Lucas 15
Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs ARIB
1 Bôn máh ticuoi ial práq thêq alứng ticuoi luaih cannŏ́h hơ tớq ính cammáng Yê-su cato.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Máh ticuoi Pha-rasi alứng máh thới sái rit tíq Yê-su idô: “Ticuoi ndô át munơi alứng ticuoi luaih, nha chicha alứng nha-án hơ.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Dyơ Yê-su cato nha-án tớq parnai acám idô:
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 “Khán bôn munáq te inha bôn mui culám cưu ma pít mui lám, lư án dŏq tikiaih chít tikiaih lám tớq rong sác. Dyơ án pôq suo táp mui lám cưu ngki tingôi án tumúh lieh, lư lớiq?
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Tớq án tumúh lieh cưu ngki, án sáng bui lư. Dyơ án arơq cưu ngki dual tớq tarlang,
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 alứng dông achô nga dúng. Vít ngki án arô yớu án alứng tông idô: ‘Seq inha tớq, alứng sŏ́ng bui munơi alứng cư! Co cư khoiq tumúh lieh dyơ cưu ndon pít.’
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Cư tông inha idô: Muchứng parnai acám ndô, Yang Arbang-pilŏ́ng sáng bui lư khán bôn munáq ticuoi luaih ma ngin luaih pien cơt mít tamme loi. Yang Arbang-pilŏ́ng sáng bui te munáq ngki hơn te án sáng bui te tikiaih chít tikiaih náq ndon parngíh nha-án tinớng ŏ, alứng lớiq cóq pien cơt mít tamme loi.”
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Lớiq la khán bôn munáq cán bôn mui chít callong práq, ma pít mui callong, amớh án táq? Án lư bet den tớu, prêh dúng, alứng suo me nhéq tớq máh tol dúng tingôi án bôn tumúh lieh práq ngki.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Tớq án tumúh, án lư arô máh yớu alứng tông idô: ‘Seq inha tớq, alứng sŏ́ng bui munơi alứng cư! Co cư khoiq tumúh lieh práq ndon pít.’
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Cư tông inha idô: Muchứng parnai acám ndô, máh tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng sáng bui lư khán bôn munáq ticuoi luaih tớq ngin luaih pien cơt mít tamme loi.”
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Yê-su tông loi idô: “Bôn munáq a-ám ndon bôn bar lám acái conh.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Acái tuloiq seq te a-ám án idô: ‘A-ám ơi! Cư seq mái mpô máh mun mái dyôn he. Cư ính bôn phê cư hoi-ndô táp.’ Iki a-ám nha-án mpô mun án dyôn bar náq acái án.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Ma lớiq dưnh, acái tuloiq ngki ial crơng crớu, dyơ án pôq. Án ngốh te cruong án, pôq cuang nga cruong yông. Át ngki án talóh nhéq tien práq.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Tư án tớc cha séch nhéq práq án, ma tớq cruong ngki piaiq pinhaih lư. Dyơ án tabớq ớq tưi.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Án seq thuthe te munáq ticuoi tớq cruong ngki, dyơ ticuoi ngki yua án pôq nga rong sác alứng bán alic.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Án sáng pinhaih lư. Án ính cha tanna alic, ma ngai lớiq dyôn án cha.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Iki án srúh parngíh alứng ayư lieh idô: ‘Ơ nga dúng a-ám cư bôn clứng ticuoi thuthe. Nha-án cha dôi ngốh clưi cliai. Ma cư tumán cuchet tarriat.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Cư ính píh chô lieh nga a-ám cư, alứng tông án idô: “A-ám ơi! Cư táq luaih ada Yang Arbang-pilŏ́ng alứng ada mái hơ.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Cư la ticuoi lớiq ŏ. Seq a-ám êq dŏq nnáng cư la acái. Ma seq a-ám dyôn cư cơt arớq ticuoi thuthe tưi.”’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Ndóng ngki táp án yôr tayứng alứng píh chô nga a-ám án.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Án tông a-ám án idô: ‘A-ám ơi! Cư khoiq táq luaih ada Yang Arbang-pilŏ́ng alứng ada mái hơ. Cư la ticuoi lớiq ŏ, alứng lớiq díh piaiq a-ám dŏq cư la acái.’
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Ma a-ám án yua ticuoi sol idô: ‘Áu, inha táq adứh! Dông au dêu ŏ clưi nhéq te cannŏ́h asứp án. Ial tammiat tamiat tớq ati án, alứng patruq cơp tớq dyưng án.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Alứng inha cŏp acái carrŏ́q plứm alứng kiac. He cha. He bui ơn,
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 co acái cư ndô arớq án khoiq cuchet, ma hoi-ndô arớq án bôn tumống lieh. Te nsuoi án khoiq pít, ma hoi-ndô cư tumúh lieh!’ Iki nha-án cha bui ơn lư.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Ndóng ngki ai pông yôl táq pidái. Tư án chô tumán ính tớq dúng, án sáng sieng nha-án cứh, nha-án pon liauq.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Án arô munáq ticuoi thuthe, alứng plốh idô: ‘Amớh ngai táq?’
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ticuoi ngki ôi: ‘A-em mái chô. A-ám mái khoiq kiac acái carrŏ́q plứm, co acái án chô bánh suanh.’
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Iki án sáng nháih lư. Án lớiq ính mot nnáng tớq dúng. Dyơ a-ám án ngốh khêr án.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Án tông ada a-ám án idô: ‘Lớiq chom sếq cumo ndô dyơ cư táq arnáq arớq ticuoi sol dyôn mái. Amớh mái yua cư táq, cư táq ngki. Ma mái lớiq nai dyôn cư mui lám acái mbeq dŏq cư cha bui alứng yớu.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Ma hoi-ndô acái tuloiq mái chô, alứng án khoiq talóh nhéq máh tien práq mái nga máh cán táiq cháq. Ma yôl mái kiac acái carrŏ́q plứm dyôn án.’
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 A-ám án ôi idô: ‘Acái ơi! Mái ngki át níc alứng cư. Nhéq máh crơng cư la cơt na mái.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Ma he cóq táq bui ŏ, co a-em mái arớq án khoiq cuchet, ma hoi-ndô arớq án tumống lieh. Arớq án khoiq pít, ma hoi-ndô he bôn tumúh lieh.’”
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.