Gênesis 47

Tjukurpa Palya (PJT) vs BKJ

Sair da comparação
1 Munu palulanguṟu Josephalu kuṯa maṉkur-kutjara ngurkantaṟa katingu mayatja panya Piiṟalakutu. Munuya wirkaṟa Josephanya kutjulta ngaṉmanypa tjarpangu munu wangkangu Piiṟala, “Ngayuku mama munu kuṯa tjuṯa pitjangu Kainantanguṟu puluka, tjiipi, nanikuta winkitjara ulytja winkitjara kuḻu. Munuya wirkaṟa nyinara paṯaṉi ngura nyara Katjinta.
1 Então, José veio e contou a Faraó, e disse: Meu pai e meus irmãos, e seus rebanhos, e seu gado, e tudo que eles possuem vieram da terra de Canaã; e eis que eles estão na terra de Gósen.
2 — ausente —
2 E ele tomou alguns de seus irmãos, cinco homens, e os apresentou a Faraó.
3 — ausente —
3 E Faraó disse a seus irmãos: Qual é a vossa ocupação? E eles disseram a Faraó: Teus servos são pastores, tanto nós como também nossos pais.
4 — ausente —
4 Disseram mais a Faraó: Viemos para peregrinar nesta terra, porque teus servos não têm pastagem para seus rebanhos. Porque a fome é dolorida na terra de Canaã, por isso, suplicamos-te agora, deixa que teus servos habitem na terra de Gósen.
5 — ausente —
5 E Faraó falou a José, dizendo: Teu pai e teus irmãos vieram a ti.
6 — ausente —
6 A terra do Egito está diante de ti; no melhor da terra faze teu pai e teus irmãos habitar; na terra de Gósen, deixa-os habitar. E se tu conheces algum homem de atividade entre eles, então faze-os responsáveis por meu gado.
7 — ausente —
7 E José trouxe Jacó, seu pai, e o colocou diante de Faraó, e Jacó abençoou Faraó.
8 — ausente —
8 E Faraó disse a Jacó: Quantos anos tu tens?
9 — ausente —
9 E Jacó disse a Faraó: Os dias da minha peregrinação são cento e trinta anos. Poucos e maus têm sido os dias dos anos da minha vida, e não alcançaram aos dias dos anos da vida de meus pais nos dias de suas peregrinações.
10 — ausente —
10 E Jacó abençoou Faraó, e saiu da presença de Faraó.
11 — ausente —
11 E José estabeleceu seu pai e seus irmãos, e lhes deu posses na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó ordenara.
12 — ausente —
12 E José sustentou seu pai, e seus irmãos, e toda a casa de seu pai com pão, de acordo com suas famílias.
13 — ausente —
13 E não havia pão em toda a terra, porque a fome era muito dolorida, de modo que a terra do Egito e toda a terra de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 — ausente —
14 E José ajuntou todo o dinheiro que foi encontrado na terra do Egito, e na terra de Canaã, pelo trigo que eles compravam, e José levou o dinheiro para a casa de Faraó.
15 Palulanguṟuya mani uwankara wiyaringkunyangka Itjipanya nguraṟa tjuṯangku Josephalakutu pitjala ngatjiningi mai ungkunytjaku alatji wangkara, “Nganampa mani wiyaringu. Mailanya uwa paḻtjaku ilunytjaku-tawara. Nyuntun mai puḻkatjara.”
15 E quando o dinheiro acabou na terra do Egito, e na terra de Canaã, todos os egípcios vieram a José, e disseram: Dá-nos pão, por que morreremos na tua presença? Pois o dinheiro acabou.
16 — ausente —
16 E José disse: Dai o vosso gado, e eu vos darei pelo vosso gado, se não há dinheiro.
17 — ausente —
17 E eles levaram seu gado a José, e José lhes deu pão em troca pelos cavalos, e pelos rebanhos, e pelo gado dos rebanhos, e pelos jumentos. E durante aquele ano ele os alimentou em troca de todo o seu gado.
18 — ausente —
18 Quando aquele ano terminou, vieram a ele no segundo ano, e lhe disseram: Não ocultaremos a meu senhor que o nosso dinheiro acabou. Meu senhor também tem nossos rebanhos de gado. Nada nos sobrou diante da vista do meu senhor, exceto nossos corpos e nossas terras.
19 — ausente —
19 Por que morreremos diante dos teus olhos, tanto nós, como a nossa terra? Compra a nós e a nossa terra por pão, e nós e nossa terra seremos servos de Faraó, e dá-nos semente, para que possamos viver, e não morrer, para que a terra não seja desolada.
20 — ausente —
20 E José comprou toda a terra do Egito para Faraó, porque os egípcios venderam, cada homem, o seu campo, porque a fome prevalecia sobre eles. Assim, a terra passou a ser de Faraó.
21 — ausente —
21 E quanto ao povo, ele os removeu para as cidades, desde uma extremidade das fronteiras do Egito até a outra extremidade.
22 Palu Josephalu wati tjukurtjara tjuṯaku paama tjuṯa payamilantja wiyaṯu, panya Piiṟalu tjananya inma kanyinnyangka mani ungkupai, kaya mani pala palula mai tjananku payamilaningi.
22 Somente a terra dos sacerdotes ele não comprou, pois os sacerdotes possuíam uma porção atribuída por Faraó, e comiam a sua porção que Faraó lhes dava; por isso, eles não venderam suas terras.
23 Munu Josephalu aṉangu uwankarangka Itjipala nyinanytja tjuṯangka wangkangu, “Panya ngayuluṉa mantjinu uwankara nyuralanguṟu Piiṟaku munuṉa nyuranya kuḻu mantjinu nyura Piiṟaku waṟkarinytjaku. Munuṉa kuwari nyuranya unganyi uṉinypa tjuṯa mai panya nyara mirka ngarinytjitjanguṟu nyura mantangka tjunkula mai kutjupa pakaltjingantjaku.
23 Então José disse a seu povo: Eis que neste dia comprei a vós e a vossa terra para Faraó. Vede, aqui há semente para vós, e semeareis a terra.
24 Ka ngula mai pakannyangka kaṯaṟa uṯuḻuṟampa kaṉiṟa nyura kutjungku kutjungku mai uṉinypa tjara-tjaraṟa uṯuḻu 5 palyala munu palulanguṟu uṯuḻu kutju mayatja Piiṟanya uwa, munu uṯuḻu 4 palya kanyinma nyuranku mai palyaṟa ngalkuntjikitjangku munu uṉinypa kuḻu mantangka tjunkula pakaltjingantjikitjangku.”
24 E acontecerá que, das colheitas, dareis uma quinta parte a Faraó, e quatro partes serão vossas, para semear o campo, e para vosso alimento, e para os da vossa família, e para alimento para os vossos pequenos.
25 Kaya palula wangkangu, “Nyuntu mayatja palya. Nyuntu nganaṉanya wankaṟunu ilunytjaku-tawara, kala nganaṉa palya waṟkariku mayatja panya Piiṟaku.”
25 E eles disseram: Tu salvaste as nossas vidas. Que encontremos graça à vista de meu senhor, e nós seremos servos de Faraó.
26 Nyanga alatjiya nyinangi Josephalu wangkanytjitjangka kuliṟa munuya yiya kutjupa yiya kutjupa rawangku mai uraṟa tjaraṟa tjara tjukutjuku tjukutjuku Piiṟanya katira ungangi. Palu wati panya tjukurtjara tjuṯaku paama tjuṯa Piiṟalu mantjintja wiyangku wantingi, kaya kanyiṟa mai walytjangku pakaltjinganingi munuya Piiṟanya tjaraṟa tjara ungkunytja wiya.
26 E José fez esta lei sobre a terra do Egito até este dia, que Faraó deveria ter a quinta parte, exceto a terra dos sacerdotes, que não se tornou de Faraó.
27 Ka Jacobanya, panya ini kutjupa Israelnga, munu palumpa walytjapiti pukuḻpa nyinangi manta Itjipala ngura nyara Katjinta. Munuya tjana tjitji tjuṯa kanyinu. Ka uwankara tjanampa puḻkaringu ulytja, mani, mai, puluka, tjiipi, nanikuta uwankara.
27 E Israel habitou na terra do Egito, na região de Gósen; e eles tinham posses ali, e cresceram, e se multiplicaram grandemente.
28 Ka Jacobanya nyara palula nyinangi kuḻi nyiṉnga 17 aṟa munu palulaṯu tjiḻpi mulararingu yiya tjuṯa mulapa 147 nyinanytjatjanu.
28 E Jacó viveu na terra do Egito por dezessete anos. Assim, toda a idade de Jacó foi cento e quarenta e sete anos.
29 — ausente —
29 E chegando-se o tempo que Israel devia morrer. Ele chamou seu filho José, e lhe disse: Se agora eu encontrei graça à tua vista, rogo-te que ponhas tua mão debaixo da minha coxa, e age com bondade e verdade para comigo: Não me enterres, rogo-te, no Egito,
30 — ausente —
30 mas quando eu descansar com meus pais, tu me levarás para fora do Egito, e me enterrarás no lugar de sepultamento deles. E ele disse: Eu farei como tu disseste.
31 — ausente —
31 E ele disse: Jura-me. E ele lhe jurou. E Israel se curvou sobre a cabeceira da cama.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.