Gênesis 19

Tjukurpa Palya (PJT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ka angelpa panya kutjara mungartjirinyangka ngura Tjatamala wirkanu. Ka wati panya Lotaku ngura tawunu pala palula ngaṟangi. Ka paluṟu unytju tawunungka itingka ankula nyinangi kaitangka, iwarangka itingka. Munu paluṟu angelpa kutjara pitjanyangka nyakula mapalku pakaṟa ngaparikatingu munu pupakatira ngalyangku manta pampuṉu pulanya waḻkuntjikitjangku.
1 Ao anoitecer, os dois anjos chegaram à entrada da cidade de Sodoma. Ló estava sentado ali. Ao avistá-los, levantou-se para recebê-los. Deu-lhes boas-vindas, curvou-se com o rosto no chão
2 Munu wangkangu pulala, “Mayatja wiṟu kutjara! Ngayulu nyupalinya kanyintjikitja mukuringanyi. Wanyu pula pitja ngayuku ngurakutu munu tjina paltjiṟa mai ngalkula munga kutju ngari. Munu pula mungawinkilta ara.”
2 e disse: “Meus senhores, venham à minha casa para lavar os pés e sejam meus hóspedes esta noite. Amanhã, poderão levantar-se cedo e seguir viagem”. “Não”, responderam eles. “Passaremos a noite aqui, na praça da cidade.”
3 Palu Lotalu pulanya puḻkaṟa aḻṯingu, ka pula waṉaṉu munu palumpa waḻingka tjarpangu. Ka Lotalu mai nyuma pulampa palyaṉu mai panya pilytja yiitja wiyatja, ka pula ngalkula paḻtjaringu munu ngarinytjikitjangku kuliningi.
3 Mas Ló insistiu muito e, por fim, eles o acompanharam até sua casa. Ló lhes preparou um banquete completo, com pão fresco sem fermento, e eles comeram.
4 Palu panya pula ngarinytja kuwaripangka wati Tjatamanya nguraṟa winki pitjangu tjiḻpi, yangupala kuḻu Lotaku ngurakutu munuya waḻingka para-tjaṯutjuṟa anga-ngaṟangi.
4 Ainda não tinham ido se deitar quando todos os homens de Sodoma, jovens e velhos, chegaram de toda parte da cidade e cercaram a casa.
5 Munuya mirara wangkangi Lotanya nyanga alatji, “Wati panya kutjarampa yaaltji panya munga nyanga kuwari pula pitjala nyuntula ngaṟangi? Ngalya-kati pulanya, panya nganaṉa pulala ngarinytjikitja mukuringanyi.”
5 Gritaram para Ló: “Onde estão os homens que vieram passar a noite em sua casa? Traga-os aqui fora para nós, para que tenhamos relações com eles!”.
6 — ausente —
6 Ló saiu para conversar com os homens e fechou a porta atrás de si.
7 — ausente —
7 “Por favor, meus irmãos, não cometam tamanha maldade”, suplicou.
8 Palu kulila! Ngayulu uṉṯalpa kutjara kanyini watiku ngurpa kutjara. Wanyu kaṉa palunya pulanya ngalya-kati, kaya-puṯa mukuringkula palula pulala tjunguringama. Palu wati nyanga kutjaraya kuralwiyangku wantima, panya paluṟu pula ngayuku ngurakutu unytju pitjangu ngayulu aḻṯinyangka. Kaṉa ngayulu pulanya wiṟuṟa kanyini ngayuku ngurangka nyinanyangka.” |src="CO00651b.tif" size="col" loc="p" ref="19:8"
8 “Escutem, tenho duas filhas virgens. Deixem-me trazê-las para fora, e vocês poderão fazer com elas o que desejarem. Mas, por favor, deixem os homens em paz, pois são meus hóspedes e estão sob minha proteção.”
9 Palu wati panya tjuṯa Lotaku puḻkaṟa mirpaṉaringu munuya palula wangkangu, “Kitikitiriwa!” Munuyanku wangkangi, “Ai! Wati nyanga Lotanya malikitja pitjangu nganampa ngurakutu munulanya nyaaku wangkara tjukaṟuruṉi? Utilanya wantima paintja wiyangku panya paluṟu malikitja.” Munuya palunya wangkangu, “Kuwarilanya uwa wati panya pulanya! Ka nyuntu tjinguṟu ungkuwiyangku wantinyangkampa nganaṉa palunya pulanya kurantjatjanungku nyuntunya puḻkaṟa mulapa kuralku pulala waintaṟa.” Munuya kapuṯu-kapuṯurira palunya puḻkaṟa uṉṯuningi munuya tuwa kaṯantankunytjikitjangku kuliningi.
9 “Saia da frente!”, gritaram eles. “Esse sujeito é um estrangeiro que se mudou para a cidade e, agora, age como se fosse nosso juiz! Faremos a você coisas bem piores do que a seus hóspedes!” Então partiram para cima de Ló, tentando arrombar a porta.
10 Palu wati panya kutjarangku waḻi unngunguṟu tuwa aḻaṟa Lotanya witiṟa ngalya-ilaṟa tjarpatjuṟa tuwa patinu.
10 Os dois anjos, porém, estenderam a mão, puxaram Ló para dentro da casa e trancaram a porta.
11 Munu tjananya wati panya uṟilitja tjuṯa kuṟu patinu tjiḻpi, yangupala uwankara, kaya para-para-panytjunmaṟa puṯu tuwa pampuningi aḻantjikitjangku.
11 Depois, cegaram todos os homens, jovens e velhos, que estavam à porta, de modo que eles se cansaram e desistiram de invadir a casa.
12 — ausente —
12 Os anjos perguntaram a Ló: “Você tem outros parentes na cidade? Tire-os todos daqui: genros, filhos, filhas ou qualquer outro parente,
13 — ausente —
13 pois estamos prestes a destruir toda a cidade. O clamor contra ela é tão grande que chegou ao S enhor , e ele nos enviou para destruí-la”.
14 Ka Lotalu kuliṟa anu palumpa waputju kutjarakutu palumpa panya uṉṯalpa kutjaraku kalkuntjitjakutu, munu pulala alatji wangkangu, “Warpungkula pula ngalya-pakala munu ngura nyangatja wantikati. Panya Mayatja Godalu kuwari tawunu nyanga palunya wiyaṉi aṉangu winki.” Palu nyanga pula mulamularingkuwiyangku ngunti-palku kuliningi ngalypa-ngalypangku wangkanyangka-palku.
14 Então Ló correu para avisar os noivos de suas filhas: “Saiam depressa da cidade! O S enhor está prestes a destruí-la”. Os rapazes, porém, pensaram que ele estava brincando.
15 Ka mungawinki mulapa ngalya-tjiṉṯuringkunyangka angelpa panya kutjarangku Lotanya walawalaningi wangkara, “Walawala warpungkula pakala munu nyuntumpa kuri uṉṯalpa kutjara kuḻu ma-kati ngura nyanganguṟu ilunytjaku-tawara, panya kuwarili ngura winki wiyaṉi aṉangu tjuṯa kuḻu.”
15 No dia seguinte, ao amanhecer, os anjos insistiram: “Rápido! Tome sua mulher e suas duas filhas que estão aqui! Saia agora mesmo, ou também morrerá quando a cidade for castigada!”.
16 Ka Lotalu warpungkunytja wiyangku purkaṟangku kuliningi. Palu Godanya wati panya palumpa ngaḻṯuringu palunya wankaṟunkunytjikitja, ka angelpa panya kutjarangku palunya miṉaṟa pakaltjingaṟa katingu uṟilkutu palumpa kuri munu uṉṯalpa kutjara kuḻu.
16 Visto que Ló ainda hesitava, os anjos o tomaram pela mão, e também sua mulher e as duas filhas, e correram com eles para um lugar seguro, fora da cidade, pois o S enhor foi misericordioso.
17 Munu palulanguṟu Tjatamala uṟilnguṟu angelpa kutjungku tjananya wankaṟunkunytjikitjangku ma-iyaṉu alatji wangkara, “Ma-wirtjapakalaya puḻi murpukutu wankakitja! Munuya nguṟurpa ngaṟanytja wiyangku wantima munu maḻakukutuṟa nyakuwiyangku kuḻu wantima ilunytjaku-tawara.”
17 Quando estavam em segurança, fora da cidade, um dos anjos ordenou: “Corram e salvem-se! Não olhem para trás nem parem no vale! Fujam para as montanhas, ou serão destruídos!”.
18 — ausente —
18 Mas Ló suplicou: “Não, meu senhor!
19 — ausente —
19 Os senhores foram muito bondosos comigo, salvaram minha vida e mostraram grande compaixão. Não posso, contudo, ir para as montanhas. A calamidade também me alcançaria ali, e bem depressa eu morreria.
20 Palu nyaratja nyawa, tawunu nyara tjukutjuku. Nyara paluṟu tjinguṟu ila nguwanpa ngaṟanyi, kantila nyara palula wirtjapakaṟa tjarpara wankaringkuku ngaṯalpa ilunytja wiya. Tawunu nyara paluṟu tjukutjuku paṯu nguwanpa wiyantjaku wiya. Nyara palulakutulanya wanyu witula wankaringkunytjaku pararitjaku witulwiyangku.”
20 Vejam, aqui perto há um vilarejo. É um lugar bem pequeno. Por favor, deixem-me ir para lá, e minha vida será salva”.
21 Ka tjananya wangkara wituṉu, “Uwa palya, nyara palulakutu wirtjapakala, kaṉa ngura palunya wantiku piḻuntankunytja wiyangku.
21 “Está bem”, disse o anjo. “Atenderei a seu pedido. Não destruirei o vilarejo.
22 Palu wala puḻkaya ma-wirtjapakala. Panya nyura kuwaripa ma-pitjanyangkaṉa wantinyi pungkuwiyangku kuwaripangku paṯaṟa, palu nyara palula ma-wirkankunyangka kutjuṉa tawunu nyangatja piḻuntaṟa wiyalku. Walawalaya ma-pitja!” Alatji angeltu tjananya wangkara wituṉu. (Ka ngura tjukutjuku panya paluṟu ini Tjuwanya panya ini “tjuwa” wangkanyi “tjukutjuku” palumpa tjanampa wangkangku.)
22 Mas vá logo! Fuja para ele, pois não posso fazer nada enquanto você não chegar lá.” (Isso explica por que a vila era conhecida como Zoar. )
23 Ka Lotanya tjana munga waṟangka wala puḻka ankula ngura nyara Tjuwala wirkanu tjiṉṯu ngalya-pakannyangka.
23 Ló chegou a Zoar quando o sol aparecia no horizonte.
24 Ka nyara palula aṟa Godalu ilkaṟinguṟu purku tili winki iyaṉu puḻka mulapa mantakutu tawunu panya Tjatamala Kumarala pulala punkantjaku.
24 Então o S enhor fez chover do céu fogo e enxofre sobre Sodoma e Gomorra.
25 Ka kampara alatjiṯu wiyaṉu tawunu nyara kutjarangka waḻi, aṉangu uwankara kuḻu munu tawunu pala kutjarangka uṟilta kuḻu pilangka ukiṟi, puṉu, puṯi uwankara kampara nyaṟuṉu, aṉangu winki kuḻu uṟilta pilangka nyinanytja tjuṯa kuḻu wiyaṉu. Ka ngura nyara paluṟu nyaṟuringu alatjiṯu. |src="co00656b.TIF" size="col" loc="p" ref="19:25"
25 Destruiu-as completamente, além de outras cidades e vilas da planície, e exterminou todos os habitantes e toda a vegetação.
26 Palu Lotaku kuri maḻaringangi nguwanpa munu maḻakukutuṟa Tjatamanya nyangu munu tjalturingkula mantangka tjakatjunu iwitiwiti waṟa puṟunypa.
26 A mulher de Ló, porém, olhou para trás enquanto o seguia e se transformou numa coluna de sal.
27 Ka tjiṟirpingka Aipuṟamanya tjiṉṯukutu pakaṟa tatinu ngura panya Mayatja Godanya pula ngaṟanytjalakutu.
27 Naquela manhã, Abraão se levantou cedo e correu para o lugar onde tinha estado na presença do S enhor .
28 Munu wirkaṟa walunyangangi Tjatamanya Kumaranya pulanya ngaṉmanypa ngaṟanytjitja, munu nyangu puyungaṟala waṉannyangka manta winkingka puḻka mulapa waṟu wanangaṟangku rungkaṟa tilintja puṟunypa.
28 Olhou para a planície, em direção a Sodoma e Gomorra, e viu colunas de fumaça subindo do lugar onde antes ficavam as cidades, como fumaça de uma fornalha.
29 Palu panya Aipuṟamalu ngaṉmanytju Godala tjapinu aṉangu palya tjuṯa Tjatamalanguṟu wankaṟunkunytjaku. Ka panya Godalu kulinu Aipuṟamalu tjapintja munu panya palumpa katja Lotanya wankaṟunu palumpa kuri munu uṉṯalpa kutjara kuḻu. Munu maḻangka kutju Tjatamanya tjananya ngura panya tjuṯa waṟungka wiyaṉu aṉangu winki.
29 Contudo, Deus atendeu ao pedido de Abraão e salvou Ló, tirando-o do meio da destruição que engoliu as cidades da planície.
30 Ka Lotanya ngura panya Tjuwala nyinanytjaku nguḻuringangi munu paluṟu tjana uṉṯalkira uṉṯalkira anu puḻikutu munuya tatiṟa kuḻpingka ngura tjunkula nyinangi.
30 Algum tempo depois, Ló deixou Zoar, pois tinha medo do povo de lá, e foi morar numa caverna nas montanhas com suas duas filhas.
31 Ka kangkuṟungku palumpa maḻanypa wangkangu nyanga alatji, “Panya Mamanya ma-tjiḻpiringanyi kuwari, ka wati kutjupa tjuṯa wiya ngaṟanyi ngalila tjitji utintjaku.
31 Certo dia, a filha mais velha disse à irmã: “Nesta região não resta homem algum com quem possamos ter relações, como fazem todas as pessoas. E logo nosso pai será velho demais para ter filhos.
32 Utili Mamanya waina ungama, ka tjikiṟa taṟangkarira ngalila ngarima, munulinya tjitjitjaralku palumpa walytjapiti piṟuku ma-tjuṯaringkunytjaku maḻatja maḻatja.”
32 Vamos embebedá-lo com vinho e então nos deitaremos com ele. Com isso, preservaremos nossa descendência por meio de nosso pai”.
33 Munu pula mungaringkunyangka mulapaṯu Lotanya waina puḻka ungu, ka tjikiṟa taṟangkaringu, ka kangkuṟu palula tjunguringkula ngaringu. Palu Lotalu kulintja wiya alatjiṯu uṉṯalpa palula tjunguringkunyangka, panya paluṟu puḻkaṟa taṟangkarira watarku ngaringi.
33 Naquela noite, portanto, embebedaram o pai com vinho, e a filha mais velha teve relações com ele. E ele não percebeu quando ela se deitou nem quando se levantou.
34 Ka tjiṉṯungka kangkuṟungku wangkangu palumpa maḻanypa, “Ngayulu panya Mamala mungangka ngaringu, kali uti piṟuku palunya waina puḻka ungama munga nyanga kuwari, ka nyuntulpi palula tjunguringkula ngarima kali kutjaraṯu tjitjitjarariwa.”
34 Na manhã seguinte, a filha mais velha disse à irmã mais nova: “Ontem à noite, tive relações com nosso pai. Vamos embebedá-lo com vinho outra vez hoje à noite, e você terá relações com ele. Com isso, preservaremos nossa descendência por meio de nosso pai”.
35 Munu pula mungaringkunyangka piṟuku waina puḻka ungu mama panya, ka taṟangkaringu. Ka kungkawaṟa panya maḻanypa ngapartji mamangka tjunguringkula ngaringu. Ka Lotalu kulintja wiya alatjiṯu palula tjunguringkunyangka, panya paluṟu palu puṟunypaṯu taṟangka puḻka watarku ngaringi.
35 Naquela noite, portanto, voltaram a embebedar o pai com vinho, e a filha mais nova teve relações com ele. Mais uma vez, ele não percebeu quando ela se deitou nem quando se levantou.
36 Alatji Lotaku uṉṯalpa kutjara iṯitjararingu mama walytjangku taṟangkangku tjitji utinnyangka.
36 Como resultado, as duas filhas de Ló engravidaram do próprio pai.
37 Ka kangkuṟungku iṯi katja kanyinu munu palunya ininu Mawapanya. Ka tjitji nyanga palulanguṟu aṉangu ma-tjuṯaringu munuya winki mulararingu maḻatja maḻatja aṉangu panya Mawapakunu tjuṯa.
37 Quando a filha mais velha deu à luz um menino, chamou-o de Moabe. Ele se tornou o antepassado do povo conhecido até hoje como moabitas.
38 Ka maḻanypangku kuḻu iṯi katja kanyinu munu palunya ininu Pinaminya. Ka tjitji nyanga palulanguṟu aṉangu ma-tjuṯaringuṯu munuya winki mulararingu maḻatja maḻatja aṉangu panya Aimankunu tjuṯa.
38 Quando a filha mais nova deu à luz um menino, chamou-o de Ben-Ami. Ele se tornou o antepassado do povo conhecido até hoje como amonitas.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.