Gênesis 47

Tjukurpa Palya (PJT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Munu palulanguṟu Josephalu kuṯa maṉkur-kutjara ngurkantaṟa katingu mayatja panya Piiṟalakutu. Munuya wirkaṟa Josephanya kutjulta ngaṉmanypa tjarpangu munu wangkangu Piiṟala, “Ngayuku mama munu kuṯa tjuṯa pitjangu Kainantanguṟu puluka, tjiipi, nanikuta winkitjara ulytja winkitjara kuḻu. Munuya wirkaṟa nyinara paṯaṉi ngura nyara Katjinta.
1 José foi ver o faraó e lhe disse: “Meus pais e meus irmãos chegaram da terra de Canaã. Trouxeram seus rebanhos, seu gado e todos os seus bens, e agora estão na região de Gósen”.
2 — ausente —
2 José levou consigo cinco de seus irmãos e os apresentou ao faraó.
3 — ausente —
3 “Em que vocês trabalham?”, o faraó perguntou aos irmãos. Eles responderam: “Nós, seus servos, somos pastores, como nossos antepassados.
4 — ausente —
4 Viemos morar no Egito por algum tempo, pois não há pastagem para nossos rebanhos em Canaã. A fome é terrível naquela região. Por isso, pedimos sua permissão para morar na região de Gósen”.
5 — ausente —
5 Então o faraó disse a José: “Agora que seu pai e seus irmãos estão com você,
6 — ausente —
6 escolha qualquer lugar em todo o Egito para morarem. Dê-lhes a melhor terra do Egito. Que vivam na região de Gósen. Se você descobrir entre eles homens capazes, coloque-os para cuidar de meus rebanhos”.
7 — ausente —
7 Em seguida, José trouxe seu pai, Jacó, e o apresentou ao faraó. E Jacó abençoou o faraó.
8 — ausente —
8 “Quantos anos o senhor tem?”, perguntou o faraó.
9 — ausente —
9 Jacó respondeu: “Tenho andado por este mundo há 130 árduos anos. Comparada à vida de meus antepassados, minha vida foi curta”.
10 — ausente —
10 Então Jacó abençoou o faraó novamente antes de deixar a corte.
11 — ausente —
11 José deu a seu pai e a seus irmãos a melhor terra do Egito, a região de Ramessés, e os acomodou ali, conforme o faraó havia ordenado.
12 — ausente —
12 José também providenciou mantimentos para seu pai e seus irmãos, em quantidades proporcionais ao número de seus dependentes, incluindo as crianças pequenas.
13 — ausente —
13 A essa altura, a escassez era tanta que se esgotaram todos os mantimentos, e havia gente passando fome em toda a terra do Egito e de Canaã.
14 — ausente —
14 Com o tempo, vendendo cereais para o povo, José arrecadou todo o dinheiro do Egito e de Canaã e o depositou no tesouro do faraó.
15 Palulanguṟuya mani uwankara wiyaringkunyangka Itjipanya nguraṟa tjuṯangku Josephalakutu pitjala ngatjiningi mai ungkunytjaku alatji wangkara, “Nganampa mani wiyaringu. Mailanya uwa paḻtjaku ilunytjaku-tawara. Nyuntun mai puḻkatjara.”
15 Quando acabou o dinheiro do povo do Egito e de Canaã, todos os egípcios foram implorar a José: “Não temos mais dinheiro! Mas, por favor, dê-nos alimento, ou morreremos de fome diante dos seus olhos!”.
16 — ausente —
16 José respondeu: “Visto que seu dinheiro acabou, tragam-me seus animais. Eu lhes darei alimento em troca”.
17 — ausente —
17 Então eles entregaram seus animais a José em troca de alimento. José lhes forneceu mantimentos para mais um ano em troca de seus cavalos, rebanhos de ovelhas, bois e jumentos.
18 — ausente —
18 Mas aquele ano chegou ao fim e, no ano seguinte, o povo voltou a José, dizendo: “Não podemos esconder a verdade. Nosso dinheiro acabou, e nossos rebanhos e gado lhe pertencem. Não nos resta coisa alguma para oferecer além de nosso corpo e nossas terras.
19 — ausente —
19 Por que morreríamos de fome diante dos seus olhos? Compre nossas terras em troca de mantimento; oferecemos nossas propriedades e a nós mesmos como servos do faraó. Dê-nos cereais para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique vazia e desolada”.
20 — ausente —
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para o faraó. Todos os egípcios venderam seus campos, pois a fome era terrível, e em pouco tempo todas as terras passaram a ser propriedade do faraó.
21 — ausente —
21 Quanto ao povo, José os tornou todos escravos, de uma extremidade do Egito à outra.
22 Palu Josephalu wati tjukurtjara tjuṯaku paama tjuṯa payamilantja wiyaṯu, panya Piiṟalu tjananya inma kanyinnyangka mani ungkupai, kaya mani pala palula mai tjananku payamilaningi.
22 As únicas terras que ele não comprou foram as dos sacerdotes. Eles recebiam do faraó uma porção regular de mantimentos, por isso não precisaram vender suas terras.
23 Munu Josephalu aṉangu uwankarangka Itjipala nyinanytja tjuṯangka wangkangu, “Panya ngayuluṉa mantjinu uwankara nyuralanguṟu Piiṟaku munuṉa nyuranya kuḻu mantjinu nyura Piiṟaku waṟkarinytjaku. Munuṉa kuwari nyuranya unganyi uṉinypa tjuṯa mai panya nyara mirka ngarinytjitjanguṟu nyura mantangka tjunkula mai kutjupa pakaltjingantjaku.
23 Então José disse ao povo: “Hoje eu comprei vocês e suas terras para o faraó. Em troca, fornecerei sementes para cultivarem os campos.
24 Ka ngula mai pakannyangka kaṯaṟa uṯuḻuṟampa kaṉiṟa nyura kutjungku kutjungku mai uṉinypa tjara-tjaraṟa uṯuḻu 5 palyala munu palulanguṟu uṯuḻu kutju mayatja Piiṟanya uwa, munu uṯuḻu 4 palya kanyinma nyuranku mai palyaṟa ngalkuntjikitjangku munu uṉinypa kuḻu mantangka tjunkula pakaltjingantjikitjangku.”
24 Quando vocês os ceifarem, um quinto da colheita será do faraó. Fiquem com os outros quatro quintos e usem como alimento para vocês, para os membros de sua casa e para suas crianças”.
25 Kaya palula wangkangu, “Nyuntu mayatja palya. Nyuntu nganaṉanya wankaṟunu ilunytjaku-tawara, kala nganaṉa palya waṟkariku mayatja panya Piiṟaku.”
25 “O senhor salvou nossa vida!”, exclamaram. “Permita-nos servir ao faraó.”
26 Nyanga alatjiya nyinangi Josephalu wangkanytjitjangka kuliṟa munuya yiya kutjupa yiya kutjupa rawangku mai uraṟa tjaraṟa tjara tjukutjuku tjukutjuku Piiṟanya katira ungangi. Palu wati panya tjukurtjara tjuṯaku paama tjuṯa Piiṟalu mantjintja wiyangku wantingi, kaya kanyiṟa mai walytjangku pakaltjinganingi munuya Piiṟanya tjaraṟa tjara ungkunytja wiya.
26 Então José mandou publicar um decreto que vale até hoje na terra do Egito, segundo o qual um quinto de todas as colheitas pertence ao faraó. Apenas as terras dos sacerdotes não foram entregues ao faraó.
27 Ka Jacobanya, panya ini kutjupa Israelnga, munu palumpa walytjapiti pukuḻpa nyinangi manta Itjipala ngura nyara Katjinta. Munuya tjana tjitji tjuṯa kanyinu. Ka uwankara tjanampa puḻkaringu ulytja, mani, mai, puluka, tjiipi, nanikuta uwankara.
27 Enquanto isso, o povo de Israel se estabeleceu na região de Gósen, no Egito. Ali, adquiriram propriedades e tiveram muitos filhos, e sua população cresceu rapidamente.
28 Ka Jacobanya nyara palula nyinangi kuḻi nyiṉnga 17 aṟa munu palulaṯu tjiḻpi mulararingu yiya tjuṯa mulapa 147 nyinanytjatjanu.
28 Depois de chegar ao Egito, Jacó viveu mais dezessete anos; portanto, viveu ao todo 147 anos.
29 — ausente —
29 Quando se aproximava a hora de sua morte, Jacó chamou seu filho José e lhe disse: “Peço que me faça um favor. Coloque sua mão debaixo da minha coxa e jure que mostrará sua bondade e lealdade a mim atendendo a este último desejo: não me sepulte no Egito.
30 — ausente —
30 Quando eu morrer, leve meu corpo para fora do Egito e sepulte-me com meus antepassados”. José prometeu: “Farei como o senhor me pede”.
31 — ausente —
31 “Jure que o fará”, insistiu. José fez o juramento, e Jacó se curvou humildemente à cabeceira de sua cama.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.