus o mandou para casa, dizendo:
39 Ka Jesulu wangkangu, “Wiya, ara maḻaku nyuntumpa walytja tjuṯaku ngurakutu munu aṉangu tjuṯangka tjakultjura Godalu nyuntunya palyantja.” Ka mulapaṯu anu munu ngura nyara palula tjanala para-tjakultjunangi aṉangu uwankarangka Jesulu palunya palyantja.
39 “Volte para sua família e conte a eles tudo que Deus fez por você”. E o homem foi pela cidade inteira, anunciando tudo que Jesus tinha feito por ele.
40 Kaya palulanguṟu Jesunya tjana uṟungka muṉkara maḻaku ma-itipiringu manta panya palulakutu. Ka wirkankunyangka aṉangu tjuṯa Jesuku pukuḻaringu aḻa-aḻa paṯantjatjanu.
40 Do outro lado do mar, as multidões receberam Jesus com alegria, pois o estavam esperando.
41 — ausente —
41 Então um homem chamado Jairo, um dos líderes da sinagoga local, veio e se prostrou aos pés de Jesus, suplicando que ele fosse à sua casa.
42 — ausente —
42 Sua única filha, de cerca de doze anos, estava à beira da morte. Jesus o acompanhou, cercado pela multidão.
43 Ka nyara palula aṟangka tjanala uṯu-uṯu pitjangi minyma kutjupa. Minyma nyara paluṟu rawa milkaḻi tjutipai nyinangi yiya 12 munu paluṟu rawaṯu ngangkaṟi tjuṯakutu anangi, munu mani puḻka tjuṯa tjananya rawangku ungangi palunya palyaṟunguntjaku. Palu palyaringkunytja wiyaṯu rawa paluṟuṯu ngaṟangi.
43 Uma mulher no meio do povo sofria havia doze anos de uma hemorragia, sem encontrar cura.
44 Ka minyma paluṟu kulinu Jesunya munu tjuṯangka unnguwanu pitjangu palulakutu, munu tjaṉawanungku palumpa mantara waṟa tjinawanungku kanyintjanya ankala kumpiltu pampuṉu. Munu mapalku milkaḻi panya palumpa piḻṯiringkula wiyaringu munu palyaringu. |src="lb00310c.tif" size="col" loc="p" ref="8:44"
44 Ela se aproximou por trás de Jesus e tocou na borda de seu manto. No mesmo instante, a hemorragia parou.
45 Ka Jesulu kuliṟa tjanala tjapinu, “Nganaluṉi panyatja pampuṉu?”
45 “Quem tocou em mim?”, perguntou Jesus. Todos negaram, e Pedro disse: “Mestre, a multidão toda se aperta em volta do senhor”.
46 Palu Jesulu wangkangu, “Wiya, kutjupangkuṉi pampuṉu, kaṉa kulinu ngayulanguṟu pakannyangka witulya ngayuku.”
46 Jesus, no entanto, disse: “Alguém certamente tocou em mim, pois senti que de mim saiu poder”.
47 Ka minymangku panya nyakula kulinu alatji, “Munta, kampangkaṯu-palkuṉatju pampuṉu kaṉi nintingku alatjiṯu para-tjapini.” Munu minyma paluṟu puḻkaṟa nguḻuringkula tjititingu munu tultjungaṟakatingu palula tjinangka winkingka miṟangka munu tjakultjunu paluṟu pampuntja munu mapalku palyaringkunytja.
47 Quando a mulher percebeu que não poderia permanecer despercebida, começou a tremer e caiu de joelhos diante dele. Todos a ouviram explicar por que havia tocado nele e como havia sido curada de imediato.
48 Ka Jesulu wangkangu palula, “Minyma wiṟu, nyuntun mulapa ngayuku mulamularingu, munun palulanguṟu palyaringu. Pukuḻpa ma-pitja.”
48 Então ele disse: “Filha, sua fé a curou. Vá em paz”.
49 Ka Jesunya minymangka kuwaripaṯu ngaṟala wangkanyangka wati kutju tjakulpa wirkanu Tjaiṟatjaku nguranguṟu munu wangkangu Tjaiṟatjala, “Wiya, alatjiṯun purkutjararingu. Wanti Mayatjanya unytjungku aḻṯiwiyangku.”
49 Enquanto Jesus ainda falava com a mulher, chegou um mensageiro da casa de Jairo, o líder da sinagoga, a quem disse: “Sua filha morreu. Não incomode mais o mestre”.
50 Ka Jesulu kulinu watingku alatji wangkanyangka munu Tjaiṟatjala wangkangu, “Nguḻuringkuwiya ngayuku mulamulariwa, ka tjitji nyara paluṟu palyaringkuku.”
50 Ao ouvir isso, Jesus disse a Jairo: “Não tenha medo. Apenas creia, e ela será curada”.
51 — ausente —
51 Quando chegaram à casa de Jairo, Jesus não deixou que ninguém o acompanhasse, exceto Pedro, João, Tiago e o pai e a mãe da menina.
52 — ausente —
52 A casa estava cheia de gente chorando e se lamentando, mas ele disse: “Parem de chorar! Ela não está morta; está apenas dormindo”.
53 — ausente —
53 A multidão riu dele, pois todos sabiam que ela havia morrido.
54 Munu paluṟu tjitji panya maṟa witiṉu, munu wangkangu, “Tjitji awa, pakala!”
54 Então Jesus a tomou pela mão e disse em voz alta: “Menina, levante-se!”.
55 — ausente —
55 Naquele momento, ela voltou à vida e levantou-se de imediato. Então Jesus ordenou que dessem alguma coisa para ela comer.
56 — ausente —
56 Os pais dela ficaram maravilhados, mas Jesus insistiu que não contassem a ninguém o que havia acontecido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.