Apocalipse 14
Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs ARIB
1 Cua ngki cư me alứng cư hôm Cưu Acái tayứng tớq cóh Si-ôn. Alứng bôn 144,000 náq ticuoi át munơi alứng án. Máh ticuoi ndô bôn nốh án alứng nốh A-ám án tớq payiel nha-án.
1 E olhei, e eis o Cordeiro em pé sobre o Monte Sião, e com ele cento e quarenta e quatro mil, que traziam na fronte escrito o nome dele e o nome de seu Pai.
2 Cư sáng sieng te pilŏ́ng arớq hô dơq pưt, alứng arớq crứm sôl yứng lư. Sieng ngki la sieng ticuoi clứng tapiaih tallư; cứp náq nha-án bôn tallư nhéq.
2 E ouvi uma voz do céu, como a voz de muitas águas, e como a voz de um grande trovão e a voz que ouvi era como de harpistas, que tocavam as suas harpas.
3 Nha-án ndon tapiaih tallư tayứng chứng mát kichơng puo ticu, puan lám pannán, alứng máh ticuoi sút tớq sớu. Dyơ nha-án cứh mui alhoiq tamme. Alhoiq ndô ticuoi cannŏ́h lớiq chom cứh. Nưm nha-án 144,000 náq sớng chom cứh. Máh ticuoi ngki la ticuoi ndon Yê-su Crit khoiq thái ndóng nha-án yôl tumống tớq cúc cuteq.
3 E cantavam um cântico novo diante do trono, e diante dos quatro seres viventes e dos anciãos; e ninguém podia aprender aquele cântico, senão os cento e quarenta e quatro mil, aqueles que foram comprados da terra.
4 Nha-án lớiq táq saq munơi alứng ticuoi cán, co mít nha-án práh ŏ lư. Ntúq mmo Cưu Acái pôq, nha-án veng án nga ntúq ngki tưi. Án khoiq rêh nha-án te máh ticuoi cannŏ́h. Dyơ án thái nha-án la dŏq nha-án cơt arớq crơng mŏp sang tôm lư dyôn Yang Arbang-pilŏ́ng alứng dyôn Cưu Acái.
4 Estes são os que não se contaminaram com mulheres; porque são virgens. Estes são os que seguem o Cordeiro para onde quer que vá. Estes foram comprados dentre os homens para serem as primícias para Deus e para o Cordeiro.
5 Nha-án lớiq nai táq-ntêr a-uai, alứng ớq callong têq tíq nha-án.
5 E na sua boca não se achou engano; porque são irrepreensíveis.
6 Dyơ cư hôm mui náq loi tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng, án pár ayống lư tớq pilŏ́ng. Án dông parnai ŏ pôq cato máh ticuoi tớq cứp cruong, cứp top ticuoi, cứp cang, alứng cứp thư ticuoi ndon át tớq cúc cuteq ndô.
6 E vi outro anjo voando pelo meio do céu, e tinha um evangelho eterno para proclamar aos que habitam sobre a terra e a toda nação, e tribo, e língua, e povo,
7 Án tông yứng lư idô: “Cóq inha dyám náp Yang Arbang-pilŏ́ng alứng ayô án! Co khoiq tớq dyơ ingái án sưq cứp náq ticuoi! Iki, cóq inha chóh tarcol sang tám Yang Arbang-pilŏ́ng, án ndon teng pilŏ́ng, cúc cuteq, dơq ving-cavang, alứng abóc dơq!”
7 dizendo com grande voz: Temei a Deus, e dai-lhe glória; porque é chegada a hora do seu juízo; e adorai aquele que fez o céu, e a terra, e o mar, e as fontes das águas.
8 Bôn tarneng bar veng tatun tarneng mui ngki. Tarneng bar tông idô: “Arlóh dyơ! Arlóh dyơ! Vel Ba-bulôn la vel pưt lư khoiq arlóh dyơ! Vel ngki khoiq tardông cứp cruong táq arnáq tanghang, la arớq án dyôn ticuoi tớq cứp cruong ngoiq sieu án tingôi bol, dyơ Yang Arbang-pilŏ́ng lư táq nha-án.”
8 Um segundo anjo o seguiu, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia, que a todas as nações deu a beber do vinho da ira da sua prostituição.
9 Bôn tarneng pe loi veng bar tarneng ngki. Án tông yứng lư idô: “Ticuoi mmo sang pannán pla ndon ngốh te dơq ving-cavang alứng rup pannán ngki, alứng bôn tíc pannán ngki tớq payiel, lớiq la tớq ati,
9 Seguiu-os ainda um terceiro anjo, dizendo com grande voz: Se alguém adorar a besta, e a sua imagem, e receber o sinal na fronte, ou na mão,
10 ticuoi ngki cóq chiuq ngoiq sieu te Yang Arbang-pilŏ́ng. Sieu ngki la acám te án sáng nháih lư ada ticuoi ngki. Iki án ariaq ticuoi ngki na uih alứng na cachie chứng mát máh tarneng án alứng chứng mát Cưu Acái.
10 também o tal beberá do vinho da ira de Deus, que se acha preparado sem mistura, no cálice da sua ira; e será atormentado com fogo e enxofre diante dos santos anjos e diante do Cordeiro.
11 Uih ndon táq dieiq arức nha-án bôn cunhieq kisuar níc-níc nga pilŏ́ng. Máh ticuoi ndon khoiq sang pannán pla alứng rup pannán ngki, díh máh ticuoi ndon bôn tíc pannán ngki tớq cháq nha-án, cóq chiuq ráh-ariaq cứp ingái idáu lớiq nai tangít nnáng.”
11 A fumaça do seu tormento sobe para todo o sempre; e não têm repouso nem de dia nem de noite os que adoram a besta e a sua imagem, nem aquele que recebe o sinal do seu nome.
12 Co te arnáq ngki, máh ticuoi ndon tin Yê-su cóq chiuq tanhir níc, la máh ticuoi ndon peh máh parnai Yang Arbang-pilŏ́ng patáp alứng tin Yê-su khớm lư.
12 Aqui está a perseverança dos santos, daqueles que guardam os mandamentos de Deus e a fé em Jesus.
13 Cua ngki, cư sáng sieng te pilŏ́ng tông cư idô: “Cóq mái taran dŏq idô: Te hoi-ndô tingôi chô-mát, bún lư máh ticuoi ndon cuchet co tian táq arnáq Yang Arbang-pilŏ́ng.”
13 Então ouvi uma voz do céu, que dizia: Escreve: Bem-aventurados os mortos que desde agora morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, para que descansem dos seus trabalhos, pois as suas obras os acompanham.
14 Cư me alứng cư hôm tulúc clŏq, alứng bôn munáq ticu tớq tulúc ngki. Rớp án arớq ticuoi. Án pưng vom dyeng tớq plô, alứng án kéu mui rang liem héng lư.
14 E olhei, e eis uma nuvem branca, e assentado sobre a nuvem um semelhante a filho de homem, que tinha sobre a cabeça uma coroa de ouro, e na mão uma foice afiada.
15 Alứng bôn mui náq tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng ngốh te dúng sang Yang Arbang-pilŏ́ng, alứng án tông yứng lư ada án ndon ticu tớq tulúc ngki idô: “Cóq mái pôq ráiq sro tớq liem mái, co sro tớq cúc cuteq khoiq dom dyơ. Tớq ngư dyơ mái ial pachúng sro.”
15 E outro anjo saiu do santuário, clamando com grande voz ao que estava assentado sobre a nuvem: Lança a tua foice e ceifa, porque é chegada a hora de ceifar, porque já a seara da terra está madura.
16 Dyơ án ndon ticu tớq tulúc ngki caléh ráiq sro nga cúc cuteq tớq liem án. Dyơ án bôn nhéq sro tớq cúc cuteq.
16 Então aquele que estava assentado sobre a nuvem meteu a sua foice à terra, e a terra foi ceifada.
17 Alứng bôn mui náq loi tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng, ngốh te dúng sang tớq pilŏ́ng. Án kéu sa mui rang liem héng lư.
17 Ainda outro anjo saiu do santuário que está no céu, o qual também tinha uma foice afiada.
18 Alứng bôn mui náq loi tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng ndon ưlla uih, án tớq te parông sang. Án tông yứng lư ada tarneng ndon kéu liem héng ngki idô: “Cóq mái ráiq nhéq máh tampúq culái nho tớq cúc cuteq na liem mái, co culái nho khoiq dom dyơ!”
18 E saiu do altar outro anjo, que tinha poder sobre o fogo, e clamou com grande voz ao que tinha a foice afiada, dizendo: Lança a tua foice afiada, e vindima os cachos da vinha da terra, porque já as suas uvas estão maduras.
19 Dyơ tarneng ngki ráiq tampúq culái nho tớq cúc cuteq na liem án. Án ial alứng váng culái ngki tớq ntúq ngai pát culái nho, dŏq dyôn dơq nho hoi nga prúng. Ntúq ngai pát culái nho la acám te ntúq Yang Arbang-pilŏ́ng táq máh ticuoi ndon án sáng nháih.
19 E o anjo meteu a sua foice à terra, e vindimou as uvas da vinha da terra, e lançou-as no grande lagar da ira de Deus.
20 Ntúq pát culái nho ndô át culái tieh vel, alứng aham ndon ngốh te ntúq ngki cơt arớq dơq crong sru, sru tumán mui achớng, alứng toiq tumán pe culám bar chít ki-lô-met.
20 E o lagar foi pisado fora da cidade, e saiu sangue do lagar até os freios dos cavalos, pelo espaço de mil e seiscentos estádios.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.