Atos 22
Tjukurpa Palya (PJT) vs NVT
1 “Walytja tjuṯa! Wanyuṉiya kulila tjiḻpi tjuṯangku kuḻukuḻu, kaṉa nyurala utingku tjakultjura ngayuluṉatju walytjangku tjukurpa ngayunyatjara.”
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Kaya aṉangu tjuṯa pilunaringu Paulalu wangka Aṟa-mayikangku wangkanyangka kuliṟa. Ka paluṟu wangkangu alatji, |src="Preach symbol GT.tif" size="col" loc="P" ref="22:3"
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 “Ngayuluṉa mulapa wati Jew nyinanyi, panya ngayuluṉa iṯi ngaringu ngura panya Tatjatjala manta panya ini Tjilitjiyala, munuṉa nyara palulanguṟu pitjala ngura nyanga Jerusalemala nyinara puḻkaringu. Kaṉi wati ini Kamaliyaltu kuulangka nintiningi. Wati nyara paluṟuṉi rawangku wiṟuṟa nintilpai nganampa panya tjamu tjuṯaku aṟa Moseku panya tjanampa, kaṉa palulanguṟu puḻkaṟa alatjiṯu Godaku mukuringanyi kurunpa winki, panya nyura kuwari palumpa puḻkaṟa mukuringanyi, palu puṟunypa.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Palu ngaṉmanytju panyaṉa mulapa aṉangu tjuṯa Jesunya waṉannyangka kuraṟa pungangi munuṉa tjara iluntanangi munuṉa kutjupa tjuṯa witiṟa katira tjailangka tjarpatjunangi wati tjuṯa munu minyma tjuṯa kuḻukuḻu.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Ka wati panya tjukurtjara puḻka ngayuku ninti nyinangi Jewku kantjula tjuṯa kuḻu. Panya ngayulu palula tjanala tjapinu lita walkatjuṟa ngayunya ungkul'iyantjaku ngura panya Tamatjakalakutu tjanampa maḻpa tjuṯakutu nyara paluṟu tjana nyakula palyanmankunytjaku ngayulu Jesuku walytja tjuṯa witiṟa tjailakutu ngalya-katinytjaku. Munuṉa palulanguṟu anu ngura Tamatjakalakutu nyara palunya tjananya witiṟa tjailakutu ngalya-katinytjikitja.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 “Munuṉa ankula ngura nyara palula nguwanpa ma-wirkanu, kaṉi ilkaṟinguṟu tili pitalytji puḻkangku puḻkaṟa irnyaṉu. Nyangatja alatjiringu tjiṉṯu katu kaḻaḻa alatjiṯu. |src="tnACT22V07.tif" size="col" loc="P" ref="22:6-7"
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Kaṉa punkaṉu mantangka munuṉa kulinu kutjupangku ngayunya ini wangkanyangka alatji, ‘Saul! Saul! Nyaakuṉin tiṯutjarangku kuraṉi?’
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 “Kaṉa ngapartji wangkangu palula, ‘Palu ngananyan wanyu?’
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Kaya wati panya tjuṯangku ngayula panya tjungu ankunytja tjuṯangku tili kutju nyangangi, palu tjana wangka kulintja wiya paluṟu ngayula wangkanyangka.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 “Kaṉa palula wangkangu, ‘Mayatja, palu nyaaṉa palyalku?’
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 “Kaṉa puṯu nyangangi panya tili puḻkangkuṉi kuṟu irnyaṟa kuraṉu. Kaṉiya wati panya ngayula tjungu ankunytja tjuṯangku ngayunya maṟa witiṟa katuṉu munuṉiya miṉaṟa katingu ngura panya Tamatjakalakutu.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 “Ka ngura nyara palula wati kutjupa nyinangi ini Ana-nayatjanya, panya wati nyanga paluṟu Moseku tjukurta wangaṉarangku kulilpai, kaya Jew tjuṯa ngura nyara palunya nguraṟa tjuṯa palumpa puḻkaṟa mukuringkupai.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Munu wati nyara paluṟu pitjala ngayula itingka ngaṟangu munuṉi wangkangu, ‘Walytja wiṟu! Kuṟu aḻariwa munuṉi nyawa!’ Kaṉa mulapaṯu mapalku kuṟu aḻaringkula palunya nyangangi.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 “Kaṉi nyara palulalta Ana-nayatjalu tjakultjunangi alatji, ‘Panya Godalu nganampa tjamu tjuṯa iriti kanyiningi, panya paluṟu nyuntunya kuwari ngurkantanu nyuntu paluṟu mukuringkunytjitjaku nintiringkunytjaku. Panya paluṟunta ngurkantanu Jesunya panya Tjukaṟuru Nyinapainya nyakunytjaku, munu paluṟu wangkanyangka kulintjaku.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Ka nyuntu kuwari nyanga nyakunytjatjanungku munu kulintjatjanungku para-pitjaliṟa aṉangu ngura winkitjangka tjakultjunkuku.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Ka nyuntu kuwari rawa paṯantja wiya pakala munu Jesula tjapila, kanta kutjupangku uṟungka tjarpatjuṟa baptise-kati. Kanta Godalu nyuntu panya kurantjitjanguṟu kalypangku pungkuwiyangku wantiku.’ Alatji Ana-nayatjalu ngayula wangkangi.
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 “Kaṉa nyara palulanguṟu maḻaku pitjangu Jerusalemalakutu. Munuṉa tjiṉṯu kutjupa timpulangka tjarpara Godala tjapiningi, munuṉa nyangu Mayatjanya ngayula utiringkunyangka.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Kaṉi paluṟu wangkangu alatji, ‘Wala puḻka pakala munu Jerusalemanya wantikatira ara kuwariṯu! Panya aṉangu nyangantuya tjukurpa tjukaṟuru nyuntu ngayunyatjara tjakultjunkunyangka kulilwiyangku wantiku.’
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 “Kaṉa palula wangkangu, ‘Mayatja! Wati nyanga paluṟu tjana ngayuku ninti panya ngayulu waḻi inmatja uwankarangka tjarpara aṉangu nyuntumpa mulamularingkupai tjuṯa pungkula witiṟa katira tjailangka tjarpatjunangi. Kaṉiya panya nintingku nyangu.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Munuya nyangaku kuḻu ninti, panya wati tjuṯangku Stephennga puḻingka atunnyangka ngayulu ngaṟala nyangangi munuṉa palumpa tjanampa mantara araltjaṟa tjunkunytja ngayulu aṯunymanangi. Panya ngayulu kuḻu mukuringangi wati palunya iluntankunytjaku.’ Alatjiṉa Mayatjala wangkangi.
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 “Kaṉi Mayatjalu wangkangu, ‘Kuwariṯu ara panya ngayuluṉanta iyaṉi ngura parari mulapa malikitja tjuṯakutu aṉangu panya Jew wiya tjuṯakutu.’”
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Kaya tjukurpa nyanga palunya Paulalu wangkanyangka kuliṟa tjana puḻkaṟa alatjiṯu mirara wangkangu, “Iluntaraya! Nyaaku nyura palunya wanka kanyini?” Alatjiya palunya puḻkaṟa mirpaṉarira mirara wangkangi paluṟu Jew wiya tjuṯatjara wangkanyangka, panya paluṟu tjana Jew wiya tjuṯaku mukuringkupai wiya.
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Munuya palulanguṟu upukuta tjananku kanyintjatjanungku araltjaṟa waṉingu munuya mantatjunangi ka ulpuru puḻka alatjiṯu pakaningi.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Ka wati mayatjangku tjaultji tjuṯangka wangkangu Paulanya palumpa tjanampa waḻingka unngu tjarpatjunkunytjaku munu wiipangka alkantjaku, panya paluṟu puṯu kuliningi, “Nyaanguṟu nyanganpa palumpa puḻkaṟa alatjiṯu kuraringanyi munuya palumpa mirpaṉarira mirara wangkara waṉinyi?” Munu paluṟu mukuringangi tjukurpa tjukaṟuru kuliṟa nintiringkunytjikitja.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Kaya tjaultji tjuṯangku Paulanya waḻi panya unngu karpiningi alkantjikitjangku, ka Paulalu tjaultjiku mayatjangka wangkangu, “Kulilaṉi! Ngayulu Rome-aku mayatja Tjiitjanya mayatjanmankupai. Ka nyurampa wanyu aṟa alatji ngaṟanyi Tjiitjaku aṉangu tjuṯa kuutpangka ngurkantankunytja wiyangku watarku pungkunytjaku? Wiya, nyurampa tjukurpa ngaṟanyi aṟa-waraṟa tjapiṟa kuliṟa maḻa ngurkantankunytjaku munu nyara palulanguṟu kura ngurkantaṟa kutjulta palunya pungkunytjaku.” |src="tnACT22V25.tif" size="col" loc="P" ref="22:25"
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Ka wati panya paluṟu kulinu Paulalu alatji wangkanyangka munu anu palumpa tjanampa mayatjangka wangkanytjikitja munu palula tjapinu, “Nyuntu wanyu ninti wati nyanga palumpa? Munun nintingku nyanga palunya alatjinanyi? Kulila, wati nyanga paluṟu kunyu Tjiitjanya mayatjanmankupai, kala palunya pungkunytjaku wiya ngaṟanyi.”
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Ka wati panya mayatjangku nyangatja kuliṟa Paulalakutu pitjangu munu tjapinu palula, “Mulapa nyuntu Tjiitjanya mayatjanmankupai?”
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Ka wati panya mayatjangku Paulala wangkangu, “Palu ngayulu Tjiitjanya mani puḻkangka payamilaṉu paluṟu ngayunya walytjanmankunytjaku.”
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Kaya tjaultji uwankarangku Paulalu alatji wangkanyangka kuliṟa nguḻuringu munuya nguwanpa palunya pungkunytjatjanu paṯupaṯuringu. Ka wati panya mayatja kuḻu puḻkaṟa nguḻu-nguḻuringu, panya paluṟu ngaṉmanytju tjananya wangkangu Paulanya karpintjaku, palumpa mayatja-waraṟa tjapiṟa kuliṟa ngurkantankunytja wiyangkuṯu.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Ka tjiṉṯungka wati panya mayatja paluṟu kuliningi nintiringkunytjikitjangku, “Aṟa nyaanguṟuya wati nyanga Jew tjuṯa Paulaku puḻkaṟa mirpaṉarinyi?” Munu paluṟu wati tjukurtjara kuranyitja tjuṯa, munu Jewku kantjula tjuṯa kuḻu tjunguringkunytjaku aḻṯingu, panya paluṟu tjana tjungungku wangkara kulintjikitjangku. Munu paluṟu tjaultji tjuṯa wangkangu Paulanya tjailanguṟu pakaltjingaṟa ngalya-katinytjaku, kaya mantjiṟa ngalya-katira tjanala kuranyu ngaṟatjunu.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.