Lucas 14
Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs BKJ
1 Bôn mui Ingái Angô, Yê-su pôq cha mui pêl tớq dúng munáq ticuoi sút top Pha-rasi. Máh ticuoi át tớq ngki me níc nga Yê-su.
1 E aconteceu que, entrando ele na casa de um dos principais fariseus para comer pão no dia do shabat, eles o estavam observando.
2 Ticớr bôn munáq conh a-ái áih tớq nga Yê-su.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Yê-su plốh máh thới sái rit alứng máh ticuoi Pha-rasi idô: “Veng rit he, têq he táq bánh ticuoi a-ái tớq Ingái Angô lớiq?”
3 E Jesus, respondendo, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no dia do shabat?
4 Nha-án át parvưl sớng, lớiq bôn ôi amớh. Iki Yê-su tec ticuoi a-ái ngki alứng táq bánh. Dyơ Yê-su yua án chô.
4 E eles calaram-se. E tomando-o, ele o curou e o deixou ir;
5 Cua ngki Yê-su tông idô: “Khán bôn munáq te inha bôn acái conh lớiq la carrŏ́q ma arbúc tớq dơq yieng tớq Ingái Angô, inha lư lúq asớr ndóng ngki táp, piaiq lớiq?”
5 e perguntou-lhes, dizendo: Qual será de vós que, tendo um jumento ou boi que caindo em um poço, não o retira imediatamente no dia do shabat?
6 Ma nha-án lớiq têq ôi Yê-su amớh te callong ngki.
6 E, novamente, eles não puderam lhe responder acerca dessas coisas.
7 Yê-su hôm máh ticuoi tumoi rêh ntúq ticu pa tanieng. Iki án tông nha-án tớq parnai acám idô:
7 E ele propôs aos convidados uma parábola, reparando como eles escolhiam os principais lugares, dizendo-lhes:
8 “Tớq ngai mơi inha pôq arieu, inha êq suo ntúq ticu pa tanieng. Dáh lơ bôn munáq pưt hơn te inha tớq tưi.
8 Quando tu fores convidado por algum homem para as bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado um homem mais honrado do que tu,
9 Iki ticuoi ndon mơi inha tớq alứng tông inha idô: ‘Inha tôi te ndô, dyôn ticuoi ndô loi ticu.’ Callong ngki táq dyôn inha cơt achiet, alứng inha cóq pôq ticu pa tadưp loi.
9 e, vindo o que convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este homem; e então com vergonha, tenhas de tomar um lugar inferior.
10 Ma khán ngai mơi inha, ŏ lư la inha át pa tadưp. Dyơ án ndon mơi inha tớq alứng tông inha idô: ‘Ai ơi! Seq ai sớr ticu pa tanieng.’ Iki án ndon mơi inha apáh án dyám náp inha chứng mát máh ticuoi tumoi.
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no lugar inferior, para que, quando vier o que te convidou, ele possa te dizer: Amigo, sobe para cá. Então, terás honra diante dos que estiverem assentados contigo na mesa.
11 Co ticuoi mmo asớr cháq bôm, urớh án lư cơt két. Ma ticuoi mmo asiar cháq bôm, urớh án lư cơt pưt.”
11 Porque, qualquer que se exaltar a si mesmo, será humilhado, e aquele que se humilhar a si mesmo, será exaltado.
12 Cua ngki Yê-su tông ticuoi ndon mơi án idô: “Ndóng mái ính táq mui pêl cha bui tớq iláih lớiq la ibư, mái êq mơi yớu, lớiq la em ai, lớiq la ticuoi súc tớq vel mái. Dáh lơ nha-án ính mơi mái tưi, dŏq culieh dơq mái khoiq mơi nha-án.
12 E ele disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem os teus vizinhos ricos, para que não aconteça que eles também te tornem a convidar, e te seja recompensado.
13 Ma tớq mái táq mui pêl cha bui, cóq mái mơi máh ticuoi kidit, máh ticuoi tarliaih, máh ticuoi dyuat, alứng máh ticuoi sot mát.
13 Mas, quando tu deres um banquete, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos;
14 Dyơ mái bôn callong bún a-ưi, co máh ticuoi ngki ớq amớh ính culieh dyôn mái. Ma lư Yang Arbang-pilŏ́ng táp culieh cống mái tang nha-án tớq ingái ticuoi tinớng ŏ tumống lieh te cuchet.”
14 e tu serás abençoado; porque eles não podem te recompensar; pois tu serás recompensado na ressurreição dos justos.
15 Bôn munáq ticu cha ntúq ngki sáng Yê-su tông iki, dyơ án tông Yê-su idô: “Bún lư nha-án ndon bôn cha tanna tớq ntúq Yang Arbang-pilŏ́ng sút!”
15 E, ao ouvir estas coisas, um dos que estavam assentados com ele à mesa, disse-lhe: Abençoado é o que comer pão no reino de Deus.
16 Ma Yê-su ôi án idô: “Bôn munáq conh táq mui pêl bui, alứng án mơi clứng ticuoi tớq cha.
16 Então, ele lhe disse: Certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos;
17 Tớq ngư cha, án yua tampeng án pôq cớiq máh ticuoi khoiq án mơi idô: ‘Inha tớq cha! Khoiq cua dyơ he thuan tanna!’
17 e enviou seu servo, na hora da ceia, para dizer aos convidados: Vinde, pois todas as coisas estão preparadas.
18 Ma máh ticuoi ndon án khoiq mơi arớq nha-án bôn mui mít lớiq ính pôq. Bôn munáq te top nha-án tông idô: ‘Cư khoiq plới mui tám cuteq dŏq táq pidái. Cư seq luaih, cư cóq pôq me!’
18 E todos em consenso começaram a dar desculpas. O primeiro disse-lhe: Eu comprei um pedaço de terra, e preciso ir vê-lo; peço-te que me desculpes.
19 Bôn munáq loi tông idô: ‘Cư khoiq plới sông cu carrŏ́q. Cư seq luaih, cư cóq pôq me carrŏ́q.’
19 E outro disse: Eu comprei cinco juntas de bois, e vou examiná-las; peço-te que me desculpe.
20 Alứng bôn munáq loi tông idô: ‘Cư mbơiq ial campái. Iki cư lớiq têq pôq.’
20 E outro disse: Casei-me e, portanto, não posso ir.
21 Dyơ tampeng ngki chô tông lieh ưlla án máh callong nha-án tông. Ưlla ngki sáng uan lư, dyơ án yua tampeng án idô: ‘Mái pôq chái nga máh carna alứng cứp paryéh tớq vel; pôq mơi máh ticuoi kidit, máh ticuoi dyuat, alứng máh ticuoi sot mát, dyôn tớq nga tudô.’
21 E, vindo aquele servo, anunciou essas coisas ao seu senhor. Então, o dono da casa, irritado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, e os aleijados, e os coxos, e os cegos.
22 Tớq tampeng ngki chô, án tông idô: ‘Ưlla ơi! Cư khoiq táq arớq ưlla yua, ma tớq dúng ưlla yôl bôn ntúq át.’
22 E disse o servo: Senhor, está feito como tu ordenaste, e ainda há lugar.
23 Dyơ ưlla ngki yua tampeng án idô: ‘Mái ngốh te vel, pôq nga carna pưt alứng cứp paryéh két hơ. Khán mái tumúh ticuoi mmo, dyôn mái cucúh cucuoi mơi ticuoi ngki tớq, dŏq táq dyôn tot dúng cư.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelas estradas e sendas, e obriga-os a entrar, para que a minha casa possa estar cheia.
24 Ma máh ticuoi cư khoiq mơi te nsuoi tơ va munáq têq tớq cha bui tớq dúng cư.’”
24 Porque eu vos digo: Que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Bôn clứng ticuoi pôq munơi alứng Yê-su. Dyơ án píh me nga nha-án alứng tông idô:
25 E iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 “Khán ticuoi mmo ính veng ngê cư, ma ticuoi ngki amoih a-i a-ám án, lớiq la acái campái án, lớiq la em ai ơi án, lớiq la amoih tarngứh án bôm hơn te án amoih cư, ticuoi ngki lớiq têq veng ngê cư.
26 Se algum homem vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e esposa, e filhos, e irmãos, e irmãs, sim, e também a sua própria vida, ele não pode ser meu discípulo.
27 Ticuoi mmo lớiq ial dual along calláng án bôm, alứng lớiq veng tapun cư simớt lư, ticuoi ngki lớiq têq cơt ticuoi rian te cư.
27 E quem não carregar a sua cruz, e não vir após mim, não pode ser meu discípulo.
28 Khán bôn munáq te inha ma ính táq mui lám dúng pưt, tôm lư án cóq tíng te máh along ale kire ntớng, alứng parngíh án bôn khám ma lớiq.
28 Porque qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro para calcular o seu custo, para ver se tem o suficiente para acabá-la?
29 Khán án lớiq táq iki, dáh lơ tớq án pitứng dúng, ma lớiq khám máh crơng ính táq dyôn dyơ. Tớq cứp náq ticuoi hôm dúng ngki lớiq dyơ, nha-án ính cacháng ayê án,
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não sendo capaz de acabá-la, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 nha tông idô: ‘Ticuoi ndô khoiq táq dúng, ma lớiq cơt dyơ nnáng!’
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não foi capaz de acabar.
31 Alứng khán bôn puo ndon bôn mui van líng, ma án ính pôq chíl puo ndon bôn bar van líng, tôm lư puo ngki cóq parngíh imo án ính táq dyôn bôn rap.
31 Ou qual é o rei que, indo guerrear contra outro rei, não se assenta primeiro a se aconselhar se com dez mil é capaz de sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Khán án chom lớiq têq rap, ndóng puo cannŏ́h yôl át yông, án cóq yua máh tampeng án pôq seq te puo ngki êq chíl nnáng, ma dyôn át artoi.
32 Do contrário, estando o outro ainda longe, ele envia embaixadores e pede condições de paz.
33 Muchứng ngki tưi, khán bôn ticuoi te inha ma lớiq táh cứp nốh án bôn, án lớiq têq cơt ticuoi rian te cư.
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renunciar a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 “Boi la crơng ŏ. Ma khán boi cơt atieh, imo ính táq dyôn cơt báq lieh?
34 Sal é bom; mas, se ele perder o sabor, com que se há de temperar?
35 Lớiq têq ial boi ngki cacháq tớq cuteq, lớiq la cacháq tớq créq pannán dŏq táq phún. Nưm cóq adúh táh. Ticuoi mmo bôn cutor ính cammáng, ngki dyôn án cammáng!”
35 Nem servirá para a terra, nem para adubo; mas homens lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.