Romanos 4
Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs NTLH
1 Hoi-ndô cư ính tông inha te A-praham achúc achiac top Isa-ra-el te tôm lư.
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Khán A-praham át tinớng ŏ chứng mát Yang Arbang-pilŏ́ng co te arnáq án táq, ngki têq án ayô cháq án bôm. Ma án lớiq têq ayô iki chứng mát Yang Arbang-pilŏ́ng.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Tớq tám uráq Yang Arbang-pilŏ́ng te inớh khoiq ngai tông te A-praham idô:
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Cư acám idô: Khán bôn ticuoi thuthe, án cóq bôn práq cống. Práq ngki he lớiq têq tông ưlla án dyôn mat sớng. Ma práq ngki la cống án táq arnáq.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Ma Yang Arbang-pilŏ́ng choi ticuoi luaih dyôn cơt tinớng ŏ chứng mát án la co ticuoi ngki tin, tới co ticuoi ngki táq mui arnáq amớh.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Te inớh puo Davit khoiq tông muchứng ngki tưi. Án tông bún lư máh ticuoi ndon Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq náp tinớng ŏ co nhơ te nha-án tin, tới co te arnáq nha-án táq.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 Davit tông idô:
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Bún lư ticuoi ndon Yang Arbang-pilŏ́ng lớiq náp nnáng luaih nha-án.”
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Callong bún ndô tớq nga nưm ticuoi táq rit kít lớiq? Tới iki! Callong bún ndô tớq díh nga ticuoi ndon lớiq bôn táq rit kít hơ. He khoiq chom te pang A-praham, Yang Arbang-pilŏ́ng náp án tinớng ŏ, co án tin.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Ndóng mmo Yang Arbang-pilŏ́ng náp A-praham tinớng ŏ? Nsuoi lớiq la tatun A-praham táq rit kít? Lư Yang Arbang-pilŏ́ng náp án tinớng ŏ ndóng án iyốh táq rit kít, tới tatun án táq tíc kít.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Vít Yang Arbang-pilŏ́ng náp A-praham tinớng ŏ, dyơ A-praham táq rit kít dŏq apáh mít cannính án tinớng ŏ. Ma án bôn mít tinớng ŏ co nhơ án tin, te án iyốh táq rit kít. Iki án cơt arớq achúc achiac díh ticuoi lớiq bôn táq rit kít hơ. Khán nha-án tin Yang Arbang-pilŏ́ng, Yang Arbang-pilŏ́ng têq náp nha-án la ticuoi tinớng ŏ.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Alứng A-praham cơt achúc achiac ticuoi ndon táq rit kít hơ. Ma án lớiq bôn cơt achúc achiac nha-án co te táq rit kít. Ma án cơt achúc achiac nha-án co nha-án tin muchứng án tin te án iyốh táq rit kít.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq ưq alứng A-praham nha nhéq tŏ́ng toiq A-praham, la Yang Arbang-pilŏ́ng ính dyôn nha-án cơt ưlla cúc cuteq ndô. Yang Arbang-pilŏ́ng ưq iki co A-praham tin, tới co án peh phep rit. Co án tin, iki Yang Arbang-pilŏ́ng náp án la ticuoi tinớng ŏ.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Khán Yang Arbang-pilŏ́ng ưq choi nưm máh ticuoi ndon veng phep rit Môi-se, ngki lớiq bôn tarnáp amớh he tin, alứng lớiq bôn tarnáp amớh te callong ndon Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq ưq alứng A-praham nha tŏ́ng toiq A-praham te inớh.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Khán ticuoi mmo táh phep rit Yang Arbang-pilŏ́ng, Yang Arbang-pilŏ́ng lư táq ticuoi ngki. Ma khán Yang Arbang-pilŏ́ng lớiq dyôn phep rit amớh, ngki he lớiq têq tông ngai bôn luaih.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Máh callong ndon Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq ưq alứng A-praham, lư tớq nga A-praham, la co nhơ A-praham tin. Yang Arbang-pilŏ́ng táq iki, co án ính choi mat máh tŏ́ng toiq A-praham. Án ính choi nha-án ndon veng phep rit Môi-se alứng nha-án ndon tin arớq A-praham tin. Co iki A-praham cơt arớq achúc achiac cứp náq ticuoi ndon tin.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Ndô la muchứng ngai khoiq taran te A-praham tớq tám uráq Yang Arbang-pilŏ́ng te inớh, idô:
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 A-praham khoiq vít ngư ama acái, ma án yôl ngcong Yang Arbang-pilŏ́ng dyôn án bôn acái conh, co Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq ưq. Co án tin án lư cơt achúc achiac a-ưi cruong arớq Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq ưq ada án idô: “Tŏ́ng toiq mái cơt a-ưi cruong.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 A-praham khoiq ieuq lư dyơ. Anhúq án tumán mui culám cumo. Alứng Sara campái án la khoiq vít ngư ama acái. Ma án yôl tin níc bôn acái.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Án lớiq bôn parngíh pơng hơuq amớh te callong Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq ưq alứng án. Ma án tin khớm lư, alứng án ayô níc Yang Arbang-pilŏ́ng.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 A-praham chom arlớih arlêng, Yang Arbang-pilŏ́ng lư táq máh nốh án khoiq par-ưq.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Iki Yang Arbang-pilŏ́ng náp A-praham la ticuoi tinớng ŏ chứng mát án.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Tớq tám uráq Yang Arbang-pilŏ́ng te inớh khoiq taran idô:
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 ma án tông díh te he hơ, co Yang Arbang-pilŏ́ng náp he la ticuoi tinớng ŏ tưi khán he tin Yang Arbang-pilŏ́ng táq dyôn Yê-su Ưlla he tumống lieh te cuchet.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Yang Arbang-pilŏ́ng mŏp Yê-su dyôn cuchet, la co tian luaih he. Alứng án dyôn Yê-su yôr tumống lieh, dŏq he têq át tinớng ŏ chứng mát án.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.