Romanos 9

Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 — ausente —
1 O que eu digo é verdade. Sou de Cristo e não minto; pois a minha consciência, que é controlada pelo Espírito Santo, também me afirma que não estou mentindo.
2 — ausente —
2 Sinto uma grande tristeza e uma dor sem fim no coração
3 Khán têq, cư lư sŏ́ng ráp nhéq máh callong pupap te Yang Arbang-pilŏ́ng, alứng chiuq partáh te Crit, khán arnáq ngki têq choi máh em ai ticuoi Isa-ra-el dyôn tin Yê-su. Co cư amoih nha-án hơn te cư amoih cháq cư bôm.
3 por causa do meu povo, que é minha raça e meu sangue. Para o bem desse povo, eu mesmo poderia desejar receber a maldição de Deus e ficar separado de Cristo.
4 Top nha-án la arớq acái acon Yang Arbang-pilŏ́ng tưi. Nha-án khoiq hôm chức ang-ưr na Yang Arbang-pilŏ́ng. Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq dyôn nha-án bôn callong án carhŏt alứng phep rit. Nha-án sang án khoiq dưnh dyơ. Alứng án khoiq par-ưq alứng nha-án.
4 Eles são o povo escolhido por Deus; ele os tornou seus filhos e repartiu a sua glória com eles. Deus fez suas alianças com eles e lhes deu a lei , a verdadeira maneira de adorar e as promessas.
5 Nha-án la mui tŏ́ng toiq alứng A-praham, I-sac, nha Yacốp. Ndóng Crit cơt ticuoi, án la te top Isa-ra-el tưi. Án táp cơt sút pưt clưi nhéq te cannŏ́h. Án la li-arli alứng Yang Arbang-pilŏ́ng. Cóq ngai ayô án níc-níc. Amen.
5 Eles são descendentes dos patriarcas ; e, como ser humano, Cristo pertence à raça deles. Que Cristo, que é o Deus que governa todos, seja louvado para sempre! Amém !
6 Cư lớiq bôn tông te máh parnai Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq ưq ma lớiq lư cơt. Ma tới cứp náq te top Isa-ra-el bôn cơt acái acon Yang Arbang-pilŏ́ng.
6 Eu não estou dizendo que a promessa de Deus tenha falhado. De fato, nem todos os israelitas fazem parte do povo de Deus.
7 Alứng Yang Arbang-pilŏ́ng lớiq bôn rêh cứp náq ticuoi te acái A-praham ndon ngin nha-án la tŏ́ng toiq A-praham. Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq tông A-praham idô: “Nhơ te I-sac, cư táq dyôn mái bôn máh callong cư khoiq par-ưq alứng mái.”
7 Nem todos os descendentes de Abraão são filhos de Deus. Pois Deus disse a Abraão: “Por meio de Isaque é que você terá os descendentes que eu lhe prometi.”
8 Callong ndô la idô: Tới acái acon A-praham ndon cơt te sac sáiq ma cơt acái acon Yang Arbang-pilŏ́ng. Ma acái acon ndon Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq par-ưq sớng la lư acái acon Yang Arbang-pilŏ́ng.
8 Isso quer dizer que os que são considerados como os verdadeiros descendentes de Abraão são aqueles que nasceram como resultado da promessa de Deus, e não os que nasceram de modo natural .
9 Co Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq par-ưq alứng A-praham idô: “Yôl mui cumo loi, cư ính tớq lieh nga mái. Ingái ngki, Sara campái mái, lư bôn mui lám acái conh.”
9 Pois, quando fez a promessa, Deus disse a Abraão o seguinte: “No tempo certo eu voltarei, e Sara, sua mulher, terá um filho.”
10 Acái conh ngki la I-sac achúc achiac he. Tớq án thớng, án ial Rê-be-ca táq campái.
10 E mais ainda: os dois filhos de Rebeca tinham o mesmo pai, o nosso antepassado Isaque. Mas, para que a escolha de um deles fosse completamente de acordo com o plano de Deus, o próprio Deus disse a Rebeca: “O mais velho será dominado pelo mais moço.” Disse isso antes de eles nascerem e antes de fazerem qualquer coisa, boa ou má. Assim ficou confirmado que é de acordo com o seu plano que Deus escolhe aqueles que ele quer chamar , sem levar em conta o que eles tenham feito.
13 Ngai khoiq taran te bar náq acái conh Rê-be-ca tớq tám uráq Yang Arbang-pilŏ́ng te inớh idô:
13 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu escolhi Jacó, mas rejeitei Esaú.”
14 Imo he ính tông te callong ngki? He ính tông Yang Arbang-pilŏ́ng táq lớiq piaiq lớiq? Lư tới iki!
14 O que vamos dizer, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 Co Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq tông Môi-se idô: “Tam cư! Khán cư sáng amoih ticuoi mmo, cư amoih ticuoi ngki. Alứng khán cư sáng sruiq táq ticuoi mmo, cư sruiq táq ticuoi ngki.”
15 Pois ele disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser; terei pena de quem eu desejar.”
16 Iki máh arnáq ngki lớiq cơt veng cannính lớiq la arnáq ticuoi; ma arnáq ngki veng callong sruiq táq na Yang Arbang-pilŏ́ng.
16 Portanto, tudo isso depende não do que as pessoas querem ou fazem, mas somente da misericórdia de Deus.
17 Tớq tám uráq Yang Arbang-pilŏ́ng te inớh, ngai khoiq taran te Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq tông ada puo cruong Ê-yip-tô idô:
17 Porque, como está escrito nas Escrituras Sagradas, Deus disse a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu pus você como rei, para mostrar o meu poder e fazer com que o meu nome seja conhecido no mundo inteiro.”
18 Co iki, tam Yang Arbang-pilŏ́ng. Khán án sáng ính sruiq táq ticuoi mmo, án sruiq táq ticuoi ngki. Alứng khán án sáng ính táq dyôn mít ticuoi cơt cớng, ngki lư án táq.
18 Portanto, Deus tem misericórdia de quem ele quer e endurece o coração de quem ele quer.
19 Dáh lơ inha ính plốh cư idô: “Khán iki, imo Yang Arbang-pilŏ́ng tíq he bôn luaih? Bôn lớiq ticuoi têq catáng parngíh Yang Arbang-pilŏ́ng ính táq?”
19 Algum de vocês vai me dizer: “Se é assim, como é que Deus pode encontrar culpa nas pessoas? Quem pode ir contra a vontade de Deus?”
20 Ma cư ính ôi lieh inha idô: “Ơ em ai ơi! Imo inha dáh tông iki ada Yang Arbang-pilŏ́ng? Adéh cuteq lớiq têq tíq ticuoi man án idô: ‘Imo mái man rớp cư arớq idô?’”
20 Mas quem é você, meu amigo, para discutir com Deus? Será que um pote de barro pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 Án ndon man bar beng adéh te mui cúc cuteq, têq án man mui beng dŏq tớc tớq arnáq tarnáp, ma mui beng dŏq tớc tớq cu ingái. Tam án sáng ính.
21 Pois o homem que faz o pote tem o direito de usar o barro como quer. Do mesmo barro ele pode fazer dois potes: um pote para uso especial e outro para uso comum.
22 Muchứng ngki tưi, Yang Arbang-pilŏ́ng cơt ưlla nhéq tưh ticuoi. Co iki án sáng nháih ada ticuoi ndon táq máng arnáq saq. Urớh án lư pupít nha-án. Ma án ính apáh chức pưt na án. Iki án ót dưnh lư ada ticuoi ndon táq arnáq saq.
22 E foi isso o que Deus fez. Ele quis mostrar a sua ira e tornar bem-conhecido o seu poder. Assim suportou com muita paciência os que mereciam o castigo e que iam ser destruídos.
23 Án táq iki la co án ính apáh dyôn he chom án bôn chức pưt lư, alứng án sruiq táq he. Án khoiq rêh he te inớh tháng dyôn he têq chúng tưi chức ang-ưr na án.
23 Ele quis também mostrar como é grande a sua glória , que ele derramou sobre nós, que somos aqueles de quem ele teve pena e a quem ele já havia preparado para receberem a sua glória.
24 Co iki án arô he, tới nưm ticuoi Isa-ra-el sớng, ma díh ticuoi tới ticuoi Isa-ra-el hơ.
24 Pois nós somos aqueles que Deus chamou , não somente os que são judeus, mas também os não judeus.
25 Muchứng ngki tưi, Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq tông acớiq te ticuoi tới ticuoi Isa-ra-el tớq tám uráq Hô-sie idô:
25 Isso é o que ele diz no Livro de Oseias: “Aqueles que não eram meu povo eu chamarei de ‘meu Povo’. A nação que eu não amava chamarei de ‘minha Amada’.
26 Nga ntúq ndon Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq tông ada ticuoi ngki idô: ‘Inha tới prái cư,’ lư ntúq ngki táp ngai dŏq ticuoi ngki la acái acon Yang Arbang-pilŏ́ng ndon tumống níc-níc.”
26 E no mesmo lugar onde foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali eles serão chamados de ‘os filhos do Deus vivo’.”
27 Alứng Ê-sai la ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng, án khoiq tông te top Isa-ra-el idô:
27 E Isaías disse a respeito de Israel: “Mesmo que o povo de Israel seja tão numeroso como os grãos de areia da praia do mar, somente alguns deles serão salvos.
28 Chái lư Yang Arbang-pilŏ́ng táq cua parnai án khoiq tông.
28 Pois o Senhor julgará logo e de uma vez o mundo inteiro.”
29 Alứng Ê-sai khoiq tông te nsuoi idô:
29 Como o próprio Isaías tinha dito antes: “Se o Senhor Todo-Poderoso não nos tivesse deixado alguns descendentes, seríamos agora como a cidade de Sodoma, estaríamos destruídos como Gomorra.”
30 Khán iki, imo he ính tông te callong ngki? He ính tông idô: Máh ticuoi tới te top Isa-ra-el, lớiq suo ính át tinớng ŏ chứng mát Yang Arbang-pilŏ́ng, ma lư nha-án bôn callong ngki, la co nha-án tin.
30 O que vamos dizer, então? Vamos dizer isto: os não judeus, que não procuravam ser aceitos por Deus, foram aceitos por meio da fé.
31 Ma máh ticuoi Isa-ra-el parngíh nha-án át tinớng ŏ chứng mát Yang Arbang-pilŏ́ng, co nhơ nha-án veng phep rit Môi-se. Ma nha-án lớiq bôn callong ngki.
31 Porém o povo de Israel, que procurava uma lei para ser aceito por Deus, não encontrou o que estava procurando.
32 Co imo nha-án lớiq bôn? La co nha-án lớiq tin. Nha-án parngíh nha-án cóq táq veng nưm phep rit sớng. Iki Yê-su cơt arớq búl tớq carna dyôn top Isa-ra-el. Nha-án lớiq ính tin; arnáq ngki la arớq nha-án kidúh búl ngki.
32 E por que não? Porque eles procuravam alcançar isso por meio das suas ações e não por meio da fé. Eles tropeçaram na “pedra de tropeço”,
33 Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq tông tớq tám uráq án te Yê-su idô:
33 como dizem as Escrituras Sagradas : “Vejam! Estou colocando em uma pedra em que eles vão tropeçar, a rocha que vai fazê-los cair. Mas quem crer nela não ficará desiludido.”

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.