Lucas 15
Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs ARA
1 Bôn máh ticuoi ial práq thêq alứng ticuoi luaih cannŏ́h hơ tớq ính cammáng Yê-su cato.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Máh ticuoi Pha-rasi alứng máh thới sái rit tíq Yê-su idô: “Ticuoi ndô át munơi alứng ticuoi luaih, nha chicha alứng nha-án hơ.”
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Dyơ Yê-su cato nha-án tớq parnai acám idô:
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 “Khán bôn munáq te inha bôn mui culám cưu ma pít mui lám, lư án dŏq tikiaih chít tikiaih lám tớq rong sác. Dyơ án pôq suo táp mui lám cưu ngki tingôi án tumúh lieh, lư lớiq?
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Tớq án tumúh lieh cưu ngki, án sáng bui lư. Dyơ án arơq cưu ngki dual tớq tarlang,
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 alứng dông achô nga dúng. Vít ngki án arô yớu án alứng tông idô: ‘Seq inha tớq, alứng sŏ́ng bui munơi alứng cư! Co cư khoiq tumúh lieh dyơ cưu ndon pít.’
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Cư tông inha idô: Muchứng parnai acám ndô, Yang Arbang-pilŏ́ng sáng bui lư khán bôn munáq ticuoi luaih ma ngin luaih pien cơt mít tamme loi. Yang Arbang-pilŏ́ng sáng bui te munáq ngki hơn te án sáng bui te tikiaih chít tikiaih náq ndon parngíh nha-án tinớng ŏ, alứng lớiq cóq pien cơt mít tamme loi.”
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Lớiq la khán bôn munáq cán bôn mui chít callong práq, ma pít mui callong, amớh án táq? Án lư bet den tớu, prêh dúng, alứng suo me nhéq tớq máh tol dúng tingôi án bôn tumúh lieh práq ngki.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Tớq án tumúh, án lư arô máh yớu alứng tông idô: ‘Seq inha tớq, alứng sŏ́ng bui munơi alứng cư! Co cư khoiq tumúh lieh práq ndon pít.’
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Cư tông inha idô: Muchứng parnai acám ndô, máh tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng sáng bui lư khán bôn munáq ticuoi luaih tớq ngin luaih pien cơt mít tamme loi.”
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yê-su tông loi idô: “Bôn munáq a-ám ndon bôn bar lám acái conh.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Acái tuloiq seq te a-ám án idô: ‘A-ám ơi! Cư seq mái mpô máh mun mái dyôn he. Cư ính bôn phê cư hoi-ndô táp.’ Iki a-ám nha-án mpô mun án dyôn bar náq acái án.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 Ma lớiq dưnh, acái tuloiq ngki ial crơng crớu, dyơ án pôq. Án ngốh te cruong án, pôq cuang nga cruong yông. Át ngki án talóh nhéq tien práq.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Tư án tớc cha séch nhéq práq án, ma tớq cruong ngki piaiq pinhaih lư. Dyơ án tabớq ớq tưi.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Án seq thuthe te munáq ticuoi tớq cruong ngki, dyơ ticuoi ngki yua án pôq nga rong sác alứng bán alic.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Án sáng pinhaih lư. Án ính cha tanna alic, ma ngai lớiq dyôn án cha.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 Iki án srúh parngíh alứng ayư lieh idô: ‘Ơ nga dúng a-ám cư bôn clứng ticuoi thuthe. Nha-án cha dôi ngốh clưi cliai. Ma cư tumán cuchet tarriat.
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Cư ính píh chô lieh nga a-ám cư, alứng tông án idô: “A-ám ơi! Cư táq luaih ada Yang Arbang-pilŏ́ng alứng ada mái hơ.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Cư la ticuoi lớiq ŏ. Seq a-ám êq dŏq nnáng cư la acái. Ma seq a-ám dyôn cư cơt arớq ticuoi thuthe tưi.”’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 Ndóng ngki táp án yôr tayứng alứng píh chô nga a-ám án.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Án tông a-ám án idô: ‘A-ám ơi! Cư khoiq táq luaih ada Yang Arbang-pilŏ́ng alứng ada mái hơ. Cư la ticuoi lớiq ŏ, alứng lớiq díh piaiq a-ám dŏq cư la acái.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Ma a-ám án yua ticuoi sol idô: ‘Áu, inha táq adứh! Dông au dêu ŏ clưi nhéq te cannŏ́h asứp án. Ial tammiat tamiat tớq ati án, alứng patruq cơp tớq dyưng án.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Alứng inha cŏp acái carrŏ́q plứm alứng kiac. He cha. He bui ơn,
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 co acái cư ndô arớq án khoiq cuchet, ma hoi-ndô arớq án bôn tumống lieh. Te nsuoi án khoiq pít, ma hoi-ndô cư tumúh lieh!’ Iki nha-án cha bui ơn lư.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Ndóng ngki ai pông yôl táq pidái. Tư án chô tumán ính tớq dúng, án sáng sieng nha-án cứh, nha-án pon liauq.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Án arô munáq ticuoi thuthe, alứng plốh idô: ‘Amớh ngai táq?’
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ticuoi ngki ôi: ‘A-em mái chô. A-ám mái khoiq kiac acái carrŏ́q plứm, co acái án chô bánh suanh.’
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 Iki án sáng nháih lư. Án lớiq ính mot nnáng tớq dúng. Dyơ a-ám án ngốh khêr án.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Án tông ada a-ám án idô: ‘Lớiq chom sếq cumo ndô dyơ cư táq arnáq arớq ticuoi sol dyôn mái. Amớh mái yua cư táq, cư táq ngki. Ma mái lớiq nai dyôn cư mui lám acái mbeq dŏq cư cha bui alứng yớu.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Ma hoi-ndô acái tuloiq mái chô, alứng án khoiq talóh nhéq máh tien práq mái nga máh cán táiq cháq. Ma yôl mái kiac acái carrŏ́q plứm dyôn án.’
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 A-ám án ôi idô: ‘Acái ơi! Mái ngki át níc alứng cư. Nhéq máh crơng cư la cơt na mái.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Ma he cóq táq bui ŏ, co a-em mái arớq án khoiq cuchet, ma hoi-ndô arớq án tumống lieh. Arớq án khoiq pít, ma hoi-ndô he bôn tumúh lieh.’”
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.