Gênesis 37

Tjukurpa Palya (PJT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ka wati panya Jacobanya ngura Kainanta rawa nyinangi katja tjuṯatjara.
1 Jacó passou a morar na terra de Canaã, onde seu pai tinha vivido como estrangeiro.
2 Ka tjukurpa nyangangku tjakultjunanyi Jacobanya tjana nyinanytja.
2 Este é o relato de Jacó e sua família. Quando José tinha 17 anos, cuidava dos rebanhos de seu pai. Trabalhava com seus meios-irmãos, os filhos de Bila e Zilpa, mulheres de seu pai, e contava para seu pai algumas das coisas erradas que seus irmãos faziam.
3 Ka Jacobanya katja puḻka tjuṯaku mukuringangi, palu Josephaku puḻkaṟa mulapa mukuringangi, panya paluṟunku tjiḻpingku kutju maḻatja mulapa wiyakutu utinu. Munu pukuḻarira palumpa Josephaku upukuta wiṟu palyaṉu.
3 Jacó amava José mais que a qualquer outro de seus filhos, pois José havia nascido quando Jacó era idoso. Por isso, certo dia Jacó encomendou um presente especial para José: uma linda túnica.
4 Kaya kuṯa tjuṯangku nyakula kuliningi, “Ai! Mamanya tjinguṟu nganampa kuraringanyi munu palumpa kutjuku mukuringanyi.” Munuya paluṟu tjana nyaṟaringangi Josephaku munuya palumpa puṯu kalypa nyinapai.
4 Os irmãos de José, por sua vez, o odiavam, pois o pai deles o amava mais que a todos os outros filhos. Não eram capazes de lhe dizer uma única palavra amigável.
5 Ka munga kutjupangka Josephalu tjukurmanu munu mungawinki ankula palumpa kuṯa tjuṯangka tjakultjunu,
5 Certa noite, José teve um sonho e, quando o contou a seus irmãos, eles o odiaram ainda mais.
6 “Awai! Wangkakuṉa? Ngayulu mungangka tjukurmanu munuṉa alatji nyangu. |src="CO00698B.TIF" size="col" loc="p" ref="37:6-7"
6 “Ouçam este sonho que tive”, disse ele.
7 Panya nganaṉa tjungu waṟkaringi ukiṟi mai wiitangka. Munula kaṯaṟa wiyaringkula uṯuḻuṟa karpiṟa ngaṟatjunangi. Ka palulanguṟu wiita panya ngayulu karpiṟa tjunkunytja uringu munu katuringkula tjukaṟuru ngaṟangi. Ka nyura panya karpiṟa tjunkunytja tjuṯa ankala tjaṟuringu munuya manguṟi-manguṟi para-ngaṟala waṉaṟa pupakatira waḻkuningi wiita panya ngayulu karpiṟa tjunkunytja. Nyanga alatjiṉa tjukurmanu.”
7 “Estávamos no campo, amarrando feixes de trigo. De repente, meu feixe se levantou e ficou em pé, e seus feixes se juntaram ao redor do meu e se curvaram diante dele!”
8 Kaya kuṯa panya tjuṯangku tjukurpa nyangatja kuliṟa puḻkaṟa kuraringu palumpa. Munuya wangkangu palula mirpaṉ-mirpaṉṯu, “Palu nyuntun wanyu nganampa mayatja puḻka? Wiya nyuntun nganampa mayatja wiya. Nyuntun kutjutjangku ngunti wangkanyi.” Munuya paluṟu tjana puḻkaṟa kuraringkula palumpa kalyparingkunytja wiyangku wantingi panya paluṟu tjukurmaṟa wangkanytjanguṟu.
8 Seus irmãos responderam: “Você imagina que será nosso rei? Pensa mesmo que nos governará?”. E o odiaram ainda mais por causa de seus sonhos e da maneira como os contava.
9 Ka ngula Josephalu munga kutjupa piṟuku tjukurmanu munu piṟuku tjakultjunu kuṯa tjuṯangka, “Kulilaya! Piṟukuṉa tjukurmanu munuṉa alatji nyangu, tjiṟirpi, piṟa, kililpi tjuṯa 11-tu tultjungaṟakatira ngayunya waḻkunnyangka.”
9 Pouco tempo depois, José teve outro sonho e, mais uma vez, contou-o a seus irmãos. “Ouçam, tive outro sonho”, disse ele. “O sol, a lua e onze estrelas se curvavam diante de mim!”
10 Munu paluṟu ankula palumpa mamangka kuḻu tjakultjunu. Ka paluṟu kuḻu kuliṟa mirpaṉaringu munu palula wangkangu, “Tjinguṟunkun nyuntu kulini ngunytjulu ngali munu kuṯalu tjana nyuntunya mayatja puḻka pupakatira waḻkuntjaku. Palu wiya. Nyuntu tjukaṟurungku tjukurmankunytja wiya. Nyuntu ngunti wangkanyi.”
10 Dessa vez, contou o sonho não apenas aos irmãos, mas também ao pai, que o repreendeu, dizendo: “Que sonho é esse? Por acaso eu, sua mãe e seus irmãos viremos e nos curvaremos até o chão diante de você?”.
11 Munu palulanguṟu Josephaku mamangku rawangku kuliningi panya palumpa katjangku tjukurmankunytja. Palu kuṯa tjuṯaya kuliṟa rawa kuraringangi palumpa munuya puṯu kalyparingangi Josephaku.
11 Os irmãos de José ficaram com inveja dele, mas seu pai se perguntou qual seria o significado dos sonhos.
12 Ka Josephanya ngurangka nyinangi palumpa mamangka ngura ini Ipuṟanta. Ka palumpa kuṯa tjuṯa anu ngura ini Tjikimalakutu tjanampa mamaku tjiipi kanyintjikitja ukiṟi puḻkangka.
12 Pouco depois, os irmãos de José levaram os rebanhos de seu pai para pastar junto de Siquém.
13 — ausente —
13 Então Jacó disse a José: “Seus irmãos estão cuidando das ovelhas em Siquém. Apronte-se, e eu o enviarei até eles”. “Estou pronto para ir”, respondeu José.
14 — ausente —
14 “Vá ver como estão seus irmãos e os rebanhos”, disse Jacó. “E traga-me notícias deles.” Jacó o enviou, e José viajou de sua casa no vale de Hebrom até Siquém.
15 — ausente —
15 Quando José chegou a Siquém, um homem da região notou que ele andava perdido pelos campos. “O que você está procurando?”, perguntou o homem.
16 Ka wangkangu, “Ngayuku kuṯa tjuṯaṉa ngurini panya tjiipiya ngalya-katingu ngura nyanga palulakutu ukiṟi puḻkangka kanyintjikitjangku. Tjinguṟu nyuntu ninti. Tjakultjuraṉi, yaaltjingkaya nyinanyi?”
16 “Estou procurando meus irmãos”, respondeu José. “O senhor sabe onde eles estão cuidando dos rebanhos?”
17 Ka wati panya kutjupangku wangkangu, “Uwa, ngaṉmanytjuṉa nyangu tjananya nyangangka nyinanyangka. Kaya ankunytjikitjangku wangkangi ngura ini Tuutjantakutu, mununtiya anu.”
17 O homem lhe disse: “Sim, eles foram embora daqui, mas eu os ouvi dizer: ‘Vamos a Dotã’”. Então José foi atrás de seus irmãos e os encontrou em Dotã.
18 — ausente —
18 Quando os irmãos de José o viram, o reconheceram de longe. Antes que ele se aproximasse, planejaram uma forma de matá-lo.
19 — ausente —
19 “Lá vem o sonhador!”, disseram uns aos outros.
20 — ausente —
20 “Vamos matá-lo e jogá-lo numa dessas cisternas. Diremos a nosso pai: ‘Um animal selvagem o devorou’. Então veremos o que será dos seus sonhos!”
21 — ausente —
21 Mas, quando Rúben ouviu o plano, tratou de livrar José. “Não o matemos”, disse ele.
22 — ausente —
22 “Por que derramar sangue? Joguem-no nesta cisterna vazia aqui no deserto e não toquemos nele.” Rúben planejava resgatar José e levá-lo de volta ao pai.
23 Munuya Josephanya ilaringkunyangka wituṉu munuya palumpa upukuta panya wiṟunya mantjiṟa tjilpirpungu.|src="CO00705B.TIF" size="col" loc="p" ref="37:23"
23 Assim, quando José chegou, os irmãos lhe arrancaram a linda túnica que ele estava usando,
24 Munuya palunya katira piṯi panya ngaṯingka tjarpatjunu mina wiyangka parari puṯu tatintjaku. Munuya anulta ngurakutu mai ngalkuntjikitja.
24 o agarraram e o jogaram na cisterna vazia, ou seja, sem água.
25 Munuya nyinara ngalkula ngalkula nyangu wati malikitja tjuṯa kamula tjuṯatjara kaṯakutjara wati-pitjanyangka. Paluṟu tjana panya Itjumailku pakaḻi tjuṯa ngura Kiliyatalanguṟu anangi Itjipaku kutjupa kutjupa tjuṯatjara aṉangu Itjipanya nguraṟa tjuṯangka tjalamilantjikitja.
25 Mais tarde, quando se sentaram para comer, viram ao longe uma caravana de camelos vindo em sua direção. Era um grupo de negociantes ismaelitas, que transportavam especiarias, bálsamo e mirra de Gileade para o Egito.
26 Ka Josephaku kuṯa kutjungku ini Judah-lu kulinu wati-pitjanyangka nyakula, munu wangkangu tjanala, “Nyaakula nganampa maḻanypa panya wantinyi piṯingka nyinara ilunytjaku?
26 Judá disse a seus irmãos: “O que ganharemos se matarmos nosso irmão e encobrirmos o crime?
27 Utila nyanga tjanala tjalamilanma, nyanga ananyiya kaṯakutjara. Nyangatja nganampa maḻanypa walytja mulapa, kala nyaaku iluntankuku? Tjalamilalala.”
27 Em vez de matá-lo, vamos vendê-lo aos negociantes ismaelitas. Afinal, ele é nosso irmão, sangue do nosso sangue!”. Seus irmãos concordaram.
28 Ka kuṯa maḻanypa tjuṯangku kuliṟa wangkangu, “Munta-uwa, tjinguṟula nyanga alatji palyalku.” Munuya ankula Josephanya wellanguṟu mantjiṟa katira tjalamilaṉu Itjumailku pakaḻi maṉkurta. Ka tjananya ngapartji mani ungu tjiilpa tjuṯa mulapa. Munuya palulanguṟu katingulta Josephanya manta kutjupakutu ngura panya Itjipalakutu.
28 Então, quando os ismaelitas, que eram negociantes midianitas, se aproximaram, os irmãos de José o tiraram da cisterna e o venderam para eles por vinte peças de prata. E os negociantes o levaram para o Egito.
29 Palu tjana Josephanya ungkul'iyaṉu kuṯa panya puḻka Rupinnga unytju ankunyangka. Ka paluṟu maḻa kutju pitjangu Josephanya mantjintjikitja wellanguṟu. Munu wirkaṟa puṯu nyakula puḻkaṟa tjituṟu-tjituṟuringu, mununku mantara aṉangitja tjilpirpungu palumpa maḻanypa-tjiratjangku.
29 Algum tempo depois, Rúben voltou para tirar José da cisterna. Quando descobriu que seu irmão não estava lá, rasgou as roupas.
30 Munu paluṟu ngapariringu palumpa maḻanypa tjuṯakutu munu wangkangu tjanala, “Josephanya wiya ngaṟanyi! Kaṉa nyaa wangkaku Mamala?”
30 Voltou a seus irmãos e lamentou-se: “O menino sumiu! E agora, o que farei?”.
31 Kaya maḻanypa tjuṯangku nintingku kuliṟa wangkangu, “Wiya, nanikutala-puṯa puwa munula upukuta palumpa milkaḻingka nyiṯiṟa katira Mamala nintila. Ka nyakula kulilku inuṟangku patjantja-palku.” Munuya mulapaṯu nanikuta pungkula upukuta panya mantjiṟa nyiṯinu milkaḻingka.
31 Então os irmãos mataram um bode e mergulharam a túnica de José no sangue do animal.
32 Munuya katira nintinu mamangka watarkitjangku-palku. Munu tjana ngunti wangkangu, “Nganaṉa ngalya-pitjala nguṟurpa nyangu upukuta nyangatja mantangka ngarinyangka munula mantjinu. Tjinguṟu nyuntumpa katjaku nyangatja, mulapa?”
32 Enviaram a linda túnica para o pai, com a seguinte mensagem: “Veja o que encontramos. Não é a túnica de seu filho?”.
33 Ka Jacobalu nyakula ngurkantanu munu wangkangu, “Uwa, mulapa upukuta paluṟuṯu.” Munu puḻkaṟa urulyaraṟa wangkangu, “Tjinguṟu mulapa inuṟa pikaṯingku patjaṉu ngayuku katja. Ngaḻṯutjara, ngalkulanti wiyaṉu.” |src="co00710b.tif" size="col" loc="p" ref="37:33"
33 O pai a reconheceu de imediato e disse: “Sim, é a túnica de meu filho. Um animal selvagem o deve ter devorado. Com certeza José morreu despedaçado!”.
34 Munu alatji kuliṟa puḻkaṟa ulara ulara palumpa ulytja aṉangitja tjilpirpungkula waṉingu munu ulytja walyku-walykungka tjarpangu, munu rawa mulapa katja-tjiratja tjituṟu-tjituṟu puḻka nyinangi.
34 Jacó rasgou suas roupas e vestiu-se de pano de saco. Por longo tempo, lamentou profundamente a morte do filho.
35 Ka palumpa katja tjuṯangku uṉṯaltu kuḻu pitjala palunya puṯu kanmarmanangi pampuṟa, palu kanmararinytja wiyangku alatjiṯu wantingi. Munu wangkangu, “Ngayulu kuwari wiyaringkunytja wiya. Ngayulu ilura kutju watarkuriku.” Munu palulanguṟu paluṟu rawa alatjiṯu tjituṟu-tjituṟu nyinangi, tjiḻpi panya Jacobanya.
35 A família toda tentou consolá-lo, mas ele se recusava. “Descerei à sepultura lamentando a morte de meu filho”, dizia, e continuou a lamentar-se.
36 Kaya wati panya Mitiyannga nguraṟa tjuṯangku Josephanya ngura Itjipalakutu katira tjalamilaṉu wati ini Putipala. Ka wati nyanga Putipanya Itjipaku mayatja puḻkangka ini Piiṟala ititja mayatja tjukutjuku munu paluṟu kanyiningi Piiṟaku wati tjaultji tjuṯa, munuya paluṟu tjana mayatja Piiṟanya aṯunymankupai.
36 Enquanto isso, os negociantes midianitas chegaram ao Egito, onde venderam José a Potifar, oficial e capitão da guarda do faraó.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.