Gênesis 42
Tjukurpa Palya (PJT) vs ARIB
1 Palu Josephaku mama, tjiḻpi panya Jacobanya ngura panya Kainanta nyinangi katja panya tjuṯatjara. Ka ngura nyara palula kuḻu ailuru puḻka mulapa ngaṟangi.
1 Ora, Jacó soube que havia trigo no Egito, e disse a seus filhos: Por que estais olhando uns para os outros?
2 Ka Jacobalu kulinu ngura panya Itjipala mai puḻka ngarinytja munu katja tjuṯangka wangkangu, “Awai! Nyaakula nyangatja kawaṟurira nyinara puṯu kulini? Wanyuya ara ngura Itjipalakutu. Nyara palula kunyu mai puḻka ngarinyi. Ankulaya payamilala. Palu kuwarila ngura nyangaku mukuringkula nyinara mai wiyangka uwankara ilunyi.”
2 Disse mais: Tenho ouvido que há trigo no Egito; descei até lá, e de lá comprai-o para nós, a fim de que vivamos e não morramos.
3 — ausente —
3 Então desceram os dez irmãos de José, para comprarem trigo no Egito.
4 — ausente —
4 Mas a Benjamim, irmão de José, não enviou Jacó com os seus irmãos, pois disse: Para que, porventura, não lhe suceda algum desastre.
5 Kaya kuṯa tjuṯa aṉangu kutjupa tjuṯangka tjunguringkula anu Itjipalakutu maikitja, munuya rawa ankula ngula wirkanu ngura panya palula.
5 Assim entre os que iam lá, foram os filhos de Israel para comprar, porque havia fome na terra de Canaã.
6 — ausente —
6 José era o governador da terra; era ele quem vendia a todo o povo da terra; e vindo os irmãos de José, prostraram-se diante dele com o rosto em terra.
7 — ausente —
7 José, vendo seus irmãos, reconheceu-os; mas portou-se como estranho para com eles, falou-lhes asperamente e perguntou-lhes: Donde vindes? Responderam eles: Da terra de Canaã, para comprarmos mantimento.
8 — ausente —
8 José, pois, reconheceu seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Palu Josephanya tjanampa ninti munu pupakatinyangka nyakula kuliningi, “Panya ngayuluṉa iritilpi mai wiita tjukurmaṟa tjakultjunangi nyanga alatjirinytjaku.” Munu alatji kuliṟa wangkangu, “Nyura tjinguṟu nguntinytjurira pitjangu maikitja-palku ngura nyangatja para-nyakula maḻaku ankula nyurampa mayatjangka wangkara warmaḻarira nganaṉanya pitjala pungkunytjikitjampa.”
9 Lembrou-se então José dos sonhos que tivera a respeito deles, e disse-lhes: Vós sois espias, e viestes para ver a nudez da terra.
10 Kaya kuṯa panya tjuṯangku nguḻu-nguḻungku wangkangu, “Wiya, nganaṉa pitjangu nyuntula mai payamilantjikitja kutju.
10 Responderam-lhe eles: Não, senhor meu; mas teus servos vieram comprar mantimento.
11 Nganaṉa uwankara kuṯaṟara kuṯaṟara mama kutjutja, munula kura nyanga puṟunypa kulilpai wiya palyanyku nyinapai.”
11 Nós somos todos filhos de um mesmo homem; somos homens de retidão; os teus servos não são espias.
12 Ka Josephalu piṟukuṯu wangkangu, “Wiya, nyura pitjangu ngura nyanga nganampa para-nyakula ankula ngula warmaḻarira maḻaku pitjala nganaṉanya pungkunytjikitja.”
12 Replicou-lhes: Não; antes viestes para ver a nudez da terra.
13 Kaya paluṟu tjana piṟuku wangkangu, “Wiya! Nganaṉa nyanga alatji-alatjiṯu nyinanyi kuṯaṟara kuṯaṟara mama kutjutja ngura panya Kainanta. Panya ngaṉmanypala nyinangi 12, ka nganampa maḻanypa kutjupa ngaṉmanypa wiyaringu, kalampa maḻanypa maḻatja kutju ngurangka nyinanyi mamangka.”
13 Mas eles disseram: Nós, teus servos, somos doze irmãos, filhos de um homem da terra de Canaã; o mais novo está hoje com nosso pai, e outro já não existe.
14 Ka piṟuku Josephalu wangkangu, “Wiya, panya ngaṉmanytjuṉa wangkangu nyurala nguntinytjurira pitjanytja. Nyura tjinguṟu pitjangu nganampa manta nyakunytjatjanungku ankula ma-wangkara maḻaku pitjala nganaṉanya pungkunytjikitja.
14 Respondeu-lhe José: É assim como vos disse; sois espias.
15 Tjinguṟu nyura tjukaṟurungku wangkanyi, munta tjinguṟu nyura ngunti wangkanyi, palu arkaṉiṉa nyuranya kuwari. Panya nyura wangkangi nyurampa maḻanypa ngurangka nyinanytja. Ka paluṟu ngura nyangaku pitjanyangka kutjuṉa nyakula mulamularingkuku. Palulanguṟu kutjuṉa nyuranya wantir'iyalku ankunytjaku nyurampa ngurakutu. Mulamulangkuṉa nyurala wangkanyi, panya mayatja Piiṟaluṉi tjunu mayatja ngura nyangaku. Ka nyura nyinara paṯanma ngura nyangangka nyurampa maḻanypa pitjanytjaku.
15 Nisto sereis provados: Pela vida de Faraó, não saireis daqui, a menos que venha para cá vosso irmão mais novo.
16 Kaṉa kutju nyuralanguṟu wangkara iyalku palunya ankula mantjiṟa ngalya-katinytjaku. Palu nyura kutjupa tjuṯa nyinaku tjailangka unngu paṯaṟa, munu nyurampa maḻanypa wirkankunyangka kutju pakalku. Ka paluṟu pitjanyangka kutjuṉa nyuranya kulilku tjukaṟurungku wangkanytja. Palu paluṟu pitjanytja wiyangkampaṉa nyuranya ngukalku nguntinytjurira ngura nyangaku pitjanytja. Alatjiṉa mulapa kulilku paluṟu pitjanytja wiyangka.”
16 Enviai um dentre vós, que traga vosso irmão, mas vós ficareis presos, a fim de serem provadas as vossas palavras, se há verdade convosco; e se não, pela vida de Faraó, vós sois espias.
17 — ausente —
17 E meteu-os juntos na prisão por três dias.
18 — ausente —
18 Ao terceiro dia disse-lhes José: Fazei isso, e vivereis; porque eu temo a Deus.
19 — ausente —
19 Se sois homens de retidão, que fique um dos irmãos preso na casa da vossa prisão; mas ide vós, levai trigo para a fome de vossas casas,
20 Munuya palula maḻangka nyura wati panya nyurampa maḻanypa ngalya-kati ngayulakutu. Kaṉa palunya nyakula mulapa kulilku nyura panya wangkanytja, munuṉa palulanguṟu nyuranya pungkuwiyangku wantiku, munuṉa wati panya tjailangka nyinanytjanya pakaltjingalku.” Kaya paluṟu tjana kuliṟa uwanmanu.
20 e trazei-me o vosso irmão mais novo; assim serão verificadas vossas palavras, e não morrereis. E eles assim fizeram.
21 Munuya Josephaku wangka kuliṟa tjananku wangkangi wangka tjanampangku nyanga alatji, “Munta-uwa panya nganaṉa iritilpi nganampa maḻanypa wati kutjupa tjuṯangka tjalamilaṉu, ka tjinguṟu palulanguṟu Godalu nganaṉanya wantir'iyaṉi alatjirinytjaku. Panya iriti Josephalu nganaṉanya alpamilantjaku puṯu wangkangi, kala kuliṟa wantingi munula ngaḻṯuringkunytja wiyangku ungu. Ka palula maḻangka wiyaringu, ngaḻṯutjara. Kalanya aṟa panya palulanguṟu tjinguṟu Godalu kuwari wantir'iyaṉi.”
21 Então disseram uns aos outros: Nós, na verdade, somos culpados no tocante a nosso irmão, porquanto vimos a angústia da sua alma, quando nos rogava, e não o quisemos atender; é por isso que vem sobre nós esta angústia.
22 Ka kuṯa puḻkangku Rupintu wangkangu, “Panya puṯuṉa nyurala wangkangu pungkuwiyangku wantinytjaku, ka nyura ngayunya kulilwiyangku alatjiṯu wantingu. Kala nyangatja nganampa ngapartjilta utiringanyi nganaṉa ngapartji ilunytjaku.”
22 Respondeu-lhes Rúben: Não vos dizia eu: Não pequeis contra o menino; Mas não quisestes ouvir; por isso agora é requerido de nós o seu sangue.
23 Nyanga alatjiyanku wangkangi Josephala miṟangka wangka ngurpangka-palku. Panya Josephalu wati kutjupawanungku tjanala wangkangi wangka Itjipanya nguraṟangku, ka wati paluṟu ngapartji tjanala tjakultjunangi wangka tjanampangku. Palu Josephalu tjananya kulinu uwankara tjana irititja kuliṟa wangkanyangka, kayanku watarkungku ngaṟala alatjiṯu wangkangi Josephala wangka ngurpangka-palku.
23 E eles não sabiam que José os entendia, porque havia intérprete entre eles.
24 Ka paluṟu kuliṟa nyakunytjaku-tawara tjukutjuku ma-paṯuringkula ulangi. Munu palula maḻangka ulara wiyaringkula maḻaku pitjala wati tjaultjingka wangkangu palumpa kuṯa ini Tjimiyannga witiṟa ruupangka karpintjaku. Ka Rupinta tjanala miṟangka paluṟu Tjimiyannga karpiṟa tjailangka katira tjarpatjunu, panya kuṯa kutjupa tjuṯa ankunyangka maḻaringkula nyinanytjaku.
24 Nisto José se retirou deles e chorou. Depois tornou a eles, falou-lhes, e tomou a Simeão dentre eles, e o amarrou perante os seus olhos.
25 Palula maḻangka Josephalu palumpa waṟka tjuṯangka wangkangu palumpa kuṯa tjuṯaku yakutja tjuṯa mantjiṟa mai panya uṉinypa yakutjangka tjaalyngaṟatjunkunytjaku. Munu piṟuku wangkangu mani panya kuṯa tjuṯangku maiku ungkunytja kampangkaṯu maḻakungku yakutjangka tjarpatjunkunytjaku maingka tjungu. Munu mai kutjupa antjakiku kuḻu tjunkunytjaku wangkangu tjanampa. Kaya mulapa waṟka tjuṯangku alatjiṉu.
25 Então ordenou José que lhes enchessem de trigo os sacos, que lhes restituíssem o dinheiro a cada um no seu saco, e lhes dessem provisões para o caminho. E assim lhes foi feito.
26 Kaya kuṯa tjuṯangku yakutja panya maitjara tjuṯa tangkiyingka utitjuṟa karpi-karpiṟa ma-pakaṉu.
26 Eles, pois, carregaram o trigo sobre os seus jumentos, e partiram dali.
27 Munuya ankula mungartjirira ngura tjunu. Ka kuṯa kutjungku yakutja kutju araltjanu tangkiyi mai ungkunytjikitjangku. Munu aḻaṟa nyangu mani panya paluṟu mai payamilantja maingka katu ngarinyangka.
27 Quando um deles abriu o saco, para dar forragem ao seu jumento na estalagem, viu o seu dinheiro, pois estava na boca do saco.
28 Munu nyakula urulyaraṟa wangkangu, “Pitjalaya nyawa. Mani panya ngayulu mai payamilantja nyangatja ngarinyi yakutjangka.”
28 E disse a seus irmãos: Meu dinheiro foi-me devolvido; ei-lo aqui no saco. Então lhes desfaleceu o coração e, tremendo, viravam-se uns para os outros, dizendo: Que é isto que Deus nos tem feito?
29 Munuya ngarira tjiṉṯuringkula ma-pakaṉu ngura Kainantakutu. Munuya ankula ankula ngurangka wirkanu palumpa tjanampa mamangka. Munuya palula tjakultjunu uwankara nyanga alatji,
29 Depois vieram para Jacó, seu pai, na terra de Canaã, e contaram-lhe tudo o que lhes acontecera, dizendo:
30 “Nganaṉa panya ankula ma-wirkanu wati Itjipaku mayatjangka. Kalanya mirpaṉ-mirpaṉṯu puntuṟa wangkangi, ‘Nyura tjinguṟu nguntinytjurira pitjangu ngura nyangaku.’
30 O homem, o senhor da terra, falou-nos asperamente, e tratou-nos como espias da terra;
31 Kala wangkangu, ‘Wiya, nganaṉa nguntinytjurira pitjanytja wiya. Nganaṉa wati palya tjuṯa, tjukaṟuru nyinapai.
31 mas dissemos-lhe: Somos homens de retidão; não somos espias;
32 Nganaṉa nyanga alatji nyinanyi kuṯaṟara kuṯaṟara mama kutjutja ngura panya Kainanta. Panya ngaṉmanypala nyinangi 12, ka nganampa maḻanypa kutjupa ngaṉmanypa wiyaringu, kalampa maḻanypa maḻatja kutju mamangka nyinanyi ngurangka.’ Alatjila wangkangi wati panya mayatja palula.
32 somos doze irmãos, filhos de nosso pai; um já não existe e o mais novo está hoje com nosso pai na terra de Canaã.
33 “Ka nganaṉa wangkanyangka paluṟu kuliṟa puṯu mulamularingangi munu alatji wangkangu, ‘Kuwariṉa nyuranya arkaṉi. Tjinguṟu nyura ngunti wangkanyi, tjinguṟu nyura mulamulangku wangkanyi. Palu kutju uti nyuralanguṟu ngayula nyinama, kaya mai mantjiṟa ma-kati nyurampa walytja tjuṯakutu panya tjana tjinguṟu paḻtjatjiratja nyinanyi.
33 Respondeu-nos o homem, o senhor da terra: Nisto conhecerei que vós sois homens de retidão: Deixai comigo um de vossos irmãos, levai trigo para a fome de vossas casas, e parti,
34 Palulanguṟu nyurampa maḻanypa panya maḻatja mulapa ngayulakutu ngalya-kati. Ka nyura katinyangka kutju ngayulu nyuranya wati tjukaṟuru kulilku, munuṉa palulanguṟu wantir'iyalku nyurampa panya kuṯa tjailangka nyinanytja nyurala tjungu ankunytjaku. Ka nyura palya ngura Itjipala nyinara mai payamilalku ngurakutu katinytjikitjangku.’ Nyanga alatji nganaṉala wangkangi wati panya Itjipaku mayatjangku.”
34 e trazei-me vosso irmão mais novo; assim saberei que não sois espias, mas homens de retidão; então vos entregarei o vosso irmão e negociareis na terra.
35 Palulanguṟuya yakutja panya maitjara tjuṯa mantjinu piṯi puḻka mai ngaripaingka aḻaṟa tjutintjikitjangku. Munuya kutju kutjungku aḻaṟa nyangu mani panya paluṟu tjana mai payamilantja maingka katu ngarinyangka. Munuya nyakula puṯu kuliṟa mama kuḻu puḻkaṟa nguḻuringangi. |src="CO00737b.tif" size="col" loc="p" ref="42:35"
35 E aconteceu que, despejando eles os sacos, eis que o pacote de dinheiro de cada um estava no seu saco; quando eles e seu pai viram os seus pacotes de dinheiro, tiveram medo.
36 Ka mamangku kuliṟa tjanala wangkangu, “Nyaaku nyura mukuringanyi ngayuku tjitji tjuṯa kawalinkuntjikitja? Panya ngaṉmanypa Josephanya ankula wiyaringu, ka Tjimiyannga kuwari wiyaringu, ka nyura kuwari mukuringanyi Pintjimannga ma-katinytjikitja. Kaṉa ngayulu ngaḻṯutjara puḻkaṟa tjituṟu-tjituṟurinyi.” Alatji Jacobalu wangkangi.
36 Então Jacó, seu pai, disse-lhes: Tendes-me desfilhado; José já não existe, e não existe Simeão, e haveis de levar Benjamim! Todas estas coisas vieram sobre mim.
37 Ka kuṯa panya puḻkangku Rupintu wangkangu mamangka, “Ngayunyaṉi Pintjimannga ungkul'iyala, kaṉa puḻkaṟa aṯunymanama munuṉa ngula maḻakungku ngalya-kati nyuntulakutu. Palu ngayulu maḻakungku katinytja wiyangkampan ngayuku katja kutjara palya iluntananyi.”
37 Mas Rúben falou a seu pai, dizendo: Mata os meus dois filhos, se eu to não tornar a trazer; entrega-o em minha mão, e to tornarei a trazer.
38 Ka Jacobalu wangkangu, “Wiya, ngayulu ngayuku katja nyuntula puṯu iyaṉi, panya palumpa kuṯa ngunytju kutjutja ngaṉmanypa wiyaringu, ka nyangatja paluṟu kuwari kutju nyinanyi. Kaṉa palulanguṟu puṯu ma-iyaṉi ankunytjaku kutjupangku pungkunytjaku-tawara. Panya ngayuluṉa tjiḻpi mulapa munu nyanga paluṟu ankula ilunyangkaṉa puḻkaṟa tjituṟu-tjituṟurira iluku.”
38 Ele porém disse: Não descerá meu filho convosco; porquanto o seu irmão é morto, e só ele ficou. Se lhe suceder algum desastre pelo caminho em que fordes, fareis descer minhas cãs com tristeza ao Seol.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.