Lucas 8

Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Vít ngki, Yê-su mot tớq a-ưi vel két vel pưt alứng cato parnai ŏ te Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút. Top mui chít la bar náq rian te án pôq munơi alứng án.
1 Aconteceu, depois disso, que Jesus andava de cidade em cidade e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do Reino de Deus. Iam com ele os doze discípulos,
2 Alứng bôn máh cán hơ pôq alứng Yê-su. Te máh cán ngki bôn cán ndon yang saq piyúh, ma Yê-su khoiq chuih angốh, alứng bôn cán ndon Yê-su táq bánh te a-ưi nốh a-ái. Nốh máh cán ngki la idô: Mui la Mari te vel Mac-dala, án ndon bôn tupul lám yang saq khoiq ngốh te cháq án.
2 e também algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual saíram sete demônios;
3 Bar la Yô-ana, campái Chusa. Chusa táq arnáq dyôn puo Hê-rôt An-tipa. Pe la Su-sana. Alứng bôn a-ưi cán cannŏ́h hơ. Nhéq nha-án ial práq nha-án bôm dŏq choi Yê-su alứng top rian te Yê-su dyôn bôn crơng tanna cha.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes; Suzana e muitas outras, as quais, com os seus bens, ajudavam Jesus e os seus discípulos.
4 Clứng lư ticuoi te a-ưi vel tớq nga Yê-su. Dyơ Yê-su cato nha-án tớq parnai acám idô:
4 Quando uma grande multidão se reuniu e pessoas de todas as cidades vieram até Jesus, ele disse por parábola:
5 “Bôn munáq ticuoi pôq trứh callong. Ndóng án trứh, bôn callong atôh tớq carna. Ticuoi dếq callong ngki, alứng bôn achếq tớq tŏ́h cha.
5 — Um semeador saiu a semear. E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Bôn callong cannŏ́h atôh tớq cuteq a-ưi búl. Tư callong ngki hŏn, án cơt ráng nhéq, co ớq dơq.
6 Outra parte caiu sobre a pedra e, tendo crescido, secou por falta de umidade.
7 Bôn callong cannŏ́h atôh tớq cuteq bôn riaih sác tangháng. Tư sác tangháng dáh, án cluom nhéq bát mbơiq dáh.
7 Outra caiu no meio dos espinhos; e os espinhos, ao crescerem com ela, a sufocaram.
8 Alứng bôn callong cannŏ́h loi atôh tớq cuteq ŏ. Callong ngki dáh alứng pưt asớr, dyơ cơt culái. Mui tôm bôn mui culám callong.”
8 Outra, enfim, caiu em boa terra; cresceu e produziu a cem por um. Dizendo isto, Jesus clamou:
9 Top rian te Yê-su plốh án te parnai ndô la acám te amớh.
9 Então os discípulos de Jesus lhe perguntaram o que significava essa parábola.
10 Yê-su ôi nha-án idô: “Máh parnai catốq te Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút, Yang Arbang-pilŏ́ng dyôn inha chom. Ma ticuoi cannŏ́h cammáng nưm parnai acám sớng. Iki nha-án me, ma lớiq bôn hôm; nha-án cammáng, ma lớiq apúh.”
10 Jesus respondeu:
11 “Ngê te parnai acám ngki la idô: Callong ndon ticuoi trứh la acám te ticuoi pôq cato parnai Yang Arbang-pilŏ́ng.
11 — Este é o significado da parábola: a semente é a palavra de Deus.
12 Ma callong atôh tớq carna la acám te ticuoi ndon cammáng parnai Yang Arbang-pilŏ́ng, ma yang Satán tớq ial viang parnai ngki te mít cannính nha-án, táq dyôn nha-án lớiq têq tin. Dyơ Yang Arbang-pilŏ́ng lớiq têq choi tamống nha-án.
12 Os que estão à beira do caminho são os que a ouviram; depois vem o diabo e tira-lhes a palavra do coração, para não acontecer que, crendo, sejam salvos.
13 Callong atôh tớq cuteq bôn búl, la acám te ticuoi ndon cammáng alứng tin parnai Yang Arbang-pilŏ́ng na êm ŏ lư. Ma parnai ngki lớiq bôn mot tớq mít cannính nha-án. Nha-án tin muhoi sớng; tớq nha-án tumúh dieiq arức, nha-án buq co tian nha-án tin, dyơ nha-án lớiq ính tin nnáng.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria. Estes não têm raiz, creem apenas por algum tempo e, na hora da provação, se desviam.
14 Callong ndon atôh tớq cuteq bôn a-ưi sác tangháng la acám te ticuoi ndon cammáng parnai ŏ ngki, ma nha-án lo khít tớq pang ndô, ham súc alứng ham thưong. Máh nốh ngki cluom nhéq parnai ŏ ngki, dyơ táq dyôn nha-án lớiq cơt culái.
14 A parte que caiu entre espinhos, estes são os que ouviram e, no decorrer dos dias, foram sufocados com as preocupações, as riquezas e os prazeres desta vida; os seus frutos não chegam a amadurecer.
15 Ma callong atôh tớq cuteq ŏ, la acám te ticuoi ndon cammáng parnai ŏ ngki, alứng nha-án bôn mít cannính ŏ, ính dyám náp Yang Arbang-pilŏ́ng. Nha-án cadyom dŏq níc parnai ngki, dyơ tớq ngư bôn culái, nha-án cơt culái a-ưi lư.”
15 A parte que caiu na terra boa, estes são os que, tendo ouvido de bom e reto coração, retêm a palavra; estes frutificam com perseverança.
16 “Lớiq bôn ngai bet den tớu, dyơ catứp tớq yáng, lớiq la dŏq tadưp kichơng bíq. Ma lư ngai dŏq den tớu tớq mong, dyôn ang claq chôp callúng. Iki ticuoi mot tớq callúng ngki têq hôm arlớih.
16 — Ninguém, depois de acender uma lamparina, a cobre com um vaso ou a põe debaixo de uma cama; pelo contrário, coloca-a num lugar em que ilumina bem, a fim de que os que entram vejam a luz.
17 Muchứng ngki tưi, nốh amớh cư catốq hoi-ndô, chô-mát cư dyôn nhéq tưh ticuoi chom arlớih lư máh nốh ngki. Alứng nốh amớh cư catáng hoi-ndô, chô-mát cư lớiq catáng nnáng.
17 Não há nada oculto que não venha a ser manifesto, nem escondido que não venha a ser conhecido e revelado.
18 “Parnai amớh inha sáng cư cato, cóq inha ayáu parnai ngki. Ticuoi mmo khoiq bôn dyơ, cư dyôn án bôn a-ưi lư loi. Ma ticuoi mmo ớq, cư lư ial lieh nhéq máh callong án parngíh án bôn.”
18 Portanto, vejam como vocês ouvem. Porque ao que tiver, mais será dado; e ao que não tiver, até aquilo que julga ter lhe será tirado.
19 A-i alứng a-em conh Yê-su tớq ính tumúh Yê-su, ma nha-án lớiq têq mot nga án, co tot máh ticuoi tớq dúng.
19 A mãe e os irmãos de Jesus chegaram até onde ele estava, mas não podiam aproximar-se por causa da multidão.
20 Bôn ticuoi tớq tông Yê-su idô: “A-i alứng a-em conh thới át culái tieh ính tumúh thới.”
20 E lhe comunicaram: — A sua mãe e os seus irmãos estão lá fora e querem vê-lo.
21 Ma Yê-su tông nha-án idô: “A-i alứng em ai cư la máh ticuoi ndon cammáng alứng peh parnai Yang Arbang-pilŏ́ng.”
21 Jesus, porém, lhes respondeu:
22 Bôn mui ingái, Yê-su sớr tớq tuoc alứng top rian te án. Dyơ án tông nha-án idô: “He dyang pa dyáng atóh dơq clóng ndô.”
22 Aconteceu que, num daqueles dias, Jesus entrou num barco em companhia dos seus discípulos e lhes disse: E partiram.
23 Tớq pandi dơq, Yê-su bíq. Ma ndóng ngki bôn cuyiel arpuq hớp lư, táq dyôn dơq carsaiq amot tớq tuoc tingôi ính pớnh. Dyơ top rian te Yê-su sáng crŏ́q lư, co tuoc tumán ính trim.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu. E sobreveio uma tempestade de vento no lago, e eles corriam perigo.
24 Iki nha-án tớq pasớt Yê-su alứng tông idô: “Thới ơi, thới ơi! He tumán ính cuchet.”
24 Chegando-se a Jesus, os discípulos o despertaram, dizendo: — Mestre, Mestre, estamos perecendo! Levantando-se, Jesus repreendeu o vento e a fúria da água. Tudo cessou e ficou bem calmo.
25 Yê-su plốh top rian te án idô: “Tumo callong tin inha?”
25 Então Jesus lhes perguntou: Eles, possuídos de temor e admiração, diziam uns aos outros: — Quem é este que até manda nos ventos e nas ondas, e lhe obedecem?
26 Nha-án dyang pa dyáng atóh dơq clóng tớq nga cruong Yê-rasê. Cruong ndô át chứng vúng Ca-lilê.
26 Então rumaram para a terra dos gerasenos, que fica de frente para a Galileia.
27 Ndóng Yê-su siar te tuoc, bôn munáq conh te cruong ngki bôn yang saq piyúh, án tớq nga Yê-su. Án át khakhốl-khốl khoiq dưnh dyơ. Án lớiq bôn át tớq dúng, ma án át níc tớq carlom cumuiq.
27 Logo que Jesus desembarcou, veio da cidade ao seu encontro um homem possuído de demônios que, havia muito, não se vestia, nem habitava em casa alguma, porém vivia nos túmulos.
28 Tư án hôm Yê-su, án hiar yứng lư, án chóh tarcol alứng tông yứng lư idô: “Amớh inha ính táq ada he, Yê-su? Inha la Acái Yang Arbang-pilŏ́ng, án ndon sút clưi nhéq te cannŏ́h. He seq inha êq táq he toiq bap.”
28 Quando ele viu Jesus, prostrou-se diante dele, dizendo com voz forte: — O que você quer comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Peço-lhe que não me atormente.
29 Yang saq tông iki, co Yê-su khoiq yua yang saq ngốh te cháq ticuoi ngki. A-ưi chư yang saq táq án. Alứng khán ticuoi cannŏ́h cŏp alứng tacáp án tớq sic, lớiq la clieng tớq panuar, án táq ti-ŏ́h nhéq. Alứng yang saq báq dông án pôq nga ntúq aih.
29 Porque Jesus havia ordenado ao espírito imundo que saísse do homem, pois muitas vezes se havia apoderado dele. E, embora procurassem conservá-lo preso com cadeias e correntes, despedaçava tudo e era impelido pelo demônio para o deserto.
30 Yê-su plốh ticuoi ngki idô: “Amớh nốh mái?”
30 Jesus perguntou a ele: Ele respondeu: — Legião. Isto porque muitos demônios tinham entrado nele.
31 Máh yang saq ngki seq Yê-su êq yua nha-án pôq nga ntúq bôn uih chéh níc-níc.
31 Estes pediram a Jesus que não os mandasse para o abismo.
32 Tớq cóh ngki bôn mui cantóh alic chón suo cha. Iki, máh yang saq ngki seq te Yê-su dyôn nha-án mot tớq cantóh alic. Yê-su dyôn nha-án mot.
32 Ora, uma grande manada de porcos estava pastando ali no monte. E os demônios pediram a Jesus que os deixasse entrar naqueles porcos. E Jesus o permitiu.
33 Iki nha-án ngốh te cháq ticuoi, dyơ mot tớq cantóh alic loi. Cantóh alic ngki lúh chái lư na acáng alứng páh-apŏ́ng nga clóng dơq, dyơ tumic cuchet nhéq.
33 Tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos, e a manada precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do lago, e se afogou.
34 Tớq ticuoi bán máh alic hôm cơt arnáq iki, nha-án talúh chô tông máh ticuoi tớq vel alứng tớq panu pidái chom.
34 Vendo o que tinha acontecido, os que tratavam dos porcos fugiram e foram anunciá-lo na cidade e pelos campos.
35 Clứng ticuoi tớq ính me arnáq ndon mbơiq cơt. Nha-án tớq nga Yê-su, alứng nha-án hôm ticuoi ndon bôn yang saq piyúh te nsuoi ticu tumán dyưng Yê-su. Án tớc tampớc alứng lớiq bôn yúh nnáng. Iki nha-án sáng adáh lư.
35 Então o povo saiu para ver o que tinha acontecido. Aproximando-se de Jesus, encontraram o homem de quem tinham saído os demônios, vestido, em perfeito juízo, sentado aos pés de Jesus; e temeram.
36 Máh ticuoi ndon hôm arnáq Yê-su táq dyôn ticuoi bôn yang saq piyúh, nha-án táq-ntêr dyôn ticuoi ndon lớiq hôm bôn chom tưi te arnáq Yê-su khoiq táq dyôn ticuoi ngki cơt bánh.
36 E algumas pessoas que tinham presenciado os fatos contaram-lhes também como o endemoniado tinha sido salvo.
37 Nhéq máh ticuoi tớq cruong Yê-rasê seq Yê-su pôq viang te cruong nha-án, co nha-án sáng adáh lư. Dyơ Yê-su sớr tớq tuoc alứng ngốh te ntúq ngki.
37 Todo o povo da terra dos gerasenos pediu a Jesus que se retirasse, pois ficaram com muito medo. E Jesus, entrando de novo no barco, voltou.
38 Ticuoi ndon yang saq khoiq ngốh te cháq, án seq pôq alứng Yê-su tưi. Ma Yê-su yua án chô, alứng patáp án idô:
38 O homem de quem tinham saído os demônios lhe pediu que o deixasse estar com ele. Jesus, porém, o despediu, dizendo:
39 “Mái chô nga dúng mái. Dyơ mái táq-ntêr te cứp arnáq Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq choi mái.”
39 — Volte para a sua casa e conte tudo o que Deus fez por você. Então ele foi, proclamando por toda a cidade o que Jesus lhe tinha feito.
40 Tư Yê-su dyang lieh pa dyáng atóh dơq clóng ngki, bôn clứng ticuoi pasôl án bui ŏ, co nha-án át pớn án tớq ntúq ngki.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu com alegria, porque todos o estavam esperando.
41 Ma bôn munáq conh, nốh Yaru, tớq nga ngki tưi. Án la ticuoi sút mui dúng rum ticuoi Isa-ra-el tớq vel ngki. Án chóh tarcol alứng mpop tumán dyưng Yê-su. Án seq Yê-su tớq nga dúng án, co acái cán án a-ái ớp lư.
41 Eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga, e, prostrando-se aos pés de Jesus, suplicou-lhe que fosse até a sua casa.
42 Án bôn nưm mui lám ngki táp acái. Acái án mbơiq mui chít la bar cumo, ma a-ái tumán ính cuchet.
42 Pois tinha uma filha única de uns doze anos, que estava morrendo. Enquanto Jesus caminhava, as multidões o apertavam.
43 Alứng bôn munáq cán át ntúq ngki bôn a-ái dyứp nnai khoiq mui chít la bar cumo dyơ, aham án ngốh lớiq nai dyớt. Tien práq án arlóh nhéq co dyôn ngai palai, ma lớiq bôn bánh.
43 Certa mulher que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia e que havia gastado todos os seus bens com os médicos, sem que ninguém a pudesse curar,
44 Án plian amot pa crŏ́ng Yê-su, dyơ án capơiq mbaiq au thor Yê-su. Ndóng ngki táp aham án dyớt.
44 veio por trás de Jesus e tocou na borda da capa dele. E logo a hemorragia dela estancou.
45 Yê-su plốh idô: “Nnáu capơiq cư?”
45 Mas Jesus perguntou: Como todos negassem, Pedro disse: — Mestre, é a multidão que o rodeia e aperta!
46 Ma Yê-su tông lieh idô: “Bôn ticuoi capơiq cư, co cư sáng chức cư ngốh te cháq cư.”
46 Mas Jesus insistiu:
47 Tư cán ndon capơiq au Yê-su chom lớiq têq catốq nnáng, iki cháq án dyandyír alứng án mpop tumán dyưng Yê-su. Án ngin ada Yê-su chứng mát máh ticuoi clứng. Án tông dyôn Yê-su chom co imo án tớq capơiq au Yê-su, alứng án cơt bánh tháng.
47 A mulher, vendo que não podia passar despercebida, aproximou-se trêmula e, prostrando-se diante de Jesus, declarou, à vista de todo o povo, o motivo por que havia tocado nele e como imediatamente tinha sido curada.
48 Yê-su ôi án idô: “Mun ơi! Co mái tin, cháq mái cơt bánh. Mái chô ien ŏ.”
48 Então Jesus lhe disse:
49 Ndóng Yê-su yôl táq-ntêr alứng cán ngki, bôn munáq ticuoi te dúng Yaru ndon sút dúng rum tớq nga Yaru, alứng tông án idô: “Acái cán mái khoiq cuchet dyơ. Mái êq pidieiq nnáng thới.”
49 Enquanto Jesus ainda falava, veio uma pessoa da casa do chefe da sinagoga, dizendo: — A sua filha já morreu; não incomode mais o Mestre.
50 Yê-su sáng ticuoi ngki tông iki, dyơ án tông Yaru idô: “Êq adáh! Mái tin sớng. Cumáiq acái mái lư cơt bánh lieh.”
50 Mas Jesus, ouvindo isto, lhe disse:
51 Tư Yê-su tớq nga dúng Yaru, án dyôn Phi-er, Yacơ, Yon, alứng a-i a-ám mun ngki sớng mot tớq dúng alứng án. Ma ticuoi cannŏ́h, án lớiq dyôn mot.
51 Tendo chegado à casa, Jesus não permitiu que ninguém entrasse com ele, a não ser Pedro, João e Tiago, além do pai e da mãe da menina.
52 Nhéq máh ticuoi nhiem atíh mun ndon khoiq cuchet. Ma Yê-su tông idô: “Êq nhiem! Án lớiq bôn cuchet, án bíq sớng.”
52 E todos choravam e a pranteavam. Mas Jesus disse:
53 Nha-án ndon sáng Yê-su tông iki, nha-án ayê tar-ac Yê-su, co nha-án chom arlớih mun ngki khoiq cuchet dyơ.
53 E riam-se dele, porque sabiam que ela estava morta.
54 Ma Yê-su tec ati mun ndon khoiq cuchet, alứng án arô idô: “Mun ơi! Mái yôr tayứng!”
54 Mas Jesus, tomando-a pela mão, disse em voz alta:
55 Iki arvai mun ngki chô lieh nga án, alứng án yôr táp. Dyơ Yê-su yua nha-án dyôn mun ngki cha tanna.
55 Voltou-lhe o espírito, ela imediatamente se levantou, e Jesus mandou que lhe dessem de comer.
56 A-i a-ám mun ngki sáng dut lư, ma Yê-su patáp nha-án êq táq-ntêr dyôn ticuoi cannŏ́h chom te arnáq ndô.
56 Seus pais ficaram maravilhados, mas ele lhes advertiu que a ninguém contassem o que havia acontecido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.