Gênesis 47

Tjukurpa Palya (PJT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Munu palulanguṟu Josephalu kuṯa maṉkur-kutjara ngurkantaṟa katingu mayatja panya Piiṟalakutu. Munuya wirkaṟa Josephanya kutjulta ngaṉmanypa tjarpangu munu wangkangu Piiṟala, “Ngayuku mama munu kuṯa tjuṯa pitjangu Kainantanguṟu puluka, tjiipi, nanikuta winkitjara ulytja winkitjara kuḻu. Munuya wirkaṟa nyinara paṯaṉi ngura nyara Katjinta.
1 Então veio José, e informou a Faraó, dizendo: Meu pai e meus irmãos, com seus rebanhos e seu gado, e tudo o que têm, chegaram da terra de Canaã e estão na terra de Gósen.
2 — ausente —
2 E tomou dentre seus irmãos cinco homens e os apresentou a Faraó.
3 — ausente —
3 Então perguntou Faraó a esses irmãos de José: Que ocupação é a vossa; Responderam-lhe: Nós, teus servos, somos pastores de ovelhas, tanto nós como nossos pais.
4 — ausente —
4 Disseram mais a Faraó: Viemos para peregrinar nesta terra; porque não há pasto para os rebanhos de teus servos, porquanto a fome é grave na terra de Canaã; agora, pois, rogamos-te permitas que teus servos habitem na terra de Gósen.
5 — ausente —
5 Então falou Faraó a José, dizendo: Teu pai e teus irmãos vieram a ti;
6 — ausente —
6 a terra do Egito está diante de ti; no melhor da terra faze habitar teu pai e teus irmãos; habitem na terra de Gósen. E se sabes que entre eles há homens capazes, põe-nos sobre os pastores do meu gado.
7 — ausente —
7 Também José introduziu a Jacó, seu pai, e o apresentou a Faraó; e Jacó abençoou a Faraó.
8 — ausente —
8 Então perguntou Faraó a Jacó: Quantos são os dias dos anos da tua vida?
9 — ausente —
9 Respondeu-lhe Jacó: Os dias dos anos das minhas peregrinações são cento e trinta anos; poucos e maus têm sido os dias dos anos da minha vida, e não chegaram aos dias dos anos da vida de meus pais nos dias das suas peregrinações.
10 — ausente —
10 E Jacó abençoou a Faraó, e saiu da sua presença.
11 — ausente —
11 José, pois, estabeleceu a seu pai e seus irmãos, dando-lhes possessão na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó ordenara.
12 — ausente —
12 E José sustentou de pão seu pai, seus irmãos e toda a casa de seu pai, segundo o número de seus filhos.
13 — ausente —
13 Ora, não havia pão em toda a terra, porque a fome era mui grave; de modo que a terra do Egito e a terra de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 — ausente —
14 Então José recolheu todo o dinheiro que se achou na terra do Egito, e na terra de Canaã, pelo trigo que compravam; e José trouxe o dinheiro à casa de Faraó.
15 Palulanguṟuya mani uwankara wiyaringkunyangka Itjipanya nguraṟa tjuṯangku Josephalakutu pitjala ngatjiningi mai ungkunytjaku alatji wangkara, “Nganampa mani wiyaringu. Mailanya uwa paḻtjaku ilunytjaku-tawara. Nyuntun mai puḻkatjara.”
15 Quando se acabou o dinheiro na terra do Egito, e na terra de Canaã, vieram todos os egípcios a José, dizendo: Dá-nos pão; por que morreremos na tua presença? porquanto o dinheiro nos falta.
16 — ausente —
16 Respondeu José: Trazei o vosso gado, e vo-lo darei por vosso gado, se falta o dinheiro.
17 — ausente —
17 Então trouxeram o seu gado a José; e José deu-lhes pão em troca dos cavalos, e das ovelhas, e dos bois, e dos jumentos; e os sustentou de pão aquele ano em troca de todo o seu gado.
18 — ausente —
18 Findo aquele ano, vieram a José no ano seguinte e disseram-lhe: Não ocultaremos ao meu senhor que o nosso dinheiro está todo gasto; as manadas de gado já pertencem a meu senhor; e nada resta diante de meu senhor, senão o nosso corpo e a nossa terra;
19 — ausente —
19 por que morreremos diante dos teus olhos, tanto nós como a nossa terra? Compra-nos a nós e a nossa terra em troca de pão, e nós e a nossa terra seremos servos de Faraó; dá-nos também semente, para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique desolada.
20 — ausente —
20 Assim José comprou toda a terra do Egito para Faraó; porque os egípcios venderam cada um o seu campo, porquanto a fome lhes era grave em extremo; e a terra ficou sendo de Faraó.
21 — ausente —
21 Quanto ao povo, José fê-lo passar às cidades, desde uma até a outra extremidade dos confins do Egito.
22 Palu Josephalu wati tjukurtjara tjuṯaku paama tjuṯa payamilantja wiyaṯu, panya Piiṟalu tjananya inma kanyinnyangka mani ungkupai, kaya mani pala palula mai tjananku payamilaningi.
22 Somente a terra dos sacerdotes não a comprou, porquanto os sacerdotes tinham rações de Faraó, e eles comiam as suas rações que Faraó lhes havia dado; por isso não venderam a sua terra.
23 Munu Josephalu aṉangu uwankarangka Itjipala nyinanytja tjuṯangka wangkangu, “Panya ngayuluṉa mantjinu uwankara nyuralanguṟu Piiṟaku munuṉa nyuranya kuḻu mantjinu nyura Piiṟaku waṟkarinytjaku. Munuṉa kuwari nyuranya unganyi uṉinypa tjuṯa mai panya nyara mirka ngarinytjitjanguṟu nyura mantangka tjunkula mai kutjupa pakaltjingantjaku.
23 Então disse José ao povo: Hoje vos tenho comprado a vós e a vossa terra para Faraó; eis aí tendes semente para vós, para que semeeis a terra.
24 Ka ngula mai pakannyangka kaṯaṟa uṯuḻuṟampa kaṉiṟa nyura kutjungku kutjungku mai uṉinypa tjara-tjaraṟa uṯuḻu 5 palyala munu palulanguṟu uṯuḻu kutju mayatja Piiṟanya uwa, munu uṯuḻu 4 palya kanyinma nyuranku mai palyaṟa ngalkuntjikitjangku munu uṉinypa kuḻu mantangka tjunkula pakaltjingantjikitjangku.”
24 Há de ser, porém, que no tempo as colheitas dareis a quinta parte a Faraó, e quatro partes serão vossas, para semente do campo, e para o vosso mantimento e dos que estão nas vossas casas, e para o mantimento de vossos filhinho.
25 Kaya palula wangkangu, “Nyuntu mayatja palya. Nyuntu nganaṉanya wankaṟunu ilunytjaku-tawara, kala nganaṉa palya waṟkariku mayatja panya Piiṟaku.”
25 Responderam eles: Tu nos tens conservado a vida! achemos graça aos olhos de meu senhor, e seremos servos de Faraó.
26 Nyanga alatjiya nyinangi Josephalu wangkanytjitjangka kuliṟa munuya yiya kutjupa yiya kutjupa rawangku mai uraṟa tjaraṟa tjara tjukutjuku tjukutjuku Piiṟanya katira ungangi. Palu wati panya tjukurtjara tjuṯaku paama tjuṯa Piiṟalu mantjintja wiyangku wantingi, kaya kanyiṟa mai walytjangku pakaltjinganingi munuya Piiṟanya tjaraṟa tjara ungkunytja wiya.
26 José, pois, estabeleceu isto por estatuto quanto ao solo do Egito, até o dia de hoje, que a Faraó coubesse o quinto a produção; somente a terra dos sacerdotes não ficou sendo de Faraó.
27 Ka Jacobanya, panya ini kutjupa Israelnga, munu palumpa walytjapiti pukuḻpa nyinangi manta Itjipala ngura nyara Katjinta. Munuya tjana tjitji tjuṯa kanyinu. Ka uwankara tjanampa puḻkaringu ulytja, mani, mai, puluka, tjiipi, nanikuta uwankara.
27 Assim habitou Israel na terra do Egito, na terra de Gósen; e nela adquiriram propriedades, e frutificaram e multiplicaram-se muito.
28 Ka Jacobanya nyara palula nyinangi kuḻi nyiṉnga 17 aṟa munu palulaṯu tjiḻpi mulararingu yiya tjuṯa mulapa 147 nyinanytjatjanu.
28 E Jacó viveu na terra do Egito dezessete anos; de modo que os dias de Jacó, os anos da sua vida, foram cento e quarenta e sete anos.
29 — ausente —
29 Quando se aproximava o tempo da morte de Israel, chamou ele a José, seu filho, e disse-lhe: Se tenho achado graça aos teus olhos, põe a mão debaixo da minha coxa, e usa para comigo de benevolência e de verdade: rogo-te que não me enterres no Egito;
30 — ausente —
30 mas quando eu dormir com os meus pais, levar-me-ás do Egito e enterrar-me-ás junto à sepultura deles. Respondeu José: Farei conforme a tua palavra.
31 — ausente —
31 E Jacó disse: Jura-me; e ele lhe jurou. Então Israel inclinou-se sobre a cabeceira da cama.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.