Gênesis 47
Tjukurpa Palya (PJT) vs NVI
1 Munu palulanguṟu Josephalu kuṯa maṉkur-kutjara ngurkantaṟa katingu mayatja panya Piiṟalakutu. Munuya wirkaṟa Josephanya kutjulta ngaṉmanypa tjarpangu munu wangkangu Piiṟala, “Ngayuku mama munu kuṯa tjuṯa pitjangu Kainantanguṟu puluka, tjiipi, nanikuta winkitjara ulytja winkitjara kuḻu. Munuya wirkaṟa nyinara paṯaṉi ngura nyara Katjinta.
1 José foi dar as notícias ao faraó: "Meu pai e meus irmãos chegaram de Canaã com suas ovelhas, seus bois e tudo o que lhes pertence, e estão agora em Gósen".
2 — ausente —
2 Depois escolheu cinco de seus irmãos e os apresentou ao faraó.
3 — ausente —
3 Perguntou-lhes o faraó: "Em que vocês trabalham? " Eles lhe responderam: "Teus servos são pastores, como os nossos antepassados".
4 — ausente —
4 Disseram-lhe ainda: "Viemos morar aqui por uns tempos, porque a fome é rigorosa em Canaã, e os rebanhos de teus servos não têm pastagem. Agora, por favor, permite que teus servos se estabeleçam em Gósen".
5 — ausente —
5 Então o faraó disse a José: "Seu pai e seus irmãos vieram a você,
6 — ausente —
6 e a terra do Egito está a sua disposição; faça com que seu pai e seus irmãos habitem na melhor parte da terra. Deixe-os morar em Gósen. E se você vê que alguns deles são competentes, coloque-os como responsáveis por meu rebanho".
7 — ausente —
7 Então José levou seu pai Jacó ao faraó e o apresentou a ele. Depois Jacó abençoou o faraó,
8 — ausente —
8 e este lhe perguntou: "Quantos anos o senhor tem? "
9 — ausente —
9 Jacó respondeu ao faraó: "São cento e trinta os anos da minha peregrinação. Foram poucos e difíceis e não chegam aos anos da peregrinação dos meus antepassados".
10 — ausente —
10 Então, Jacó abençoou o faraó e retirou-se.
11 — ausente —
11 José instalou seu pai e seus irmãos e deu-lhes propriedade na melhor parte das terras do Egito, na região de Ramessés, conforme a ordem do faraó.
12 — ausente —
12 Providenciou também sustento para seu pai, para seus irmãos e para toda a sua família, de acordo com o número de filhos de cada um.
13 — ausente —
13 Não havia mantimento em toda a região, pois a fome era rigorosa; tanto o Egito como Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 — ausente —
14 José recolheu toda a prata que circulava no Egito e em Canaã, dada como pagamento do trigo que o povo comprava, e levou-a ao palácio do faraó.
15 Palulanguṟuya mani uwankara wiyaringkunyangka Itjipanya nguraṟa tjuṯangku Josephalakutu pitjala ngatjiningi mai ungkunytjaku alatji wangkara, “Nganampa mani wiyaringu. Mailanya uwa paḻtjaku ilunytjaku-tawara. Nyuntun mai puḻkatjara.”
15 Quando toda a prata do Egito e de Canaã se esgotou, todos os egípcios foram suplicar a José: "Dá-nos comida! Não nos deixes morrer só porque a nossa prata acabou".
16 — ausente —
16 E José lhes disse: "Tragam então os seus rebanhos, e em troca lhes darei trigo, uma vez que a prata de vocês acabou".
17 — ausente —
17 E trouxeram a José os rebanhos, e ele deu-lhes trigo em troca de cavalos, ovelhas, bois e jumentos. Durante aquele ano inteiro ele os sustentou em troca de todos os seus rebanhos.
18 — ausente —
18 O ano passou, e no ano seguinte voltaram a José, dizendo: "Não temos como esconder de ti, meu senhor, que uma vez que a nossa prata acabou e os nossos rebanhos lhe pertencem, nada mais nos resta para oferecer, a não ser os nossos próprios corpos e as nossas terras.
19 — ausente —
19 Não deixes que morramos e que as nossas terras pereçam diante dos teus olhos! Compra-nos, juntamente com as terras, em troca de trigo, e nós, com as nossas terras, seremos escravos do faraó. Dá-nos sementes para que sobrevivamos e não morramos de fome, a fim de que a terra não fique desolada".
20 — ausente —
20 Assim, José comprou todas as terras do Egito para o faraó. Todos os egípcios tiveram que vender os seus campos, pois a fome os obrigou a isso. A terra tornou-se propriedade do faraó.
21 — ausente —
21 Quanto ao povo, José o reduziu à servidão, de uma à outra extremidade do Egito.
22 Palu Josephalu wati tjukurtjara tjuṯaku paama tjuṯa payamilantja wiyaṯu, panya Piiṟalu tjananya inma kanyinnyangka mani ungkupai, kaya mani pala palula mai tjananku payamilaningi.
22 Somente as terras dos sacerdotes não foram compradas, porque, por lei, esses recebiam sustento regular do faraó, e disso viviam. Por isso não tiveram que vender as suas terras.
23 Munu Josephalu aṉangu uwankarangka Itjipala nyinanytja tjuṯangka wangkangu, “Panya ngayuluṉa mantjinu uwankara nyuralanguṟu Piiṟaku munuṉa nyuranya kuḻu mantjinu nyura Piiṟaku waṟkarinytjaku. Munuṉa kuwari nyuranya unganyi uṉinypa tjuṯa mai panya nyara mirka ngarinytjitjanguṟu nyura mantangka tjunkula mai kutjupa pakaltjingantjaku.
23 Então José disse ao povo: "Ouçam! Hoje comprei vocês e suas terras para o faraó; aqui estão as sementes para que cultivem a terra.
24 Ka ngula mai pakannyangka kaṯaṟa uṯuḻuṟampa kaṉiṟa nyura kutjungku kutjungku mai uṉinypa tjara-tjaraṟa uṯuḻu 5 palyala munu palulanguṟu uṯuḻu kutju mayatja Piiṟanya uwa, munu uṯuḻu 4 palya kanyinma nyuranku mai palyaṟa ngalkuntjikitjangku munu uṉinypa kuḻu mantangka tjunkula pakaltjingantjikitjangku.”
24 Mas vocês darão a quinta parte das suas colheitas ao faraó. Os outros quatro quintos ficarão para vocês como sementes para os campos e como alimento para vocês, seus filhos e os que vivem em suas casas".
25 Kaya palula wangkangu, “Nyuntu mayatja palya. Nyuntu nganaṉanya wankaṟunu ilunytjaku-tawara, kala nganaṉa palya waṟkariku mayatja panya Piiṟaku.”
25 Eles disseram: "Meu senhor, tu nos salvaste a vida. Visto que nos favoreceste, seremos escravos do faraó".
26 Nyanga alatjiya nyinangi Josephalu wangkanytjitjangka kuliṟa munuya yiya kutjupa yiya kutjupa rawangku mai uraṟa tjaraṟa tjara tjukutjuku tjukutjuku Piiṟanya katira ungangi. Palu wati panya tjukurtjara tjuṯaku paama tjuṯa Piiṟalu mantjintja wiyangku wantingi, kaya kanyiṟa mai walytjangku pakaltjinganingi munuya Piiṟanya tjaraṟa tjara ungkunytja wiya.
26 Assim, quanto à terra, José estabeleceu o seguinte decreto no Egito, que permanece até hoje: Um quinto da produção pertence ao faraó. Somente as terras dos sacerdotes não se tornaram propriedade do faraó.
27 Ka Jacobanya, panya ini kutjupa Israelnga, munu palumpa walytjapiti pukuḻpa nyinangi manta Itjipala ngura nyara Katjinta. Munuya tjana tjitji tjuṯa kanyinu. Ka uwankara tjanampa puḻkaringu ulytja, mani, mai, puluka, tjiipi, nanikuta uwankara.
27 Os israelitas se estabeleceram no Egito, na região de Gósen. Lá adquiriram propriedades, foram prolíferos e multiplicaram-se muito.
28 Ka Jacobanya nyara palula nyinangi kuḻi nyiṉnga 17 aṟa munu palulaṯu tjiḻpi mulararingu yiya tjuṯa mulapa 147 nyinanytjatjanu.
28 Jacó viveu dezessete anos no Egito, e os anos da sua vida chegaram a cento e quarenta e sete.
29 — ausente —
29 Aproximando-se a hora da sua morte, Israel chamou seu filho José e lhe disse: "Se quer agradar-me, ponha a mão debaixo da minha coxa e prometa que será bondoso e fiel comigo: Não me sepulte no Egito.
30 — ausente —
30 Quando eu descansar com meus pais, leve-me daqui do Egito e sepulte-me junto a eles". José respondeu: "Farei como o senhor me pede".
31 — ausente —
31 Mas Jacó insistiu: "Jure-me". E José lhe jurou, e Israel curvou-se apoiado em seu bordão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.