Lucas 8
Tjukurpa Palya (PJT) vs ARA
1 Nyangangka maḻangka Jesunya pakaṟa anu ngura puḻka tjuṯakutu munu tjukutjuku tjuṯakutu kuḻu munu tjukurpa palya para-wangkangi aṉangu tjuṯangka. Munu tjakultjunangi Godalu aṉangu tjuṯa mayatjangku walytjanmaṟa kanyintja. Kaya nintintja panya 12 munu minyma tjuṯa kuḻu palula tjunguṯu para-ngaṟangi.
1 Aconteceu, depois disto, que andava Jesus de cidade em cidade e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do reino de Deus, e os doze iam com ele,
2 Minyma nyara paluṟu tjana panya ngaṉmanypa mamutjara nyinangi munu pika kutjupa kutjupa tjuṯatjara kuḻu nyinangi. Ka tjananya Jesulu uwankara palyaṟunguṉu, kaya pukuḻarira palunya waṉaṟinangi. Ka panya minyma kutju ini Mary Magdalene-anya ngaṉmanypa mamu 7-tjara nyinangi, ka Jesulu uwankara painu.
2 e também algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual saíram sete demônios;
3 Ka kutjupa Tjuwananya panya Tjutjaku kuri. Wati nyara paluṟu mayatja puḻka Iṟataku waḻingka waṟkaripai. Ka minyma kutjupa ini Tjutjananya munu minyma kutjupa tjuṯa kuḻukuḻu. Minyma nyanga paluṟu tjanaya Jesunya tjananya alpamilaningi mai kuka tjananya pauṟa ungkula munuya kutjupa kutjupa tjuṯa kuḻu palumpa tjanampa palyaningi palumpa tjanampa maninguṟu.
3 e Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes, Suzana e muitas outras, as quais lhe prestavam assistência com os seus bens.
4 Kaya aṉangu tjuṯangku Jesunya pitjanyangka kuliṟa ngura kutjupitja tjuṯa kuḻu pitjangi nyakunytjikitja munu kulintjikitja kuḻu. Ka Jesulu tjanala tjukurpa aṟa kutjupatjara wangkangi alatji,
4 Afluindo uma grande multidão e vindo ter com ele gente de todas as cidades, disse Jesus por parábola:
5 “Wati kutju ma-pitjangu uṉinypa mantangka waṉira waṉantjikitja palumpa kaanangka munu waṉira waṉaningi. Ka uṉinypa waṉira waṉinyangka tjara iwarangka punkaṉu. Ka aṉangu tjuṯangku iwarangka paḻtjuṟa ankula tjinangku kuraṉu, ka tjuḻpu tjuṯangku kuḻu pitjala ngalkula wiyaṉu.
5 Eis que o semeador saiu a semear. E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho; foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Ka uṉinypa kutjupatjara punkaṉu manta puḻitjarangka, munu pakaṟa mapalku piḻṯiringu mina wiyangka.
6 Outra caiu sobre a pedra; e, tendo crescido, secou por falta de umidade.
7 Ka uṉinypa kutjupatjara punkaṉu manta tjilkatjarangka, ka pakannyangka tjilka tjuṯa kuḻu pakaṟa puḻkaringu munu ukiṟi panya waṉinytjanya utjuṉu, ka puṯu puḻkaringangi.
7 Outra caiu no meio dos espinhos; e estes, ao crescerem com ela, a sufocaram.
8 Ka tjara kutjupa manta palyangka punkaṉu munu mapalku pakaṟa puḻkaringu munu mai 100-tjararingu.”
8 Outra, afinal, caiu em boa terra; cresceu e produziu a cento por um. Dizendo isto, clamou: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Kaya ngula palumpa nintintja tjuṯangku palula tjapiningi wangkara, “Wanyulanya tjukurpa nyanga palunya utiṟa tjakultjura. Nyaa nyangangku nintini?”
9 E os seus discípulos o interrogaram, dizendo: Que parábola é esta?
10 Ka paluṟu tjanala wangkangu, “Uwa, ngayulu nyurala kutju Godaku tjukurpa kumpilitja utiṟa wangkanyi, tjukurpa panya Godalu aṉangu tjuṯa mayatjangku walytjanmaṟa kanyintjatjara. Palu aṉangu kutjupa tjuṯangkaṉa aṟa mantatja tjuṯa wangkara kampa kutjupaṟa wangkapai, kaya tjukurpa wangkanyangka kulilpai palu puṯuya kuliṟa nintiringkupai.”
10 Respondeu-lhes Jesus: A vós outros é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; aos demais, fala-se por parábolas, para que, vendo, não vejam; e, ouvindo, não entendam.
11 Munu paluṟu tjanala wangkangu, “Kulilaya, kaṉa tjukurpa panya palunya nyurala utiṟa tjakultjura! Panya wati kaana kanyilpaingku uṉinypa waṉinyi, ka palu puṟunypa wati tjukurtjarangku Godaku tjukurpa tjakultjunkupai aṉangu tjuṯangku kulintjaku.
11 Este é o sentido da parábola: a semente é a palavra de Deus.
12 Ka aṉangu kutjupa tjaraya nyinanyi uṉinypa panya iwarangka punkantja puṟunypa. Nyara paluṟu tjana panya tjukurpa kulilpai, palu mamu Satantu pitjala tjananya pina kuralpai tjana tjukurku mulamularingkula wankaringkunytjaku-tawara.
12 A que caiu à beira do caminho são os que a ouviram; vem, a seguir, o diabo e arrebata-lhes do coração a palavra, para não suceder que, crendo, sejam salvos.
13 “Kaya aṉangu kutjupatjara nyinanyi uṉinypa panya manta puḻitjarangka punkantja puṟunypa. Panya tjana tjukurpa kuliṟa puḻkaṟa pukuḻaripai, palu tjana mulamulangku kuruntu tjukurpa mantjintja wiya unytju kutju mulamularingkupai. Munu ngula palumpa tjanampa tjituṟu-tjituṟu wirkankunyangka tjana mapalku paṯuringkula Godaku watarkuripai.
13 A que caiu sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria; estes não têm raiz, creem apenas por algum tempo e, na hora da provação, se desviam.
14 “Kaya aṉangu kutjupa tjuṯa nyinanyi uṉinypa panya tjilkangka punkantja puṟunypa, panya tjana tjukurpa kuliṟa mulamularingkupai, palu tjana mantatja kutjupa kutjupa tjuṯa puḻkaṟa kuliṟa, wiṟu tjuṯa kanyintjikitja mukuringkupai munuya kutjupa kutjupa wiṟu tjuṯaku ngunti pukuḻaripai. Munuya nyanga palula tjanalanguṟu Godaku tjukurku watarkuripai munuya wiṟu tjuṯa Godaku puṯu palyalpai.
14 A que caiu entre espinhos são os que ouviram e, no decorrer dos dias, foram sufocados com os cuidados, riquezas e deleites da vida; os seus frutos não chegam a amadurecer.
15 “Kaya aṉangu kutjupatjara nyinanyi uṉinypa panya manta palyangka punkantja puṟunypa, panya tjana tjukurpa wangaṉarangku kuliṟa puḻkaṟa mulamularingkupai. Munuya rawangku kuliṟa wiṟu tjuṯa kutju Godaku palyalpai, tjanampa tjituṟu-tjituṟu wirkankunyangka kulintja wiyangku.”
15 A que caiu na boa terra são os que, tendo ouvido de bom e reto coração, retêm a palavra; estes frutificam com perseverança.
16 Munu piṟuku tjanala wangkangi, “Aṉangungku waḻi unngu lampa tiliṟa pitingka anga-tjunkupai wiya, munu piitangka unngu tjaṟu kuḻu tjunkula kutitjunkupai wiya. Palu uti tjunkupai, katu, tili paluṟu irnyaṟa utintjaku aṉangu tjuṯangku waḻingka tjarpara nyakunytjaku. |src="lb00148c.tif" size="col" loc="p" ref="8:16"
16 Ninguém, depois de acender uma candeia, a cobre com um vaso ou a põe debaixo de uma cama; pelo contrário, coloca-a sobre um velador, a fim de que os que entram vejam a luz.
17 “Ka Godaku tjukurpa palu puṟunypa, panya ngayulu kuwari aṉangu tjuṯangka kitikiti wangkanyi aṟa tjuṯa kutju wangkara, kaya puṯu nguwanpa kulini. Palu ngula tjukurpa nyanganpa uwankara utiringkuku aṉangu winkingku kulintjaku. Panya Godalu tjukurpa kumpilpa kanyintjatjanungku utilku, kaya winkingku kulilku.
17 Nada há oculto, que não haja de manifestar-se, nem escondido, que não venha a ser conhecido e revelado.
18 Ka nyura palulanguṟu purkaṟangku kulinma ngayulu wangkanyangka. Panya nyura wangaṉarangku kulinnyangkampa nyuranya Godalu puḻka mulapa nintilku nyura uti kulintjaku. Palu nyura tjinguṟu kuliṟa wantinyangkampa Godalu nyuranya kulintja kampa kutjupankuku palumpa watarkurinytjaku.” Alatji Jesulu tjanala wangkangi.
18 Vede, pois, como ouvis; porque ao que tiver, se lhe dará; e ao que não tiver, até aquilo que julga ter lhe será tirado.
19 Ka Jesuku ngunytju munu maḻanypa tjuṯaya palulakutu pitjangu, palu aṉangu tjuṯa mulapa anga-ngaṟanyangkaya puṯu palulakutu ilaringangi.
19 Vieram ter com ele sua mãe e seus irmãos e não podiam aproximar-se por causa da concorrência de povo.
20 Ka aṉangu kutjupangku Jesula wangkangu, “Nyaratja nyuntumpa ngunytju maḻanypa tjuṯa kuḻu uṟilta ngaṟanyi nyuntumpa paṯaṟa munuya mukuringanyi nyuntunya nyakunytjikitja.”
20 E lhe comunicaram: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora e querem ver-te.
21 Ka Jesulu wangkangu alatji, “Wiya, panya Godaku tjukurpa wangaṉarangku kuliṟa palyalpai tjuṯa, nyara paluṟu tjanaya ngayuku ngunytju maḻanypa kuḻu nyinanyi walytja mulapa.”
21 Ele, porém, lhes respondeu: Minha mãe e meus irmãos são aqueles que ouvem a palavra de Deus e a praticam.
22 Tjiṉṯu kutjupa Jesunya palumpa nintintja tjuṯatjara pautangka tatinu uṟu panya Galileela munu wangkangu tjanala, “Wanyula manta nyara kutjupakutu uṟungka muṉkara ma-itipiri.”
22 Aconteceu que, num daqueles dias, entrou ele num barco em companhia dos seus discípulos e disse-lhes: Passemos para a outra margem do lago; e partiram.
23 Munuya mulapaṯu ma-pitjangu pautangka panya munuya uṟungka nguṟurpa pitjalinangi. Ka Jesunya pilu-piluringkula kunkunaringu. Ka palulanguṟu waḻpa puḻka mulapa mapalku rurku winki pakaṉu uṟu palula nguṟurpaṯu pitjalinkunyangka. Ka uṟu puḻkaṟa uriṟa pautangka tjarpangi munu pauta panya palunya nguwanpa tjaṟuṟa tjarpatjunangi uṟungka unngu. Kaya uwankara puḻkaṟa nguḻuringu.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu. E sobreveio uma tempestade de vento no lago, correndo eles o perigo de soçobrar.
24 Munuya Jesunya wankaṟa wangkangu, “Mayatja, kuwarila ilunyi!” Ka Jesulu pakaṟa waḻpa panya wangkara atanmanu munu uṟu kuḻu wangkangu tiwilarinytjaku, ka waḻpa panya atanaringu munu uṟu kuḻu urinytja wiyaringkula tiwilaringu. |src="WA03847b.tif" size="col" loc="p" ref="8:23-24"
24 Chegando-se a ele, despertaram-no dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo! Despertando-se Jesus, repreendeu o vento e a fúria da água. Tudo cessou, e veio a bonança.
25 Munu palulanguṟu Jesulu wangkangu palumpa nintintja tjuṯangka, “Nyaanguṟu nyura puṯu mulamularinganyi?”
25 Então, lhes disse: Onde está a vossa fé? Eles, possuídos de temor e admiração, diziam uns aos outros: Quem é este que até aos ventos e às ondas repreende, e lhe obedecem?
26 Munuya palulanguṟu ma-wirkanu uṟungka itipi mantangka ngura ini Kaṟatjala itingka.
26 Então, rumaram para a terra dos gerasenos, fronteira da Galileia.
27 — ausente —
27 Logo ao desembarcar, veio da cidade ao seu encontro um homem possesso de demônios que, havia muito, não se vestia, nem habitava em casa alguma, porém vivia nos sepulcros.
28 — ausente —
28 E, quando viu a Jesus, prostrou-se diante dele, exclamando e dizendo em alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes.
29 — ausente —
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem, pois muitas vezes se apoderara dele. E, embora procurassem conservá-lo preso com cadeias e grilhões, tudo despedaçava e era impelido pelo demônio para o deserto.
30 Ka Jesulu wangkangu palula, “Palu nyuntu wanyu ini ngananya?”
30 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião, porque tinham entrado nele muitos demônios.
31 Munuya Jesula tjuṯa-aṟangku ngatjiṟa wangkangi, “Wantimalanya piṯi maṟukutu wituntja wiyangku.
31 Rogavam-lhe que não os mandasse sair para o abismo.
32 Palu witulalanya nyara pikipiki tjuṯakutu, nyara puḻingkaya ngaṟala ukiṟi ngalkuṉi, palula tjanalakutulanya witula.”
32 Ora, andava ali, pastando no monte, uma grande manada de porcos; rogaram-lhe que lhes permitisse entrar naqueles porcos. E Jesus o permitiu.
33 Ka tjananya mulapaṯu wituṉu, kaya watinguṟu panya pakaṟa tjukaṟuru wirtjapakaṟa pikipiki tjuṯangka tjarpangu. Kaya pikipiki panya tjuṯa mamu tjuṯa tjarpanyangka puḻi waṟarangka tjaṟukutu wirtjapakaṟa ukalingkula uṟungka uwankara tjarpara ilungu.
33 Tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos, e a manada precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do lago, e se afogou.
34 Ka wati panya pikipiki tjuṯa kanyilpai tjuṯangku nyakula wirtjapakaṉu tawunukutu, munuya tjakultjunu aṉangu uwankarangka ngura ititja tjuṯangka kuḻu.
34 Os porqueiros, vendo o que acontecera, fugiram e foram anunciá-lo na cidade e pelos campos.
35 Kaya nyangatja kuliṟa aṉangu tjuṯa anu nyakunytjikitja munuya wirkaṟa nyangu wati panya palunya Jesula itingka nyinara tjukurpa kulinnyangka mantarangka tjarpara. Wati panya paluṟu kata palyaringkula nyinangi pilunpa, kaya nyakula puḻkaṟa nguḻuringu Jesuku.
35 Então, saiu o povo para ver o que se passara, e foram ter com Jesus. De fato, acharam o homem de quem saíram os demônios, vestido, em perfeito juízo, assentado aos pés de Jesus; e ficaram dominados de terror.
36 Munuya aṉangu kutjupa tjuṯangka para-tjakultjunangi wati panyatja palyaringkunyangka nyakunytjatjanungku.
36 E algumas pessoas que tinham presenciado os fatos contaram-lhes também como fora salvo o endemoninhado.
37 Kaya ngura palunya nguraṟa tjuṯangku Jesunya puḻkaṟa tjapinu ngura tjanampa rawa nyinawiyangku wantikatinytjaku panya puḻkaṟaya palumpa nguḻuringu.
37 Todo o povo da circunvizinhança dos gerasenos rogou-lhe que se retirasse deles, pois estavam possuídos de grande medo. E Jesus, tomando de novo o barco, voltou.
38 Ka wati panya palyaringkunytjalu puḻkaṟa ngatjinu palula tjungu ankunytjikitjangku.
38 O homem de quem tinham saído os demônios rogou-lhe que o deixasse estar com ele; Jesus, porém, o despediu, dizendo:
39 Ka Jesulu wangkangu, “Wiya, ara maḻaku nyuntumpa walytja tjuṯaku ngurakutu munu aṉangu tjuṯangka tjakultjura Godalu nyuntunya palyantja.” Ka mulapaṯu anu munu ngura nyara palula tjanala para-tjakultjunangi aṉangu uwankarangka Jesulu palunya palyantja.
39 Volta para casa e conta aos teus tudo o que Deus fez por ti. Então, foi ele anunciando por toda a cidade todas as coisas que Jesus lhe tinha feito.
40 Kaya palulanguṟu Jesunya tjana uṟungka muṉkara maḻaku ma-itipiringu manta panya palulakutu. Ka wirkankunyangka aṉangu tjuṯa Jesuku pukuḻaringu aḻa-aḻa paṯantjatjanu.
40 Ao regressar Jesus, a multidão o recebeu com alegria, porque todos o estavam esperando.
41 — ausente —
41 Eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga, e, prostrando-se aos pés de Jesus, lhe suplicou que chegasse até a sua casa.
42 — ausente —
42 Pois tinha uma filha única de uns doze anos, que estava à morte. Enquanto ele ia, as multidões o apertavam.
43 Ka nyara palula aṟangka tjanala uṯu-uṯu pitjangi minyma kutjupa. Minyma nyara paluṟu rawa milkaḻi tjutipai nyinangi yiya 12 munu paluṟu rawaṯu ngangkaṟi tjuṯakutu anangi, munu mani puḻka tjuṯa tjananya rawangku ungangi palunya palyaṟunguntjaku. Palu palyaringkunytja wiyaṯu rawa paluṟuṯu ngaṟangi.
43 Certa mulher que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia, e a quem ninguém tinha podido curar [e que gastara com os médicos todos os seus haveres],
44 Ka minyma paluṟu kulinu Jesunya munu tjuṯangka unnguwanu pitjangu palulakutu, munu tjaṉawanungku palumpa mantara waṟa tjinawanungku kanyintjanya ankala kumpiltu pampuṉu. Munu mapalku milkaḻi panya palumpa piḻṯiringkula wiyaringu munu palyaringu. |src="lb00310c.tif" size="col" loc="p" ref="8:44"
44 veio por trás dele e lhe tocou na orla da veste, e logo se lhe estancou a hemorragia.
45 Ka Jesulu kuliṟa tjanala tjapinu, “Nganaluṉi panyatja pampuṉu?”
45 Mas Jesus disse: Quem me tocou? Como todos negassem, Pedro [com seus companheiros] disse: Mestre, as multidões te apertam e te oprimem [e dizes: Quem me tocou?].
46 Palu Jesulu wangkangu, “Wiya, kutjupangkuṉi pampuṉu, kaṉa kulinu ngayulanguṟu pakannyangka witulya ngayuku.”
46 Contudo, Jesus insistiu: Alguém me tocou, porque senti que de mim saiu poder.
47 Ka minymangku panya nyakula kulinu alatji, “Munta, kampangkaṯu-palkuṉatju pampuṉu kaṉi nintingku alatjiṯu para-tjapini.” Munu minyma paluṟu puḻkaṟa nguḻuringkula tjititingu munu tultjungaṟakatingu palula tjinangka winkingka miṟangka munu tjakultjunu paluṟu pampuntja munu mapalku palyaringkunytja.
47 Vendo a mulher que não podia ocultar-se, aproximou-se trêmula e, prostrando-se diante dele, declarou, à vista de todo o povo, a causa por que lhe havia tocado e como imediatamente fora curada.
48 Ka Jesulu wangkangu palula, “Minyma wiṟu, nyuntun mulapa ngayuku mulamularingu, munun palulanguṟu palyaringu. Pukuḻpa ma-pitja.”
48 Então, lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz.
49 Ka Jesunya minymangka kuwaripaṯu ngaṟala wangkanyangka wati kutju tjakulpa wirkanu Tjaiṟatjaku nguranguṟu munu wangkangu Tjaiṟatjala, “Wiya, alatjiṯun purkutjararingu. Wanti Mayatjanya unytjungku aḻṯiwiyangku.”
49 Falava ele ainda, quando veio uma pessoa da casa do chefe da sinagoga, dizendo: Tua filha já está morta, não incomodes mais o Mestre.
50 Ka Jesulu kulinu watingku alatji wangkanyangka munu Tjaiṟatjala wangkangu, “Nguḻuringkuwiya ngayuku mulamulariwa, ka tjitji nyara paluṟu palyaringkuku.”
50 Mas Jesus, ouvindo isto, lhe disse: Não temas, crê somente, e ela será salva.
51 — ausente —
51 Tendo chegado à casa, a ninguém permitiu que entrasse com ele, senão Pedro, João, Tiago e bem assim o pai e a mãe da menina.
52 — ausente —
52 E todos choravam e a pranteavam. Mas ele disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 — ausente —
53 E riam-se dele, porque sabiam que ela estava morta.
54 Munu paluṟu tjitji panya maṟa witiṉu, munu wangkangu, “Tjitji awa, pakala!”
54 Entretanto, ele, tomando-a pela mão, disse-lhe, em voz alta: Menina, levanta-te!
55 — ausente —
55 Voltou-lhe o espírito, ela imediatamente se levantou, e ele mandou que lhe dessem de comer.
56 — ausente —
56 Seus pais ficaram maravilhados, mas ele lhes advertiu que a ninguém contassem o que havia acontecido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.