Lucas 14
Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs NAA
1 Bôn mui Ingái Angô, Yê-su pôq cha mui pêl tớq dúng munáq ticuoi sút top Pha-rasi. Máh ticuoi át tớq ngki me níc nga Yê-su.
1 Num sábado, ao entrar Jesus na casa de um dos principais fariseus para tomar uma refeição, eles o estavam observando.
2 Ticớr bôn munáq conh a-ái áih tớq nga Yê-su.
2 E eis que diante dele se achava um homem hidrópico.
3 Yê-su plốh máh thới sái rit alứng máh ticuoi Pha-rasi idô: “Veng rit he, têq he táq bánh ticuoi a-ái tớq Ingái Angô lớiq?”
3 Então Jesus, dirigindo-se aos intérpretes da Lei e aos fariseus, perguntou:
4 Nha-án át parvưl sớng, lớiq bôn ôi amớh. Iki Yê-su tec ticuoi a-ái ngki alứng táq bánh. Dyơ Yê-su yua án chô.
4 Eles, porém, não disseram nada. Então Jesus pegou na mão daquele homem, curou-o e o mandou embora.
5 Cua ngki Yê-su tông idô: “Khán bôn munáq te inha bôn acái conh lớiq la carrŏ́q ma arbúc tớq dơq yieng tớq Ingái Angô, inha lư lúq asớr ndóng ngki táp, piaiq lớiq?”
5 A seguir, Jesus lhes perguntou:
6 Ma nha-án lớiq têq ôi Yê-su amớh te callong ngki.
6 A isto nada puderam responder.
7 Yê-su hôm máh ticuoi tumoi rêh ntúq ticu pa tanieng. Iki án tông nha-án tớq parnai acám idô:
7 Reparando como os convidados escolhiam os primeiros lugares, Jesus contou-lhes uma parábola:
8 “Tớq ngai mơi inha pôq arieu, inha êq suo ntúq ticu pa tanieng. Dáh lơ bôn munáq pưt hơn te inha tớq tưi.
8 — Quando alguém convidá-lo para um casamento, não sente no lugar de honra, pois pode haver um convidado mais importante do que você.
9 Iki ticuoi ndon mơi inha tớq alứng tông inha idô: ‘Inha tôi te ndô, dyôn ticuoi ndô loi ticu.’ Callong ngki táq dyôn inha cơt achiet, alứng inha cóq pôq ticu pa tadưp loi.
9 Então aquele que convidou os dois dirá a você: “Dê o lugar a este aqui.” Então você irá, envergonhado, ocupar o último lugar.
10 Ma khán ngai mơi inha, ŏ lư la inha át pa tadưp. Dyơ án ndon mơi inha tớq alứng tông inha idô: ‘Ai ơi! Seq ai sớr ticu pa tanieng.’ Iki án ndon mơi inha apáh án dyám náp inha chứng mát máh ticuoi tumoi.
10 Pelo contrário, quando alguém convidá-lo, vá sentar no último lugar, para que, quando vier aquele que o convidou, diga a você: “Amigo, venha sentar num lugar melhor.” Isso será uma honra para você diante de todos os demais convidados.
11 Co ticuoi mmo asớr cháq bôm, urớh án lư cơt két. Ma ticuoi mmo asiar cháq bôm, urớh án lư cơt pưt.”
11 Porque todo o que se exalta será humilhado; e o que se humilha será exaltado.
12 Cua ngki Yê-su tông ticuoi ndon mơi án idô: “Ndóng mái ính táq mui pêl cha bui tớq iláih lớiq la ibư, mái êq mơi yớu, lớiq la em ai, lớiq la ticuoi súc tớq vel mái. Dáh lơ nha-án ính mơi mái tưi, dŏq culieh dơq mái khoiq mơi nha-án.
12 Depois Jesus disse ao que o havia convidado:
13 Ma tớq mái táq mui pêl cha bui, cóq mái mơi máh ticuoi kidit, máh ticuoi tarliaih, máh ticuoi dyuat, alứng máh ticuoi sot mát.
13 Pelo contrário, ao dar um banquete, convide os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos,
14 Dyơ mái bôn callong bún a-ưi, co máh ticuoi ngki ớq amớh ính culieh dyôn mái. Ma lư Yang Arbang-pilŏ́ng táp culieh cống mái tang nha-án tớq ingái ticuoi tinớng ŏ tumống lieh te cuchet.”
14 e você será bem-aventurado, pelo fato de não terem eles com que recompensá-lo. A sua recompensa você receberá na ressurreição dos justos.
15 Bôn munáq ticu cha ntúq ngki sáng Yê-su tông iki, dyơ án tông Yê-su idô: “Bún lư nha-án ndon bôn cha tanna tớq ntúq Yang Arbang-pilŏ́ng sút!”
15 Ao ouvir tais palavras, um dos que estavam à mesa com Jesus lhe disse: — Bem-aventurado aquele que participar do banquete no Reino de Deus.
16 Ma Yê-su ôi án idô: “Bôn munáq conh táq mui pêl bui, alứng án mơi clứng ticuoi tớq cha.
16 Jesus, porém, respondeu:
17 Tớq ngư cha, án yua tampeng án pôq cớiq máh ticuoi khoiq án mơi idô: ‘Inha tớq cha! Khoiq cua dyơ he thuan tanna!’
17 À hora da ceia, enviou o seu servo para avisar aos convidados: “Venham, porque tudo já está preparado.”
18 Ma máh ticuoi ndon án khoiq mơi arớq nha-án bôn mui mít lớiq ính pôq. Bôn munáq te top nha-án tông idô: ‘Cư khoiq plới mui tám cuteq dŏq táq pidái. Cư seq luaih, cư cóq pôq me!’
18 Mas todos eles, um por um, começaram a apresentar desculpas. O primeiro disse: “Comprei um campo e preciso ir vê-lo; peço que me desculpe.”
19 Bôn munáq loi tông idô: ‘Cư khoiq plới sông cu carrŏ́q. Cư seq luaih, cư cóq pôq me carrŏ́q.’
19 Outro disse: “Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-las; peço que me desculpe.”
20 Alứng bôn munáq loi tông idô: ‘Cư mbơiq ial campái. Iki cư lớiq têq pôq.’
20 E outro disse: “Casei-me e, por isso, não posso ir.”
21 Dyơ tampeng ngki chô tông lieh ưlla án máh callong nha-án tông. Ưlla ngki sáng uan lư, dyơ án yua tampeng án idô: ‘Mái pôq chái nga máh carna alứng cứp paryéh tớq vel; pôq mơi máh ticuoi kidit, máh ticuoi dyuat, alứng máh ticuoi sot mát, dyôn tớq nga tudô.’
21 — O servo voltou e, contou tudo ao seu senhor. Então, irado, o dono da casa disse ao seu servo: “Saia depressa para as ruas e becos da cidade e traga para cá os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.”
22 Tớq tampeng ngki chô, án tông idô: ‘Ưlla ơi! Cư khoiq táq arớq ưlla yua, ma tớq dúng ưlla yôl bôn ntúq át.’
22 Mais tarde, o servo lhe disse: “Patrão, já fiz o que o senhor mandou, e ainda há lugar.”
23 Dyơ ưlla ngki yua tampeng án idô: ‘Mái ngốh te vel, pôq nga carna pưt alứng cứp paryéh két hơ. Khán mái tumúh ticuoi mmo, dyôn mái cucúh cucuoi mơi ticuoi ngki tớq, dŏq táq dyôn tot dúng cư.
23 Então o senhor disse ao servo: “Saia pelos caminhos e atalhos e obrigue todos a entrar, para que a minha casa fique cheia.
24 Ma máh ticuoi cư khoiq mơi te nsuoi tơ va munáq têq tớq cha bui tớq dúng cư.’”
24 Porque digo a vocês que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.”
25 Bôn clứng ticuoi pôq munơi alứng Yê-su. Dyơ án píh me nga nha-án alứng tông idô:
25 Grandes multidões acompanhavam Jesus, e ele, voltando-se, lhes disse:
26 “Khán ticuoi mmo ính veng ngê cư, ma ticuoi ngki amoih a-i a-ám án, lớiq la acái campái án, lớiq la em ai ơi án, lớiq la amoih tarngứh án bôm hơn te án amoih cư, ticuoi ngki lớiq têq veng ngê cư.
26 — Se alguém vem a mim e não me ama mais do que ama o seu pai, a sua mãe, a sua mulher, os seus filhos, os seus irmãos, as suas irmãs e até a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Ticuoi mmo lớiq ial dual along calláng án bôm, alứng lớiq veng tapun cư simớt lư, ticuoi ngki lớiq têq cơt ticuoi rian te cư.
27 E quem não tomar a sua cruz e vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 Khán bôn munáq te inha ma ính táq mui lám dúng pưt, tôm lư án cóq tíng te máh along ale kire ntớng, alứng parngíh án bôn khám ma lớiq.
28 Pois qual de vocês, pretendendo construir uma torre, não se assenta primeiro para calcular a despesa e verificar se tem os meios para a concluir?
29 Khán án lớiq táq iki, dáh lơ tớq án pitứng dúng, ma lớiq khám máh crơng ính táq dyôn dyơ. Tớq cứp náq ticuoi hôm dúng ngki lớiq dyơ, nha-án ính cacháng ayê án,
29 Para não acontecer que, tendo lançado os alicerces e não podendo terminar a construção, todos os que a virem zombem dele,
30 nha tông idô: ‘Ticuoi ndô khoiq táq dúng, ma lớiq cơt dyơ nnáng!’
30 dizendo: “Este homem começou a construir e não pôde acabar.”
31 Alứng khán bôn puo ndon bôn mui van líng, ma án ính pôq chíl puo ndon bôn bar van líng, tôm lư puo ngki cóq parngíh imo án ính táq dyôn bôn rap.
31 Ou qual é o rei que, indo para combater outro rei, não se assenta primeiro para calcular se com dez mil homens poderá enfrentar o que vem contra ele com vinte mil?
32 Khán án chom lớiq têq rap, ndóng puo cannŏ́h yôl át yông, án cóq yua máh tampeng án pôq seq te puo ngki êq chíl nnáng, ma dyôn át artoi.
32 Caso contrário, estando o outro ainda longe, envia-lhe uma embaixada, pedindo condições de paz.
33 Muchứng ngki tưi, khán bôn ticuoi te inha ma lớiq táh cứp nốh án bôn, án lớiq têq cơt ticuoi rian te cư.
33 Assim, pois, qualquer um de vocês que não renuncia a tudo o que tem não pode ser meu discípulo.
34 “Boi la crơng ŏ. Ma khán boi cơt atieh, imo ính táq dyôn cơt báq lieh?
34 — O sal é certamente bom; mas, se o sal se tornar insípido, como lhe restaurar o sabor?
35 Lớiq têq ial boi ngki cacháq tớq cuteq, lớiq la cacháq tớq créq pannán dŏq táq phún. Nưm cóq adúh táh. Ticuoi mmo bôn cutor ính cammáng, ngki dyôn án cammáng!”
35 Não presta mais nem para a terra nem para o monte de estrume; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.