Gênesis 42
Tjukurpa Palya (PJT) vs ARA
1 Palu Josephaku mama, tjiḻpi panya Jacobanya ngura panya Kainanta nyinangi katja panya tjuṯatjara. Ka ngura nyara palula kuḻu ailuru puḻka mulapa ngaṟangi.
1 Sabedor Jacó de que havia mantimento no Egito, disse a seus filhos: Por que estais aí a olhar uns para os outros?
2 Ka Jacobalu kulinu ngura panya Itjipala mai puḻka ngarinytja munu katja tjuṯangka wangkangu, “Awai! Nyaakula nyangatja kawaṟurira nyinara puṯu kulini? Wanyuya ara ngura Itjipalakutu. Nyara palula kunyu mai puḻka ngarinyi. Ankulaya payamilala. Palu kuwarila ngura nyangaku mukuringkula nyinara mai wiyangka uwankara ilunyi.”
2 E ajuntou: Tenho ouvido que há cereais no Egito; descei até lá e comprai-nos deles, para que vivamos e não morramos.
3 — ausente —
3 Então, desceram dez dos irmãos de José, para comprar cereal do Egito.
4 — ausente —
4 A Benjamim, porém, irmão de José, não enviou Jacó na companhia dos irmãos, porque dizia: Para que não lhe suceda, acaso, algum desastre.
5 Kaya kuṯa tjuṯa aṉangu kutjupa tjuṯangka tjunguringkula anu Itjipalakutu maikitja, munuya rawa ankula ngula wirkanu ngura panya palula.
5 Entre os que iam, pois, para lá, foram também os filhos de Israel; porque havia fome na terra de Canaã.
6 — ausente —
6 José era governador daquela terra; era ele quem vendia a todos os povos da terra; e os irmãos de José vieram e se prostraram rosto em terra, perante ele.
7 — ausente —
7 Vendo José a seus irmãos, reconheceu-os, porém não se deu a conhecer, e lhes falou asperamente, e lhes perguntou: Donde vindes? Responderam: Da terra de Canaã, para comprar mantimento.
8 — ausente —
8 José reconheceu os irmãos; porém eles não o reconheceram.
9 Palu Josephanya tjanampa ninti munu pupakatinyangka nyakula kuliningi, “Panya ngayuluṉa iritilpi mai wiita tjukurmaṟa tjakultjunangi nyanga alatjirinytjaku.” Munu alatji kuliṟa wangkangu, “Nyura tjinguṟu nguntinytjurira pitjangu maikitja-palku ngura nyangatja para-nyakula maḻaku ankula nyurampa mayatjangka wangkara warmaḻarira nganaṉanya pitjala pungkunytjikitjampa.”
9 Então, se lembrou José dos sonhos que tivera a respeito deles e lhes disse: Vós sois espiões e viestes para ver os pontos fracos da terra.
10 Kaya kuṯa panya tjuṯangku nguḻu-nguḻungku wangkangu, “Wiya, nganaṉa pitjangu nyuntula mai payamilantjikitja kutju.
10 Responderam-lhe: Não, senhor meu; mas vieram os teus servos para comprar mantimento.
11 Nganaṉa uwankara kuṯaṟara kuṯaṟara mama kutjutja, munula kura nyanga puṟunypa kulilpai wiya palyanyku nyinapai.”
11 Somos todos filhos de um mesmo homem; somos homens honestos; os teus servos não são espiões.
12 Ka Josephalu piṟukuṯu wangkangu, “Wiya, nyura pitjangu ngura nyanga nganampa para-nyakula ankula ngula warmaḻarira maḻaku pitjala nganaṉanya pungkunytjikitja.”
12 Ele, porém, lhes respondeu: Nada disso; pelo contrário, viestes para ver os pontos fracos da terra.
13 Kaya paluṟu tjana piṟuku wangkangu, “Wiya! Nganaṉa nyanga alatji-alatjiṯu nyinanyi kuṯaṟara kuṯaṟara mama kutjutja ngura panya Kainanta. Panya ngaṉmanypala nyinangi 12, ka nganampa maḻanypa kutjupa ngaṉmanypa wiyaringu, kalampa maḻanypa maḻatja kutju ngurangka nyinanyi mamangka.”
13 Eles disseram: Nós, teus servos, somos doze irmãos, filhos de um homem na terra de Canaã; o mais novo está hoje com nosso pai, outro já não existe.
14 Ka piṟuku Josephalu wangkangu, “Wiya, panya ngaṉmanytjuṉa wangkangu nyurala nguntinytjurira pitjanytja. Nyura tjinguṟu pitjangu nganampa manta nyakunytjatjanungku ankula ma-wangkara maḻaku pitjala nganaṉanya pungkunytjikitja.
14 Então, lhes falou José: É como já vos disse: sois espiões.
15 Tjinguṟu nyura tjukaṟurungku wangkanyi, munta tjinguṟu nyura ngunti wangkanyi, palu arkaṉiṉa nyuranya kuwari. Panya nyura wangkangi nyurampa maḻanypa ngurangka nyinanytja. Ka paluṟu ngura nyangaku pitjanyangka kutjuṉa nyakula mulamularingkuku. Palulanguṟu kutjuṉa nyuranya wantir'iyalku ankunytjaku nyurampa ngurakutu. Mulamulangkuṉa nyurala wangkanyi, panya mayatja Piiṟaluṉi tjunu mayatja ngura nyangaku. Ka nyura nyinara paṯanma ngura nyangangka nyurampa maḻanypa pitjanytjaku.
15 Nisto sereis provados: pela vida de Faraó, daqui não saireis, sem que primeiro venha o vosso irmão mais novo.
16 Kaṉa kutju nyuralanguṟu wangkara iyalku palunya ankula mantjiṟa ngalya-katinytjaku. Palu nyura kutjupa tjuṯa nyinaku tjailangka unngu paṯaṟa, munu nyurampa maḻanypa wirkankunyangka kutju pakalku. Ka paluṟu pitjanyangka kutjuṉa nyuranya kulilku tjukaṟurungku wangkanytja. Palu paluṟu pitjanytja wiyangkampaṉa nyuranya ngukalku nguntinytjurira ngura nyangaku pitjanytja. Alatjiṉa mulapa kulilku paluṟu pitjanytja wiyangka.”
16 Enviai um dentre vós, que traga vosso irmão; vós ficareis detidos para que sejam provadas as vossas palavras, se há verdade no que dizeis; ou se não, pela vida de Faraó, sois espiões.
17 — ausente —
17 E os meteu juntos em prisão três dias.
18 — ausente —
18 Ao terceiro dia, disse-lhes José: Fazei o seguinte e vivereis, pois temo a Deus.
19 — ausente —
19 Se sois homens honestos, fique detido um de vós na casa da vossa prisão; vós outros ide, levai cereal para suprir a fome das vossas casas.
20 Munuya palula maḻangka nyura wati panya nyurampa maḻanypa ngalya-kati ngayulakutu. Kaṉa palunya nyakula mulapa kulilku nyura panya wangkanytja, munuṉa palulanguṟu nyuranya pungkuwiyangku wantiku, munuṉa wati panya tjailangka nyinanytjanya pakaltjingalku.” Kaya paluṟu tjana kuliṟa uwanmanu.
20 E trazei-me vosso irmão mais novo, com o que serão verificadas as vossas palavras, e não morrereis. E eles se dispuseram a fazê-lo.
21 Munuya Josephaku wangka kuliṟa tjananku wangkangi wangka tjanampangku nyanga alatji, “Munta-uwa panya nganaṉa iritilpi nganampa maḻanypa wati kutjupa tjuṯangka tjalamilaṉu, ka tjinguṟu palulanguṟu Godalu nganaṉanya wantir'iyaṉi alatjirinytjaku. Panya iriti Josephalu nganaṉanya alpamilantjaku puṯu wangkangi, kala kuliṟa wantingi munula ngaḻṯuringkunytja wiyangku ungu. Ka palula maḻangka wiyaringu, ngaḻṯutjara. Kalanya aṟa panya palulanguṟu tjinguṟu Godalu kuwari wantir'iyaṉi.”
21 Então, disseram uns aos outros: Na verdade, somos culpados, no tocante a nosso irmão, pois lhe vimos a angústia da alma, quando nos rogava, e não lhe acudimos; por isso, nos vem esta ansiedade.
22 Ka kuṯa puḻkangku Rupintu wangkangu, “Panya puṯuṉa nyurala wangkangu pungkuwiyangku wantinytjaku, ka nyura ngayunya kulilwiyangku alatjiṯu wantingu. Kala nyangatja nganampa ngapartjilta utiringanyi nganaṉa ngapartji ilunytjaku.”
22 Respondeu-lhes Rúben: Não vos disse eu: Não pequeis contra o jovem? E não me quisestes ouvir. Pois vedes aí que se requer de nós o seu sangue.
23 Nyanga alatjiyanku wangkangi Josephala miṟangka wangka ngurpangka-palku. Panya Josephalu wati kutjupawanungku tjanala wangkangi wangka Itjipanya nguraṟangku, ka wati paluṟu ngapartji tjanala tjakultjunangi wangka tjanampangku. Palu Josephalu tjananya kulinu uwankara tjana irititja kuliṟa wangkanyangka, kayanku watarkungku ngaṟala alatjiṯu wangkangi Josephala wangka ngurpangka-palku.
23 Eles, porém, não sabiam que José os entendia, porque lhes falava por intérprete.
24 Ka paluṟu kuliṟa nyakunytjaku-tawara tjukutjuku ma-paṯuringkula ulangi. Munu palula maḻangka ulara wiyaringkula maḻaku pitjala wati tjaultjingka wangkangu palumpa kuṯa ini Tjimiyannga witiṟa ruupangka karpintjaku. Ka Rupinta tjanala miṟangka paluṟu Tjimiyannga karpiṟa tjailangka katira tjarpatjunu, panya kuṯa kutjupa tjuṯa ankunyangka maḻaringkula nyinanytjaku.
24 E, retirando-se deles, chorou; depois, tornando, lhes falou; tomou a Simeão dentre eles e o algemou na presença deles.
25 Palula maḻangka Josephalu palumpa waṟka tjuṯangka wangkangu palumpa kuṯa tjuṯaku yakutja tjuṯa mantjiṟa mai panya uṉinypa yakutjangka tjaalyngaṟatjunkunytjaku. Munu piṟuku wangkangu mani panya kuṯa tjuṯangku maiku ungkunytja kampangkaṯu maḻakungku yakutjangka tjarpatjunkunytjaku maingka tjungu. Munu mai kutjupa antjakiku kuḻu tjunkunytjaku wangkangu tjanampa. Kaya mulapa waṟka tjuṯangku alatjiṉu.
25 Ordenou José que lhes enchessem de cereal os sacos, e lhes restituíssem o dinheiro, a cada um no saco de cereal, e os suprissem de comida para o caminho; e assim lhes foi feito.
26 Kaya kuṯa tjuṯangku yakutja panya maitjara tjuṯa tangkiyingka utitjuṟa karpi-karpiṟa ma-pakaṉu.
26 E carregaram o cereal sobre os seus jumentos e partiram dali.
27 Munuya ankula mungartjirira ngura tjunu. Ka kuṯa kutjungku yakutja kutju araltjanu tangkiyi mai ungkunytjikitjangku. Munu aḻaṟa nyangu mani panya paluṟu mai payamilantja maingka katu ngarinyangka.
27 Abrindo um deles o saco de cereal, para dar de comer ao seu jumento na estalagem, deu com o dinheiro na boca do saco de cereal.
28 Munu nyakula urulyaraṟa wangkangu, “Pitjalaya nyawa. Mani panya ngayulu mai payamilantja nyangatja ngarinyi yakutjangka.”
28 Então, disse aos irmãos: Devolveram o meu dinheiro; aqui está na boca do saco de cereal. Desfaleceu-lhes o coração, e, atemorizados, entreolhavam-se, dizendo: Que é isto que Deus nos fez?
29 Munuya ngarira tjiṉṯuringkula ma-pakaṉu ngura Kainantakutu. Munuya ankula ankula ngurangka wirkanu palumpa tjanampa mamangka. Munuya palula tjakultjunu uwankara nyanga alatji,
29 E vieram para Jacó, seu pai, na terra de Canaã, e lhe contaram tudo o que lhes acontecera, dizendo:
30 “Nganaṉa panya ankula ma-wirkanu wati Itjipaku mayatjangka. Kalanya mirpaṉ-mirpaṉṯu puntuṟa wangkangi, ‘Nyura tjinguṟu nguntinytjurira pitjangu ngura nyangaku.’
30 O homem, o senhor da terra, falou conosco asperamente e nos tratou como espiões da terra.
31 Kala wangkangu, ‘Wiya, nganaṉa nguntinytjurira pitjanytja wiya. Nganaṉa wati palya tjuṯa, tjukaṟuru nyinapai.
31 Dissemos-lhe: Somos homens honestos; não somos espiões;
32 Nganaṉa nyanga alatji nyinanyi kuṯaṟara kuṯaṟara mama kutjutja ngura panya Kainanta. Panya ngaṉmanypala nyinangi 12, ka nganampa maḻanypa kutjupa ngaṉmanypa wiyaringu, kalampa maḻanypa maḻatja kutju mamangka nyinanyi ngurangka.’ Alatjila wangkangi wati panya mayatja palula.
32 somos doze irmãos, filhos de um mesmo pai; um já não existe, e o mais novo está hoje com nosso pai na terra de Canaã.
33 “Ka nganaṉa wangkanyangka paluṟu kuliṟa puṯu mulamularingangi munu alatji wangkangu, ‘Kuwariṉa nyuranya arkaṉi. Tjinguṟu nyura ngunti wangkanyi, tjinguṟu nyura mulamulangku wangkanyi. Palu kutju uti nyuralanguṟu ngayula nyinama, kaya mai mantjiṟa ma-kati nyurampa walytja tjuṯakutu panya tjana tjinguṟu paḻtjatjiratja nyinanyi.
33 Respondeu-nos o homem, o senhor da terra: Nisto conhecerei que sois homens honestos: deixai comigo um de vossos irmãos, tomai o cereal para remediar a fome de vossas casas e parti;
34 Palulanguṟu nyurampa maḻanypa panya maḻatja mulapa ngayulakutu ngalya-kati. Ka nyura katinyangka kutju ngayulu nyuranya wati tjukaṟuru kulilku, munuṉa palulanguṟu wantir'iyalku nyurampa panya kuṯa tjailangka nyinanytja nyurala tjungu ankunytjaku. Ka nyura palya ngura Itjipala nyinara mai payamilalku ngurakutu katinytjikitjangku.’ Nyanga alatji nganaṉala wangkangi wati panya Itjipaku mayatjangku.”
34 trazei-me vosso irmão mais novo; assim saberei que não sois espiões, mas homens honestos. Então, vos entregarei vosso irmão, e negociareis na terra.
35 Palulanguṟuya yakutja panya maitjara tjuṯa mantjinu piṯi puḻka mai ngaripaingka aḻaṟa tjutintjikitjangku. Munuya kutju kutjungku aḻaṟa nyangu mani panya paluṟu tjana mai payamilantja maingka katu ngarinyangka. Munuya nyakula puṯu kuliṟa mama kuḻu puḻkaṟa nguḻuringangi. |src="CO00737b.tif" size="col" loc="p" ref="42:35"
35 Aconteceu que, despejando eles os sacos de cereal, eis cada um tinha a sua trouxinha de dinheiro no saco de cereal; e viram as trouxinhas com o dinheiro, eles e seu pai, e temeram.
36 Ka mamangku kuliṟa tjanala wangkangu, “Nyaaku nyura mukuringanyi ngayuku tjitji tjuṯa kawalinkuntjikitja? Panya ngaṉmanypa Josephanya ankula wiyaringu, ka Tjimiyannga kuwari wiyaringu, ka nyura kuwari mukuringanyi Pintjimannga ma-katinytjikitja. Kaṉa ngayulu ngaḻṯutjara puḻkaṟa tjituṟu-tjituṟurinyi.” Alatji Jacobalu wangkangi.
36 Então, lhes disse Jacó, seu pai: Tendes-me privado de filhos: José já não existe, Simeão não está aqui, e ides levar a Benjamim! Todas estas coisas me sobrevêm.
37 Ka kuṯa panya puḻkangku Rupintu wangkangu mamangka, “Ngayunyaṉi Pintjimannga ungkul'iyala, kaṉa puḻkaṟa aṯunymanama munuṉa ngula maḻakungku ngalya-kati nyuntulakutu. Palu ngayulu maḻakungku katinytja wiyangkampan ngayuku katja kutjara palya iluntananyi.”
37 Mas Rúben disse a seu pai: Mata os meus dois filhos, se to não tornar a trazer; entrega-mo, e eu to restituirei.
38 Ka Jacobalu wangkangu, “Wiya, ngayulu ngayuku katja nyuntula puṯu iyaṉi, panya palumpa kuṯa ngunytju kutjutja ngaṉmanypa wiyaringu, ka nyangatja paluṟu kuwari kutju nyinanyi. Kaṉa palulanguṟu puṯu ma-iyaṉi ankunytjaku kutjupangku pungkunytjaku-tawara. Panya ngayuluṉa tjiḻpi mulapa munu nyanga paluṟu ankula ilunyangkaṉa puḻkaṟa tjituṟu-tjituṟurira iluku.”
38 Ele, porém, disse: Meu filho não descerá convosco; seu irmão é morto, e ele ficou só; se lhe sucede algum desastre no caminho por onde fordes, fareis descer minhas cãs com tristeza à sepultura.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.