Romanos 7
Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs VC
1 Em ai ơi! Inha khoiq chom dyơ te phep rit Môi-se. Iki inha chom, ndóng ticuoi yôl tumống, nha-án cóq peh phep rit. Khán nha-án khoiq cuchet, ngki lớiq têq peh nnáng.
1 Ignorais, irmãos {falo aos que têm conhecimentos jurídicos}, que a lei só tem domínio sobre o homem durante o tempo que vive?
2 Cư acám idô: Khán bôn munáq cán khoiq bôn cayieq, phep rit khoiq patáp cán ngki cóq át alứng cayieq án tingôi nhéq pang cayieq án. Ma khán cayieq án cuchet, án tarcláh te parnai án khoiq ưq cơt campái.
2 Assim, a mulher casada está sujeita ao marido pela lei enquanto ele vive; mas, se o marido morrer, fica desobrigada da lei que a ligava ao marido.
3 Iki, khán cayieq án yôl tumống, ma án át alứng conh cannŏ́h, ngki ngai dŏq án la ‘cán ính cachet cayieq’. Ma khán cayieq án cuchet, lư lớiq bôn luaih amớh khán án suo cayieq tamme. Alứng ngai lớiq dŏq án ‘cán ính cachet cayieq’.
3 Por isso, enquanto viver o marido, se se tornar mulher de outro homem, será chamada adúltera. Porém, morrendo o marido, fica desligada da lei, de maneira que, sem se tornar adúltera, poderá casar-se com outro homem.
4 Iki em ai ơi, inha la muchứng ngki tưi. Inha khoiq cuchet te phep rit Môi-se nhơ te cháq Crit khoiq cuchet tang inha. Hoi-ndô inha cơt mui mít alứng án ndon khoiq tumống lieh te cuchet. Iki he têq táq arnáq ŏ dyôn Yang Arbang-pilŏ́ng.
4 Assim, meus irmãos, também vós estais mortos para a lei, pelo sacrifício do corpo de Cristo, para pertencerdes a outrem, àquele que ressuscitou dentre os mortos, a fim de que demos frutos para Deus.
5 Ndóng he iyốh tin, he veng cannính he bôm. Iki phep rit Môi-se táq dyôn mít he parngíh ính táq arnáq luaih a-ưi lư. Tư he táq arnáq ngki, he bôn cống la he cuchet.
5 De fato, quando estávamos na carne, as paixões pecaminosas despertadas pela lei operavam em nossos membros, a fim de frutificarmos para a morte.
6 Ma hoi-ndô, he khoiq tarcláh te phep rit Môi-se, co he arớq khoiq cuchet. Iki he lớiq táq nnáng arnáq tieq veng phep rit ngai khoiq taran. Ma hoi-ngki he táq arnáq tamme loi, la co nhơ Arvai Yang Arbang-pilŏ́ng dyôn he bôn mít tamme.
6 Agora, mortos para essa lei que nos mantinha sujeitos, dela nos temos libertado, e nosso serviço realiza-se conforme a renovação do Espírito e não mais sob a autoridade envelhecida da letra.
7 Khán iki, imo he ính tông? Têq he tông phep rit Môi-se luaih lớiq? Lư tới iki! Phep rit ngki apáh he dyôn chom callong luaih la amớh. Cư la lớiq chom cư táq luaih na ham crơng, khán phep rit ngki lớiq tông idô: “Inha êq ham crơng yớu.”
7 Que diremos, então? Que a lei é pecado? De modo algum. Mas eu não conheci o pecado senão pela lei. Porque não teria idéia da concupiscência, se a lei não dissesse: Não cobiçarás {Ex 20,17}.
8 Ma tớq phep rit ngki apáh dyôn cư chom cư táq luaih na ham crơng, dyơ mít cư cơt ham lư loi. Ma khán cư lớiq chom te phep rit Yang Arbang-pilŏ́ng, cư lư lớiq chom callong amớh luaih alứng callong amớh lớiq luaih.
8 Foi o pecado, portanto, que, aproveitando-se da ocasião que lhe foi dada pelo preceito, excitou em mim todas as concupiscências; porque, sem a lei, o pecado estava morto.
9 Ndóng cư iyốh chom phep rit Yang Arbang-pilŏ́ng, iki cư parngíh cư la ticuoi ŏ. Ma tớq ingái cư chom parnai patáp te Yang Arbang-pilŏ́ng, ingái ngki cư chom cư la ticuoi luaih.
9 Quando eu estava sem a lei, eu vivia; mas, sobrevindo o preceito, o pecado recobrou vida,
10 Arnáq ngki la arớq cư cuchet. Yang Arbang-pilŏ́ng dyôn parnai patáp la co án ính ticuoi têq bôn tumống. Ma tư cư chom parnai patáp ngki, cư chom cư cóq cuchet, co cư lớiq peh parnai patáp ngki.
10 e eu morri. Assim o mandamento, que me devia dar a vida, conduziu-me à morte.
11 Callong luaih tớq mít cư pilốh níc cư dyôn lớiq peh parnai patáp te Yang Arbang-pilŏ́ng. Iki callong luaih ndô tardông cư pôq nga ntúq cuchet.
11 Porque o pecado, aproveitando da ocasião do mandamento, seduziu-me, e por ele me levou à morte.
12 Iki he chom phep rit te Yang Arbang-pilŏ́ng la práh ŏ. Alứng máh parnai Yang Arbang-pilŏ́ng patáp la práh ŏ, tinớng ŏ, alứng piaiq lư.
12 Por conseguinte, a lei é santa e o mandamento é santo, e justo, e bom...
13 Khán iki, callong ŏ ndô táq dyôn cư cuchet lớiq? Lư tới iki! Nưm callong luaih táp táq dyôn cư cuchet. Ma phep rit Yang Arbang-pilŏ́ng apáh dyôn cư chom cư bôn luaih. Iki phep rit ngki la ŏ alứng apáh callong luaih la saq lư.
13 Então o que é bom tornou-se causa de morte para mim? De certo que não. Foi o pecado que, para se mostrar realmente pecado, acarretou para mim a morte por meio do que é bom, a fim de que, pelo mandamento, o pecado se fizesse excessivamente pecaminoso.
14 He chom Arvai Yang Arbang-pilŏ́ng dyôn he peh phep rit Yang Arbang-pilŏ́ng. Ma cư báq ial cannính cư bôm. Iki arớq cư táiq cháq cư dyôn táq sol ngê luaih.
14 Sabemos, de fato, que a lei é espiritual, mas eu sou carnal, vendido ao pecado.
15 Cư sáng dut lư, lớiq chom imo te máh arnáq cư táq. Máh arnáq ŏ cư ính táq, cơt cư lớiq táq. Ma máh arnáq saq cư lớiq ính táq, cơt cư táq.
15 Não entendo, absolutamente, o que faço, pois não faço o que quero; faço o que aborreço.
16 Khán cư lớiq ính táq arnáq saq, ma yôl cư táq, ngki mít cư ngin phep rit Yang Arbang-pilŏ́ng la piaiq lư.
16 E, se faço o que não quero, reconheço que a lei é boa.
17 Iki mít cư lớiq ính táq arnáq saq, ma callong luaih ndon át tớq mít cư tardông cư táq arnáq saq.
17 Mas, então, não sou eu que o faço, mas o pecado que em mim habita.
18 Cư chom lớiq bôn mui callong ŏ amớh át tớq mít cư, khán veng cannính cư bôm. Tam mít cư parngíh ính táq ŏ, ma cư lớiq rap táq iki.
18 Eu sei que em mim, isto é, na minha carne, não habita o bem, porque o querer o bem está em mim, mas não sou capaz de efetuá-lo.
19 Máh arnáq ŏ cư ính táq, cơt cư lớiq táq. Ma máh arnáq saq cư lớiq ính táq, cơt cư táq.
19 Não faço o bem que quereria, mas o mal que não quero.
20 Khán cư táq máh arnáq cư lớiq ính táq, ngki tới cư táq, ma callong luaih ndon át tớq mít cư táq.
20 Ora, se faço o que não quero, já não sou eu que faço, mas sim o pecado que em mim habita.
21 Iki arớq cư bôn bar mít. Tớq cư sáng ính táq arnáq ŏ, cơt cư táq arnáq saq.
21 Encontro, pois, em mim esta lei: quando quero fazer o bem, o que se me depara é o mal.
22 Mít cư ính lư veng phep rit Yang Arbang-pilŏ́ng.
22 Deleito-me na lei de Deus, no íntimo do meu ser.
23 Ma arớq bar ngê ngki tarchíl tớq mít cannính cư. Tarnứm cư ính ngê ŏ, ma cháq cư cơt arớq sol dyôn ngê luaih.
23 Sinto, porém, nos meus membros outra lei, que luta contra a lei do meu espírito e me prende à lei do pecado, que está nos meus membros.
24 Ơ bap lư cư! Nnáu rap choi cư dyôn têq tarcláh te ngê luaih ndon ính cachet cư?
24 Homem infeliz que sou! Quem me livrará deste corpo que me acarreta a morte?...
25 Cư si-ơn Yang Arbang-pilŏ́ng, co nhơ Yê-su Crit Ưlla he khoiq choi cư!
25 Graças sejam dadas a Deus por Jesus Cristo, nosso Senhor! Assim, pois, de um lado, pelo meu espírito, sou submisso à lei de Deus; de outro lado, por minha carne, sou escravo da lei do pecado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.