Apocalipse 14

Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Cua ngki cư me alứng cư hôm Cưu Acái tayứng tớq cóh Si-ôn. Alứng bôn 144,000 náq ticuoi át munơi alứng án. Máh ticuoi ndô bôn nốh án alứng nốh A-ám án tớq payiel nha-án.
1 Eu vi ainda: o Cordeiro estava de pé no monte Sião, e perto dele cento e quarenta e quatro mil pessoas que traziam escritos na fronte o nome dele e o nome de seu Pai.
2 Cư sáng sieng te pilŏ́ng arớq hô dơq pưt, alứng arớq crứm sôl yứng lư. Sieng ngki la sieng ticuoi clứng tapiaih tallư; cứp náq nha-án bôn tallư nhéq.
2 Ouvia, entretanto, um coro celeste semelhante ao ruído de muitas águas e ao ribombar de potente trovão. Esse coro que eu ouvia era ainda semelhante a músicos tocando as suas cítaras.
3 Nha-án ndon tapiaih tallư tayứng chứng mát kichơng puo ticu, puan lám pannán, alứng máh ticuoi sút tớq sớu. Dyơ nha-án cứh mui alhoiq tamme. Alhoiq ndô ticuoi cannŏ́h lớiq chom cứh. Nưm nha-án 144,000 náq sớng chom cứh. Máh ticuoi ngki la ticuoi ndon Yê-su Crit khoiq thái ndóng nha-án yôl tumống tớq cúc cuteq.
3 Cantavam como que um cântico novo diante do trono, diante dos quatro Animais e dos Anciãos. Ninguém podia aprender este cântico, a não ser aqueles cento e quarenta e quatro mil que foram resgatados da terra.
4 Nha-án lớiq táq saq munơi alứng ticuoi cán, co mít nha-án práh ŏ lư. Ntúq mmo Cưu Acái pôq, nha-án veng án nga ntúq ngki tưi. Án khoiq rêh nha-án te máh ticuoi cannŏ́h. Dyơ án thái nha-án la dŏq nha-án cơt arớq crơng mŏp sang tôm lư dyôn Yang Arbang-pilŏ́ng alứng dyôn Cưu Acái.
4 Estes são os que não se contaminaram com mulheres, pois são virgens. São eles que acompanham o Cordeiro por onde quer que vá; foram resgatados dentre os homens, como primícias oferecidas a Deus e ao Cordeiro.
5 Nha-án lớiq nai táq-ntêr a-uai, alứng ớq callong têq tíq nha-án.
5 Em sua boca não se achou mentira, pois são irrepreensíveis.
6 Dyơ cư hôm mui náq loi tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng, án pár ayống lư tớq pilŏ́ng. Án dông parnai ŏ pôq cato máh ticuoi tớq cứp cruong, cứp top ticuoi, cứp cang, alứng cứp thư ticuoi ndon át tớq cúc cuteq ndô.
6 Vi, então, outro anjo que voava pelo meio do céu, tendo um evangelho eterno para anunciar aos habitantes da terra e a toda nação, tribo, língua e povo.
7 Án tông yứng lư idô: “Cóq inha dyám náp Yang Arbang-pilŏ́ng alứng ayô án! Co khoiq tớq dyơ ingái án sưq cứp náq ticuoi! Iki, cóq inha chóh tarcol sang tám Yang Arbang-pilŏ́ng, án ndon teng pilŏ́ng, cúc cuteq, dơq ving-cavang, alứng abóc dơq!”
7 Clamava em alta voz: Temei a Deus, e dai-lhe glória, porque é chegada a hora do seu julgamento. Adorai aquele que fez o céu e a terra, o mar e as fontes.
8 Bôn tarneng bar veng tatun tarneng mui ngki. Tarneng bar tông idô: “Arlóh dyơ! Arlóh dyơ! Vel Ba-bulôn la vel pưt lư khoiq arlóh dyơ! Vel ngki khoiq tardông cứp cruong táq arnáq tanghang, la arớq án dyôn ticuoi tớq cứp cruong ngoiq sieu án tingôi bol, dyơ Yang Arbang-pilŏ́ng lư táq nha-án.”
8 Outro anjo seguiu-o, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia, por ter dado de beber a todas as nações do vinho de sua imundície desenfreada.
9 Bôn tarneng pe loi veng bar tarneng ngki. Án tông yứng lư idô: “Ticuoi mmo sang pannán pla ndon ngốh te dơq ving-cavang alứng rup pannán ngki, alứng bôn tíc pannán ngki tớq payiel, lớiq la tớq ati,
9 Um terceiro anjo seguiu-os, dizendo em alta voz: Se alguém adorar a Fera e a sua imagem, e aceitar o seu sinal na fronte ou na mão,
10 ticuoi ngki cóq chiuq ngoiq sieu te Yang Arbang-pilŏ́ng. Sieu ngki la acám te án sáng nháih lư ada ticuoi ngki. Iki án ariaq ticuoi ngki na uih alứng na cachie chứng mát máh tarneng án alứng chứng mát Cưu Acái.
10 há de beber também o vinho da cólera divina, o vinho puro deitado no cálice da sua ira. Será atormentado pelo fogo e pelo enxofre diante dos seus santos anjos e do Cordeiro.
11 Uih ndon táq dieiq arức nha-án bôn cunhieq kisuar níc-níc nga pilŏ́ng. Máh ticuoi ndon khoiq sang pannán pla alứng rup pannán ngki, díh máh ticuoi ndon bôn tíc pannán ngki tớq cháq nha-án, cóq chiuq ráh-ariaq cứp ingái idáu lớiq nai tangít nnáng.”
11 A fumaça do seu tormento subirá pelos séculos dos séculos. Não terão descanso algum, dia e noite, esses que adoram a Fera e a sua imagem, e todo aquele que acaso tenha recebido o sinal do seu nome.
12 Co te arnáq ngki, máh ticuoi ndon tin Yê-su cóq chiuq tanhir níc, la máh ticuoi ndon peh máh parnai Yang Arbang-pilŏ́ng patáp alứng tin Yê-su khớm lư.
12 Eis o momento para apelar para a paciência dos santos, dos fiéis, aos mandamentos de Deus e à fé em Jesus.
13 Cua ngki, cư sáng sieng te pilŏ́ng tông cư idô: “Cóq mái taran dŏq idô: Te hoi-ndô tingôi chô-mát, bún lư máh ticuoi ndon cuchet co tian táq arnáq Yang Arbang-pilŏ́ng.”
13 Eu ouvi uma voz do céu, que dizia: Escreve: Felizes os mortos que doravante morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, descansem dos seus trabalhos, pois as suas obras os seguem.
14 Cư me alứng cư hôm tulúc clŏq, alứng bôn munáq ticu tớq tulúc ngki. Rớp án arớq ticuoi. Án pưng vom dyeng tớq plô, alứng án kéu mui rang liem héng lư.
14 Eu vi ainda uma nuvem branca, sobre a qual se sentava como que um Filho do Homem, com a cabeça cingida de coroa de ouro e na mão uma foice afiada.
15 Alứng bôn mui náq tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng ngốh te dúng sang Yang Arbang-pilŏ́ng, alứng án tông yứng lư ada án ndon ticu tớq tulúc ngki idô: “Cóq mái pôq ráiq sro tớq liem mái, co sro tớq cúc cuteq khoiq dom dyơ. Tớq ngư dyơ mái ial pachúng sro.”
15 Outro anjo saiu do templo, gritando em voz alta para aquele que estava assentado na nuvem: Lança a tua foice e ceifa, porque é chegada a hora de ceifar, pois está madura a seara da terra.
16 Dyơ án ndon ticu tớq tulúc ngki caléh ráiq sro nga cúc cuteq tớq liem án. Dyơ án bôn nhéq sro tớq cúc cuteq.
16 O Ser que estava assentado na nuvem lançou então a foice à terra, e a terra foi ceifada.
17 Alứng bôn mui náq loi tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng, ngốh te dúng sang tớq pilŏ́ng. Án kéu sa mui rang liem héng lư.
17 Outro anjo saiu do templo do céu. Tinha também uma foice afiada.
18 Alứng bôn mui náq loi tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng ndon ưlla uih, án tớq te parông sang. Án tông yứng lư ada tarneng ndon kéu liem héng ngki idô: “Cóq mái ráiq nhéq máh tampúq culái nho tớq cúc cuteq na liem mái, co culái nho khoiq dom dyơ!”
18 E outro anjo, aquele que tem poder sobre o fogo, saiu do altar e bradou em alta voz para aquele que tinha a foice afiada: Lança a foice afiada e vindima os cachos da vinha da terra, porque maduras estão as suas uvas.
19 Dyơ tarneng ngki ráiq tampúq culái nho tớq cúc cuteq na liem án. Án ial alứng váng culái ngki tớq ntúq ngai pát culái nho, dŏq dyôn dơq nho hoi nga prúng. Ntúq ngai pát culái nho la acám te ntúq Yang Arbang-pilŏ́ng táq máh ticuoi ndon án sáng nháih.
19 O anjo lançou a sua foice à terra e vindimou a vinha da terra, e atirou os cachos no grande lagar da ira de Deus.
20 Ntúq pát culái nho ndô át culái tieh vel, alứng aham ndon ngốh te ntúq ngki cơt arớq dơq crong sru, sru tumán mui achớng, alứng toiq tumán pe culám bar chít ki-lô-met.
20 O lagar foi pisado fora da cidade, e do lagar saiu sangue que atingiu até o nível dos freios dos cavalos pelo espaço de mil e seiscentos estádios.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.