Marcos 4

Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Yê-su tabớq cato sa tumán tor dơq clóng. Clứng lư ticuoi tớq nga án. Iki án sớr ticu tớq tuoc át tớq dơq. Ma máh ticuoi clứng ngki át tớq tor dơq.
1 Voltou Jesus a ensinar à beira-mar. E reuniu-se numerosa multidão a ele, de modo que entrou num barco, onde se assentou, afastando-se da praia. E todo o povo estava à beira-mar, na praia.
2 Dyơ án cato nha-án te a-ưi nốh tớq parnai acám idô:
2 Assim, lhes ensinava muitas coisas por parábolas, no decorrer do seu doutrinamento.
3 “Inha cammáng! Bôn munáq ticuoi pôq trứh callong mma.
3 Ouvi: Eis que saiu o semeador a semear.
4 Ndóng án trứh, bôn callong atôh tớq carna. Dyơ achếq srúp tóh cha viang callong ngki.
4 E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, e vieram as aves e a comeram.
5 Bôn callong cannŏ́h atôh tớq cuteq kida, tadưp nhéq cantar. Dyơ chái lư callong ngki hŏn, co cuteq lớiq bôn sru.
5 Outra caiu em solo rochoso, onde a terra era pouca, e logo nasceu, visto não ser profunda a terra.
6 Ma tớq mát pandang ngốh puoq téng-péng lư, bát ngki cơt ngngot, co riaih lớiq sru. Dyơ án ráng.
6 Saindo, porém, o sol, a queimou; e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 Bôn callong cannŏ́h atôh tớq cuteq bôn a-ưi sác tangháng. Tư sác tangháng hŏn, án cluom nhéq bát te callong ticuoi trứh. Iki bát ngki lớiq cơt culái.
7 Outra parte caiu entre os espinhos; e os espinhos cresceram e a sufocaram, e não deu fruto.
8 Alứng bôn callong cannŏ́h loi atôh tớq cuteq ŏ. Callong ngki hŏn ŏ alứng cơt culái ŏ. Mui tôm cơt pe chít callong. Mui tôm loi cơt tupát chít callong. Mui tôm loi cơt mui culám callong.”
8 Outra, enfim, caiu em boa terra e deu fruto, que vingou e cresceu, produzindo a trinta, a sessenta e a cem por um.
9 Dyơ Yê-su tông loi idô: “Ticuoi mmo bôn cutor ính cammáng, ngki dyôn án cammáng.”
9 E acrescentou: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
10 Tớq ticuoi clứng chô nhéq dyơ, Yê-su át alứng mui chít la bar náq top rian te án, dyơ nha-án plốh án te parnai acám ngki.
10 Quando Jesus ficou só, os que estavam junto dele com os doze o interrogaram a respeito das parábolas.
11 Yê-su tông nha-án idô: “Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq dyôn inha chom dyơ parnai clôp te Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút; ma máh ticuoi cannŏ́h sáng máh parnai ngki nưm tớq parnai acám sớng.
11 Ele lhes respondeu: A vós outros vos é dado conhecer o mistério do reino de Deus; mas, aos de fora, tudo se ensina por meio de parábolas,
12 Yang Arbang-pilŏ́ng tông iki, dŏq dyôn: ‘Ngai me níc, ma lớiq hôm. Ngai sáng níc, ma lớiq apúh. Khán ngai hôm alứng apúh, dáh lơ ngai ính tin alứng veng tapun Yang Arbang-pilŏ́ng tưi. Dyơ Yang Arbang-pilŏ́ng táh luaih dyôn ngai tưi.’”
12 para que, vendo, vejam e não percebam; e, ouvindo, ouçam e não entendam; para que não venham a converter-se, e haja perdão para eles.
13 Yê-su plốh nha-án idô: “Khán inha lớiq chom parnai acám ndô, imo têq inha chom máh parnai acám cannŏ́h?
13 Então, lhes perguntou: Não entendeis esta parábola e como compreendereis todas as parábolas?
14 Ticuoi ndon trứh callong, la án trứh parnai Yang Arbang-pilŏ́ng.
14 O semeador semeia a palavra.
15 Bôn ticuoi ráp ial parnai Yang Arbang-pilŏ́ng arớq callong atôh tớq carna. Tư ngai cato parnai ngki, nha-án cammáng parnai ngki, ma yang Satán tớq táp alứng ial nhéq parnai ngki te mít nha-án.
15 São estes os da beira do caminho, onde a palavra é semeada; e, enquanto a ouvem, logo vem Satanás e tira a palavra semeada neles.
16 Bôn ticuoi cannŏ́h ráp ial parnai ngki arớq callong atôh tớq cuteq kida, tadưp nhéq cantar. Tư ngai cato parnai ngki, nha-án cammáng alứng chái lư nha-án sŏ́ng tin parnai ngki bui ŏ.
16 Semelhantemente, são estes os semeados em solo rochoso, os quais, ouvindo a palavra, logo a recebem com alegria.
17 Ma nha-án lớiq bôn riaih sru. Nha-án tumống muhoi sớng. Khán nha-án tumúh dieiq arức co tian nha-án tin parnai ngki, ngki nha-án lớiq tin nnáng.
17 Mas eles não têm raiz em si mesmos, sendo, antes, de pouca duração; em lhes chegando a angústia ou a perseguição por causa da palavra, logo se escandalizam.
18 Bôn ticuoi cannŏ́h loi ráp ial parnai ngki arớq callong atôh tớq cuteq bôn sác tangháng. Tư ngai cato parnai ngki, nha-án cammáng parnai ngki.
18 Os outros, os semeados entre os espinhos, são os que ouvem a palavra,
19 Ma mít nha-án át lo khít tớq pang ndô; nha-án ham súc bôn alứng ham máh arnáq cannŏ́h hơ. Dyơ máh arnáq ngki cluom viang nhéq parnai ngki, táq dyôn lớiq cơt culái.
19 mas os cuidados do mundo, a fascinação da riqueza e as demais ambições, concorrendo, sufocam a palavra, ficando ela infrutífera.
20 Ma bôn ticuoi cannŏ́h loi ráp ial parnai Yang Arbang-pilŏ́ng arớq callong atôh tớq cuteq ŏ. Tư ngai cato parnai ngki, nha-án cammáng alứng ial lư máh parnai ngki. Nha-án cơt culái. Mui tôm cơt pe chít. Mui tôm cơt tupát chít. Mui tôm loi cơt mui culám.”
20 Os que foram semeados em boa terra são aqueles que ouvem a palavra e a recebem, frutificando a trinta, a sessenta e a cem por um.
21 Yê-su tông loi idô: “Lớiq bôn ngai bet den tớu, dyơ catứp tớq yáng, lớiq la dŏq tadưp kichơng. Ma lư ngai dŏq tớq aruong den.
21 Também lhes disse: Vem, porventura, a candeia para ser posta debaixo do alqueire ou da cama? Não vem, antes, para ser colocada no velador?
22 Muchứng ngki tưi, nốh amớh ngai catốq hoi-ndô, urớh nhéq tưh ticuoi bôn hôm arlớih máh nốh ngki. Nốh amớh ngai táq clôp hoi-ndô, urớh nhéq tưh ticuoi bôn chom arlớih nốh ngki.
22 Pois nada está oculto, senão para ser manifesto; e nada se faz escondido, senão para ser revelado.
23 Ticuoi mmo bôn cutor ính cammáng, ngki dyôn án cammáng.”
23 Se alguém tem ouvidos para ouvir, ouça.
24 Yê-su cato loi nha-án idô: “Cóq inha cammáng dyôn arlớih te parnai ndon inha sáng cư tông. Máh-mmo inha dyôn ticuoi cannŏ́h, lư máh ngki tưi Yang Arbang-pilŏ́ng dyôn lieh inha, alứng án dyôn clưi te ngki loi.
24 Então, lhes disse: Atentai no que ouvis. Com a medida com que tiverdes medido vos medirão também, e ainda se vos acrescentará.
25 Ticuoi mmo khoiq bôn dyơ, Yang Arbang-pilŏ́ng dyôn án bôn a-ưi lư loi. Ma ticuoi mmo lớiq bôn, máh callong án khoiq bôn dyơ, lư pít lieh nhéq.”
25 Pois ao que tem se lhe dará; e, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
26 Yê-su tông loi idô: “Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq munáq ticuoi chớt sro tớq pidái. Dyơ án chớt, án chô nga dúng.
26 Disse ainda: O reino de Deus é assim como se um homem lançasse a semente à terra;
27 Idáu án bíq, ingái án pôq táq arnáq. Ma sro ndon án chớt ngki chóng ính hŏn bôm. Cua sro hŏn, tôm sro cơt pưt asớr. Ma ticuoi ưlla sro lớiq chom imo callong mma ngki hŏn.
27 depois, dormisse e se levantasse, de noite e de dia, e a semente germinasse e crescesse, não sabendo ele como.
28 Cuteq apu ama sro ngki dyôn hŏn. Nsuoi lư bôn ula, alứng tatun bôn panung. Ma tatun loi bôn culái.
28 A terra por si mesma frutifica: primeiro a erva, depois, a espiga, e, por fim, o grão cheio na espiga.
29 Tớq sro dom, ưlla pidái ial liem pôq ráiq sro, co khoiq tớq ngư dyơ ráiq sro.”
29 E, quando o fruto já está maduro, logo se lhe mete a foice, porque é chegada a ceifa.
30 Yê-su plốh loi: “He ính tông te Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq amớh? Alứng he ính ial parnai acám amớh acám te sút ngki?
30 Disse mais: A que assemelharemos o reino de Deus? Ou com que parábola o apresentaremos?
31 Sút ngki la arớq mui callong me. Ndóng ngai trứh callong ngki tớq cuteq, callong ngki két clưi nhéq te callong cannŏ́h.
31 É como um grão de mostarda, que, quando semeado, é a menor de todas as sementes sobre a terra;
32 Ma tớq án hŏn, án pưt clưi nhéq te tôm sác cannŏ́h. Án bôn abeng pưt, têq dyôn achếq táq sáp tớq ngki.”
32 mas, uma vez semeada, cresce e se torna maior do que todas as hortaliças e deita grandes ramos, a ponto de as aves do céu poderem aninhar-se à sua sombra.
33 Yê-su cato parnai Yang Arbang-pilŏ́ng tớq a-ưi parnai acám dyôn nha-án têq chom máh-mmo nha-án têq apúh.
33 E com muitas parábolas semelhantes lhes expunha a palavra, conforme o permitia a capacidade dos ouvintes.
34 Án lớiq bôn cato nha-án amớh ma lớiq cato tớq parnai acám. Ma tớq án át alứng top rian te án, án angốh ngê dyôn nha-án chom arlớih lư te máh nốh te parnai acám.
34 E sem parábolas não lhes falava; tudo, porém, explicava em particular aos seus próprios discípulos.
35 Ingái ngki tớq sưm-turưm, Yê-su tông top rian te án idô: “Pôq he! He pôq dyáng atóh loi.”
35 Naquele dia, sendo já tarde, disse-lhes Jesus: Passemos para a outra margem.
36 Dyơ top nha-án ngốh te ticuoi clứng, alứng dông Yê-su na tuoc. Bôn tuoc cannŏ́h pôq tưi.
36 E eles, despedindo a multidão, o levaram assim como estava, no barco; e outros barcos o seguiam.
37 Ma tatun ngki bôn cuyiel arpuq alứng dơq lampóh hớp lư. Dơq kichíh tớq tuoc alứng lampóh saiq amot tớq tuoc tumán ính trim.
37 Ora, levantou-se grande temporal de vento, e as ondas se arremessavam contra o barco, de modo que o mesmo já estava a encher-se de água.
38 Yê-su bíq tacual tarcual nga soi tuoc. Top rian te án pasớt án alứng tông idô: “Thới ơi! Imo thới lớiq rớu? He tumán ính cuchet dyơ!”
38 E Jesus estava na popa, dormindo sobre o travesseiro; eles o despertaram e lhe disseram: Mestre, não te importa que pereçamos?
39 Yê-su yôr tayứng; án dyŏq cuyiel alứng yua dơq clóng idô: “Át a-ŏ. Mái êq lampóh nnáng.” Dyơ cuyiel tangít, alứng bôn ien ŏ lieh.
39 E ele, despertando, repreendeu o vento e disse ao mar: Acalma-te, emudece! O vento se aquietou, e fez-se grande bonança.
40 Dyơ án plốh nha-án idô: “Imo inha adáh? Imo inha iyốh tin sa?”
40 Então, lhes disse: Por que sois assim tímidos?! Como é que não tendes fé?
41 Ma nha-án sáng chếq. Dyơ munáq plốh munáq idô: “Ticuoi ndô la nnáu? Imo cuyiel alứng dơq cammáng án!”
41 E eles, possuídos de grande temor, diziam uns aos outros: Quem é este que até o vento e o mar lhe obedecem?

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.