Êxodo 5
Di Heilich Shrift (PDC) vs BKJ
1 Shpaydah is da Mosi un da Aaron zumm Pharao ganga un henn ksawt, “Dess is vass da Hah, da Gott funn Israel sawkt, ‘Loss mei leit gay so es si en feiyah-dawk-fesht halda kenna fa mich in di vildahnis.’”
1 E depois foram Moisés e Arão e disseram a Faraó: Assim diz o SENHOR Deus de Israel: Deixa meu povo ir, para que me celebre uma festa no deserto.
2 Avvah da Pharao hott ksawt, “Veah is da Hah es ich sei shtimm heicha sett un Israel gay lossa? Ich vays nix veyyich em Hah, un ich loss aw Israel nett gay.”
2 E disse Faraó: Quem é o SENHOR, para que eu obedeça à sua voz para deixar Israel ir? Não conheço o SENHOR, tampouco deixarei Israel ir.
3 No henn si ksawt, “Da Gott funn di Hebrayah hott uns groofa. Nau loss uns drei dawk in di vildahnis nei gay so es miah opfahra kenna zumm Hah unsah Gott, adda eah mecht peshtelens adda's shvatt uf uns falla lossa.”
3 E eles disseram: O Deus dos hebreus nos encontrou. Deixa-nos ir, rogamos-te, três dias de jornada para o deserto; e oferecer sacrifícios ao SENHOR nosso Deus, para que ele não venha sobre nós com peste, ou com a espada.
4 Avvah da kaynich funn Egypta hott ksawt zu eena, “Mosi un Aaron, favass zeeya diah di leit vekk funn iahra eahvet? Shaffet eich zrikk an eiyah eahvet!”
4 E o rei do Egito lhes disse: Por que vós, Moisés e Arão, impedis o povo de trabalhar? Ide às vossas cargas.
5 Da Pharao hott noch veidah ksawt, “Gukket moll, di leit fumm land sinn nau feel, un diah sind am si shtobba funn shaffa.”
5 E Faraó disse: Eis que o povo da terra agora é muito, e vós os fazeis descansar de suas cargas.
6 Sellah saym dawk hott da Pharao en gebott gevva zu di gnechta-meishtah un di ivvah-saynah funn di leit, un hott ksawt,
6 E no mesmo dia Faraó ordenou aos capatazes do povo, e aos seus oficiais, dizendo:
7 “Diah sellet di leit nimmi shtroh gevva fa bakka-shtay macha vi difoah. Loss si gay un shtroh geddahra fa sich selvaht.
7 Já não dareis ao povo a palha para fazer tijolos, como até agora. Que eles mesmos vão e ajuntem palha para si.
8 Avvah machet si so feel bakka-shtay macha es si henn difoah; losset si nett vennichah macha. Si sinn faul; fasell greisha si un sawwa, ‘Loss uns gay un opfahra zu unsah Gott.’
8 E a conta dos tijolos que faziam até agora, esta poreis sobre eles. Não diminuireis coisa alguma. Pois eles estão ociosos, por isso clamam, dizendo: Deixa-nos ir e sacrificar ao nosso Deus.
9 Machet di mennah iahra eahvet shveahrah, so es si ohhalda shaffa un nett ufgnomma sinn mitt falshi vadda.”
9 Que mais trabalho seja colocado sobre os homens, para que nele se ocupem, e não considerem palavras vãs.
10 So sinn di gnechta-meishtah un di ivvah-saynah naus ganga zu di leit un henn ksawt, “Da Pharao sawkt dess: ‘Ich zayl eich kenn shtroh may gevva.
10 E saíram os capatazes do povo, e os seus oficiais, e falaram ao povo, dizendo: Assim diz Faraó: Não vos darei palha.
11 Gaynd un greeyet eiyah ayya shtroh vo-evvah es diah's finna kennet, avvah eiyah eahvet soll nett vennichah sei.’”
11 Ide vós mesmos, ajuntai a palha onde a achardes; mas nada de vosso trabalho será diminuído.
12 So sinn di leit gans ivvah's land Egypta ganga fa shtubla geddahra so es si shtroh henn.
12 Assim o povo se espalhou por toda a terra do Egito para ajuntar restolho em vez de palha.
13 Di gnechta-meishtah henn si gedrivva un henn ksawt, “Machet eiyah eahvet faddich yaydah dawk, yusht so feel es vo diah noch shtroh katt hend.”
13 E os capatazes os apressavam, dizendo: Cumpri vossos trabalhos, vossas tarefas diárias, como quando havia palha.
14 Un di Israeliddishi foah-gayyah es em Pharao sei gnechta-meishtah ivvah di leit ksetzt henn, voahra fagaysheld un voahra kfrohkt, “Favass hend diah nett so feel bakka-shtay gmacht geshtah adda heit es diah gmacht hend difoah?”
14 E foram açoitados os oficiais dos filhos de Israel, que os capatazes de Faraó haviam posto sobre eles, e reclamavam: Por que não cumpristes vossa tarefa de fazer tijolos ontem e hoje, como até agora?
15 No sinn di Israeliddishi foah-gayyah zumm Pharao ganga un henn ksawt, “Favass dusht du dess zu dei gnechta?
15 Então os oficiais dos filhos de Israel foram e clamaram a Faraó, dizendo: Por que tratas assim os teus servos?
16 'Sis kenn shtroh gevva zu dei gnechta, un doch sawwa si, ‘Machet bakka-shtay!’ Un gukk moll, dei gnechta sinn am fagaysheld vadda, avvah di shuld is mitt dei aykni leit.”
16 Não se dá palha a teus servos, e eles nos dizem: Fazei tijolos. E eis que os teus servos são açoitados; mas a culpa está em teu próprio povo.
17 Avvah da Pharao hott ksawt, “Diah sind faul, yusht playn faul. Fasell sawwet diah, ‘Loss uns gay opfahra zumm Hah.’
17 Mas ele disse: Vós estais ociosos; vós estais ociosos, por isso dizeis: Deixa-nos ir e fazer sacrifício para o SENHOR.
18 Nau shaffet eich zrikk an di eahvet, fa's zayld kenn shtroh gevva sei zu eich, un diah sellet yusht so feel bakka-shtay macha es difoah.”
18 Portanto, agora ide e trabalhai, porque não se vos dará palha, porém cumprireis a conta dos tijolos.
19 Di Israeliddishi foah-gayyah henn ksenna es si in druvvel sinn vo si ksawt voahra, “Diah misset grawt so feel bakka-shtay macha alli dawk es difoah.”
19 E os oficiais dos filhos de Israel notaram que eles estavam em uma má situação, depois que foi dito: Não diminuireis coisa alguma dos tijolos da vossa tarefa diária.
20 Vo si vekk sinn fumm Pharao, henn si da Mosi un da Aaron ohgedroffa am voahra uf si.
20 E encontraram Moisés e Arão que estavam no caminho, quando vinham de Faraó,
21 Un si henn ksawt zu eena, “Da Hah soll uf eich gukka un eich richta, fa diah hend uns en shlechtah kshmakk gmacht zumm Pharao un sei gnechta, un en shvatt in iahra hand gedu fa uns doht macha.”
21 e disseram a eles: O SENHOR olhe para vós e julgue, porquanto fizestes que o nosso cheiro fosse abominado aos olhos de Faraó, e aos olhos dos seus servos, colocando-lhes nas mãos uma espada para nos matar.
22 No is da Mosi zrikk zumm Hah un hott ksawt, “Oh Hah, favass hosht du deah druvvel uf dee leit gebrocht? Un yusht favass hosht du mich kshikt?
22 E Moisés voltou ao SENHOR, e disse: Senhor, por que trataste tão mal a este povo? Por que é que me enviaste?
23 Evvah siddah es ich zumm Pharao ganga binn fa shvetza in deim nohma, dann hott eah di leit veesht gyoost, un du hosht dei leit goah nett raus kolfa.”
23 Porque desde que fui a Faraó para falar em teu nome, ele fez mal a este povo. E tu também não livraste teu povo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Êxodo 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.