Gênesis 8
Tjukurpa Palya (PJT) vs ARIB
1 Ka Godalu Noah-nya tjananya kuka tjuṯa, kuka wiya tjuṯa, tjuḻpu tjuṯa kuḻu watarkurinytja wiyangku kuliningi alatjiṯu pautangka panya nyinanyangka, munu waḻpa iyaṉu manta winkikutu uṟu panya rungkaṟa tjaṟuntjaku, ka mulapaṯu uṟu panya katu ngaṟanytjatjanu ma-tjaṟuringangi.
1 Deus lembrou-se de Noé, de todos os animais e de todo o gado, que estavam com ele na arca; e Deus fez passar um vento sobre a terra, e as águas começaram a diminuir.
2 Ka uṟu unngu mulapa manta unngunguṟu panya mina puḻka piṟuku ngalya-pakantja wiyaringu Godalu angatjunkunyangka. Munu mina panya ilkaṟitja Godalu markuṉu, ka piṟuku puyintja wiyaringu.
2 Cerraram-se as fontes do abismo e as janelas do céu, e a chuva do céu se deteve;
3 Ka uṟu panya puḻka purkaṟa purkaṟa tjaṟuringangi rawa mulapa piṟa maṉkur-kutjara.
3 as águas se foram retirando de sobre a terra; no fim de cento e cinqüenta dias começaram a minguar.
4 Ka nyara palula aṟangka uṟu tjaṟuringkunyangka pauta panya nyinakatingu puḻi katu ngura ini Aṟaṟatala.
4 No sétimo mês, no dia dezessete do mês, repousou a arca sobre os montes de Arará.
5 Ka uṟu panya piṟuku purkaṟa tjaṟuringangi piṟa maṉkurpa, ka nyara palulanguṟu puḻi murpu tjuṯalta utiringu.
5 E as águas foram minguando até o décimo mês; no décimo mês, no primeiro dia do mês, apareceram os cumes dos montes.
6 — ausente —
6 Ao cabo de quarenta dias, abriu Noé a janela que havia feito na arca;
7 — ausente —
7 soltou um corvo que, saindo, ia e voltava até que as águas se secaram de sobre a terra.
8 Munu Noah-lu piṟuku iyaṉu tjuḻpu kutjupa ini kuukuuku ankula nguriṟa nyakunytjaku manta utiringkunyangka.
8 Depois soltou uma pomba, para ver se as águas tinham minguado de sobre a face da terra;
9 Palu uṟu tjiwariwariṯu ngaringi kuwaripa, ka kuukuuku panya mantangka nyinakatinytjikitja puṯu nguriṟa maḻaku wirkanu Noah-lakutu. Ka Noah-lu maṟa katuringkula palunya mantjiṟa ngalya-tjarpatjunu maḻakungku pautangka.
9 mas a pomba não achou onde pousar a planta do pé, e voltou a ele para a arca; porque as águas ainda estavam sobre a face de toda a terra; e Noé, estendendo a mão, tomou-a e a recolheu consigo na arca.
10 Munu Noah-lu tjiṉṯu 7 ngaṟala wiyaringkunyangka paṯaṟa kuukuuku panya palunya piṟuku iyaṉu.
10 Esperou ainda outros sete dias, e tornou a soltar a pomba fora da arca.
11 Ka kuukuuku paluṟu ankula mungartji maḻaku pitjangu puṉu alipa nyaḻpi tjaangka kanyiṟa, puṉu wanka, panya tjuḻpu paluṟu kuwari kutju kaṯantaṟa ngalya-katingu. Ka Noah-lu nyaḻpi nyakula kulinu, “Munta-uwa! Uṟu panya tjinguṟu tjaṟuringu, ka manta utiringu.”
11 À tardinha a pomba voltou para ele, e eis no seu bico uma folha verde de oliveira; assim soube Noé que as águas tinham minguado de sobre a terra.
12 Munu paluṟu piṟuku tjiṉṯu 7 kutjupa ngaṟala wiyaringkunyangka paṯaṟa kuukuuku palunya piṟuku iyaṉu, ka paluṟu ankula ma-nyinangi maḻaku pitjawiya. |src="CO00633B.TIF" size="col" loc="p" ref="8:12"
12 Então esperou ainda outros sete dias, e soltou a pomba; e esta não tornou mais a ele.
13 Uwa, Noah-nya tjana piṟa 10 nguwanpa pauta unngu nyinangi, ka tjiḻpi panya Noah-nya yiya nampa 601-aringu. Ka uṟu uwankara mantangka tjaṟuringkula wiyaringu. Ka Noah-lu pauta katutja araṉu munu para-nyakula nyangu manta ma-piḻṯiringkula waṉannyangka.
13 No ano seiscentos e um, no mês primeiro, no primeiro dia do mês, secaram-se as águas de sobre a terra. Então Noé tirou a cobertura da arca: e olhou, e eis que a face a terra estava enxuta.
14 Munu paluṟu piṟuku pauta unngu nyinangi manta piḻṯi mulararinytjaku paṯaṟa. Ka nyara palulanguṟu piṟa kutjara ngaṟala wiyaringkunyangka manta uwankara piḻṯiringu alatjiṯu.
14 No segundo mês, aos vinte e sete dias do mês, a terra estava seca.
15 — ausente —
15 Então falou Deus a Noé, dizendo:
16 — ausente —
16 Sai da arca, tu, e juntamente contigo tua mulher, teus filhos e as mulheres de teus filhos.
17 Munu kuka tjuṯa, kuka wiya tjuṯa, tjuḻpu tjuṯa kuḻu uwankara pautanguṟu walatjura tjana waṟarakatira mantangka nyinara tjuṯatjararingkunytjaku munu tjuṯaringkula ngura winkikutu lipiringkula nyinanytjaku manta winkingka.”
17 Todos os animais que estão contigo, de toda a carne, tanto aves como gado e todo réptil que se arrasta sobre a terra, traze-os para fora contigo; para que se reproduzam abundantemente na terra, frutifiquem e se multipliquem sobre a terra.
18 Ka Noah-nya kuliṟa pautanguṟu ukalingu palumpa kuri kuḻu munu katja maṉkurpa kuriṟara kuriṟara.
18 Então saiu Noé, e com ele seus filhos, sua mulher e as mulheres de seus filhos;
19 Ka kuka tjuṯa, kuka wiya tjuṯa, tjuḻpu tjuṯa kuḻu, mantangka para-ngaṟapai uwankara pautanguṟu ukalingu walytjaṟara walytjaṟara.
19 todo animal, todo réptil e toda ave, tudo o que se move sobre a terra, segundo as suas famílias, saiu da arca.
20 Ka Noah-lu pautanguṟu ukalingkula mantangka pitjilpa puḻka palyaṉu, munu paluṟu kuka palyanguṟu maṉkurpa mantjinu tjinatjara maṉkurpa munu tjuḻpu maṉkurpa kuḻu munu kuka palunya tjananya pungkula pitjilta katu waṟungka tiliwakaṉu Mayatja Godanya waḻkuṟa ungkunytjikitjangku.|src="tnGEN08V21.tif" size="col" loc="p" ref="8:20"
20 Edificou Noé um altar ao Senhor; e tomou de todo animal limpo e de toda ave limpa, e ofereceu holocaustos sobre o altar.
21 Ka Godalu kuka tiliwakannyangka mayu wiṟu paṉṯinu munu pukuḻarira unngu kuliningi alatji, “Ngayulu panya aṉangu tjuṯanguṟu manta nyanga kuraṉu uṟu puḻka iyaṟa, palu kuwariṉa tjanalanguṟu manta piṟuku kurantja wiyangku wantiku alatjiṯu, panya tjaka aṉangu tjuṯangku tjitjinguṟu rawangku kura kutju kulilpai. Palu ngayulu aṉangu tjuṯa, kuka tjuṯa, ngaalymankupai uwankara piṟuku wiyantja wiyangku wantiku alatjiṯu, nyanga kuwaritja puṟunypa piṟuku palyantja wiya alatjiṯu.
21 Sentiu o Senhor o suave cheiro e disse em seu coração: Não tornarei mais a amaldiçoar a terra por causa do homem; porque a imaginação do coração do homem é má desde a sua meninice; nem tornarei mais a ferir todo vivente, como acabo de fazer.
22 Ka manta nyangatja ngaṟanyangkampa wari munu unytjunpa, kuḻi munu nyiṉnga, kaḻaḻa munu munga tiṯutjaraṯu ngaṟakatiku wiyaringkunytja wiya alatjiṯu. Ka piriyakutu kutjupa piriyakutu kutjupa manta tjawaṟa uṉinypa tjuṯa tjunkunytjaku tiṯutjara ngaṟaku, munu palulanguṟu kuḻi kutjupa kuḻi kutjupa mai pakaṟa kuṟuringkunyangka urantjaku tiṯutjara palu puṟunypaṯu ngaṟakatiku.” Alatji Godalu kalkuṟa wantingu tiṯutjara ngaṟanytjaku kutjuparinytja wiya paluṟuṯu.
22 Enquanto a terra durar, não deixará de haver sementeira e ceifa, frio e calor, verão e inverno, dia e noite.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.