Lucas 14

Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Bôn mui Ingái Angô, Yê-su pôq cha mui pêl tớq dúng munáq ticuoi sút top Pha-rasi. Máh ticuoi át tớq ngki me níc nga Yê-su.
1 Certo sábado, Jesus foi comer na casa de um líder fariseu, onde o observavam atentamente.
2 Ticớr bôn munáq conh a-ái áih tớq nga Yê-su.
2 Estava ali um homem com o corpo muito inchado.
3 Yê-su plốh máh thới sái rit alứng máh ticuoi Pha-rasi idô: “Veng rit he, têq he táq bánh ticuoi a-ái tớq Ingái Angô lớiq?”
3 Jesus perguntou aos fariseus e aos especialistas da lei: “A lei permite ou não curar no sábado?”.
4 Nha-án át parvưl sớng, lớiq bôn ôi amớh. Iki Yê-su tec ticuoi a-ái ngki alứng táq bánh. Dyơ Yê-su yua án chô.
4 Eles nada responderam, e Jesus tocou no homem enfermo, o curou e o mandou embora.
5 Cua ngki Yê-su tông idô: “Khán bôn munáq te inha bôn acái conh lớiq la carrŏ́q ma arbúc tớq dơq yieng tớq Ingái Angô, inha lư lúq asớr ndóng ngki táp, piaiq lớiq?”
5 Depois, perguntou a eles: “Qual de vocês, se seu filho ou seu boi cair num buraco, não se apressará em tirá-lo de lá, mesmo que seja sábado?”.
6 Ma nha-án lớiq têq ôi Yê-su amớh te callong ngki.
6 Mais uma vez, não puderam responder.
7 Yê-su hôm máh ticuoi tumoi rêh ntúq ticu pa tanieng. Iki án tông nha-án tớq parnai acám idô:
7 Quando Jesus observou que os convidados para o jantar procuravam ocupar os lugares de honra à mesa, deu-lhes este conselho:
8 “Tớq ngai mơi inha pôq arieu, inha êq suo ntúq ticu pa tanieng. Dáh lơ bôn munáq pưt hơn te inha tớq tưi.
8 “Quando você for convidado para um banquete de casamento, não ocupe o lugar de honra. E se chegar algum convidado mais importante que você?
9 Iki ticuoi ndon mơi inha tớq alứng tông inha idô: ‘Inha tôi te ndô, dyôn ticuoi ndô loi ticu.’ Callong ngki táq dyôn inha cơt achiet, alứng inha cóq pôq ticu pa tadưp loi.
9 O anfitrião virá e dirá: ‘Dê o seu lugar a esta pessoa’, e você, envergonhado, terá de sentar-se no último lugar da mesa.
10 Ma khán ngai mơi inha, ŏ lư la inha át pa tadưp. Dyơ án ndon mơi inha tớq alứng tông inha idô: ‘Ai ơi! Seq ai sớr ticu pa tanieng.’ Iki án ndon mơi inha apáh án dyám náp inha chứng mát máh ticuoi tumoi.
10 “Em vez disso, ocupe o lugar menos importante à mesa. Assim, quando o anfitrião o vir, dirá: ‘Amigo, temos um lugar melhor para você!’. Então você será honrado diante de todos os convidados.
11 Co ticuoi mmo asớr cháq bôm, urớh án lư cơt két. Ma ticuoi mmo asiar cháq bôm, urớh án lư cơt pưt.”
11 Pois os que se exaltam serão humilhados, e os que se humilham serão exaltados”.
12 Cua ngki Yê-su tông ticuoi ndon mơi án idô: “Ndóng mái ính táq mui pêl cha bui tớq iláih lớiq la ibư, mái êq mơi yớu, lớiq la em ai, lớiq la ticuoi súc tớq vel mái. Dáh lơ nha-án ính mơi mái tưi, dŏq culieh dơq mái khoiq mơi nha-án.
12 Então Jesus se voltou para o anfitrião e disse: “Quando oferecer um banquete ou jantar, não convide amigos, irmãos, parentes e vizinhos ricos. Eles poderão retribuir o convite, e essa será sua única recompensa.
13 Ma tớq mái táq mui pêl cha bui, cóq mái mơi máh ticuoi kidit, máh ticuoi tarliaih, máh ticuoi dyuat, alứng máh ticuoi sot mát.
13 Em vez disso, convide os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos.
14 Dyơ mái bôn callong bún a-ưi, co máh ticuoi ngki ớq amớh ính culieh dyôn mái. Ma lư Yang Arbang-pilŏ́ng táp culieh cống mái tang nha-án tớq ingái ticuoi tinớng ŏ tumống lieh te cuchet.”
14 Assim, na ressurreição dos justos, você será recompensado por ter convidado aqueles que não podiam lhe retribuir”.
15 Bôn munáq ticu cha ntúq ngki sáng Yê-su tông iki, dyơ án tông Yê-su idô: “Bún lư nha-án ndon bôn cha tanna tớq ntúq Yang Arbang-pilŏ́ng sút!”
15 Ao ouvir isso, um homem que estava à mesa com Jesus exclamou: “Feliz será aquele que participar do banquete no reino de Deus!”.
16 Ma Yê-su ôi án idô: “Bôn munáq conh táq mui pêl bui, alứng án mơi clứng ticuoi tớq cha.
16 Jesus respondeu com a seguinte parábola: “Certo homem preparou um grande banquete e enviou muitos convites.
17 Tớq ngư cha, án yua tampeng án pôq cớiq máh ticuoi khoiq án mơi idô: ‘Inha tớq cha! Khoiq cua dyơ he thuan tanna!’
17 Quando estava tudo pronto, mandou seu servo dizer aos convidados: ‘Venham, o banquete está pronto’.
18 Ma máh ticuoi ndon án khoiq mơi arớq nha-án bôn mui mít lớiq ính pôq. Bôn munáq te top nha-án tông idô: ‘Cư khoiq plới mui tám cuteq dŏq táq pidái. Cư seq luaih, cư cóq pôq me!’
18 Mas todos eles deram desculpas. Um disse: ‘Acabei de comprar um campo e preciso inspecioná-lo. Peço que me desculpe’.
19 Bôn munáq loi tông idô: ‘Cư khoiq plới sông cu carrŏ́q. Cư seq luaih, cư cóq pôq me carrŏ́q.’
19 Outro disse: ‘Acabei de comprar cinco juntas de bois e quero experimentá-las. Sinto muito’.
20 Alứng bôn munáq loi tông idô: ‘Cư mbơiq ial campái. Iki cư lớiq têq pôq.’
20 Ainda outro disse: ‘Acabei de me casar e não posso ir’.
21 Dyơ tampeng ngki chô tông lieh ưlla án máh callong nha-án tông. Ưlla ngki sáng uan lư, dyơ án yua tampeng án idô: ‘Mái pôq chái nga máh carna alứng cứp paryéh tớq vel; pôq mơi máh ticuoi kidit, máh ticuoi dyuat, alứng máh ticuoi sot mát, dyôn tớq nga tudô.’
21 “O servo voltou e informou a seu senhor o que tinham dito. Ele ficou furioso e ordenou: ‘Vá depressa pelas ruas e becos da cidade e convide os pobres, os aleijados, os cegos e os mancos’.
22 Tớq tampeng ngki chô, án tông idô: ‘Ưlla ơi! Cư khoiq táq arớq ưlla yua, ma tớq dúng ưlla yôl bôn ntúq át.’
22 Depois de cumprir essa ordem, o servo informou: ‘Ainda há lugar para mais gente’.
23 Dyơ ưlla ngki yua tampeng án idô: ‘Mái ngốh te vel, pôq nga carna pưt alứng cứp paryéh két hơ. Khán mái tumúh ticuoi mmo, dyôn mái cucúh cucuoi mơi ticuoi ngki tớq, dŏq táq dyôn tot dúng cư.
23 Então o senhor disse: ‘Vá pelas estradas do campo e junto às cercas entre as videiras e insista com todos que encontrar para que venham, de modo que minha casa fique cheia.
24 Ma máh ticuoi cư khoiq mơi te nsuoi tơ va munáq têq tớq cha bui tớq dúng cư.’”
24 Pois nenhum dos que antes foram convidados provará do meu banquete’”.
25 Bôn clứng ticuoi pôq munơi alứng Yê-su. Dyơ án píh me nga nha-án alứng tông idô:
25 Uma grande multidão seguia Jesus, que se voltou para ela e disse:
26 “Khán ticuoi mmo ính veng ngê cư, ma ticuoi ngki amoih a-i a-ám án, lớiq la acái campái án, lớiq la em ai ơi án, lớiq la amoih tarngứh án bôm hơn te án amoih cư, ticuoi ngki lớiq têq veng ngê cư.
26 “Se alguém que me segue amar pai e mãe, esposa e filhos, irmãos e irmãs, e até mesmo a própria vida, mais que a mim, não pode ser meu discípulo.
27 Ticuoi mmo lớiq ial dual along calláng án bôm, alứng lớiq veng tapun cư simớt lư, ticuoi ngki lớiq têq cơt ticuoi rian te cư.
27 E, se não tomar sua cruz e me seguir, não pode ser meu discípulo.
28 Khán bôn munáq te inha ma ính táq mui lám dúng pưt, tôm lư án cóq tíng te máh along ale kire ntớng, alứng parngíh án bôn khám ma lớiq.
28 “Quem começa a construir uma torre sem antes calcular o custo e ver se possui dinheiro suficiente para terminá-la?
29 Khán án lớiq táq iki, dáh lơ tớq án pitứng dúng, ma lớiq khám máh crơng ính táq dyôn dyơ. Tớq cứp náq ticuoi hôm dúng ngki lớiq dyơ, nha-án ính cacháng ayê án,
29 Pois, se completar apenas os alicerces e ficar sem dinheiro, todos rirão dele,
30 nha tông idô: ‘Ticuoi ndô khoiq táq dúng, ma lớiq cơt dyơ nnáng!’
30 dizendo: ‘Esse aí começou a construir, mas não conseguiu terminar!’.
31 Alứng khán bôn puo ndon bôn mui van líng, ma án ính pôq chíl puo ndon bôn bar van líng, tôm lư puo ngki cóq parngíh imo án ính táq dyôn bôn rap.
31 “Ou que rei iria à guerra sem antes avaliar se seu exército de dez mil poderia derrotar os vinte mil que vêm contra ele?
32 Khán án chom lớiq têq rap, ndóng puo cannŏ́h yôl át yông, án cóq yua máh tampeng án pôq seq te puo ngki êq chíl nnáng, ma dyôn át artoi.
32 E, se concluir que não, o rei enviará uma delegação para negociar um acordo de paz enquanto o inimigo está longe.
33 Muchứng ngki tưi, khán bôn ticuoi te inha ma lớiq táh cứp nốh án bôn, án lớiq têq cơt ticuoi rian te cư.
33 Da mesma forma, ninguém pode se tornar meu discípulo sem abrir mão de tudo que possui.
34 “Boi la crơng ŏ. Ma khán boi cơt atieh, imo ính táq dyôn cơt báq lieh?
34 “O sal é bom para temperar, mas, se perder o sabor, como torná-lo salgado outra vez?
35 Lớiq têq ial boi ngki cacháq tớq cuteq, lớiq la cacháq tớq créq pannán dŏq táq phún. Nưm cóq adúh táh. Ticuoi mmo bôn cutor ính cammáng, ngki dyôn án cammáng!”
35 O sal sem sabor não serve nem para o solo nem para adubo; é jogado fora. Quem é capaz de ouvir, ouça com atenção!”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.