Romanos 4
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs VC
1 Nuya, dí mbe̱mbiquijʉ digue ca ndor Abraham. Yʉ cja̱hni judio xpá hñe̱je̱ digue cár cji guegue. Ca Ocja̱ bi cca̱hti car Abraham ncjahmʉ jin te di tu̱. ¿Te rá nguehca̱?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Bbʉ di nu̱ rá zö ca Ocja̱ por rá nguehca̱ xtrú dyøti ca rá zö göhtjo ʉ́r vida, di jogui di hñi̱xtsjɛ car Abraham. Nu guegue jin gá nzøhtze di dyøte ntero ca rá zö, pa di nu̱ rá zö ca Ocja̱.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Gui mbe̱nijʉ te i ma̱m pʉ jar Escritura: “Car Abraham bi hñeme, göhtjo mbo ʉ́r mʉy, ca Ocja̱ di dyøte como ngu̱ gá ma̱. Por eso, ca Ocja̱ bi nu̱ car Abraham ncjahmʉ jin te di tu̱.”
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Bbʉ i pɛh hnar mɛfi, cár tja̱ja̱ ca i nccu̱hti jin gui ttuntjo por gusto, pe i nesta da ttuni, como guehca̱ xí nda̱ja̱.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Nugöjʉ, jin gui nesta gu mpɛguijʉ ncja hnar mɛfi, ncjahmʉ di jogui gri ta̱tsjɛjʉ car nzajqui ca jin da tjegue. I nesta gu e̱me̱bijʉ cár pöjö ca Ocja̱, pa da nu̱guigöjʉ ncjahmʉ jin te gri tu̱jʉ hne̱je̱. Cʉ cja̱hni cʉ i ndu̱jpite pe i öjpijʉ ca Ocja̱ da perdonabitjo co cár tzi pöjö, guegue‑ca̱ i recibi ncjahmʉ jin te xtrú dyøtijʉ ca rá nttzo.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Guejti ca ndor David, i ma̱ntjo ncjapʉ hne̱je̱, i̱na̱: “Da ndo mpöh car cja̱hni ca da nú̱ ca Ocja̱ ncjahmʉ jin te di tu̱, masque nde̱jma̱ xí dyøti ca rá nttzo.”
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 I bbʉh ca hnar salmo ca bi dyøti car David, pʉ jabʉ i ña̱ ncjahua, i i̱na̱:
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Da ndo mpöjö, como ya xquí pa̱di, ya jin da dyʉhtibi ʉr huɛnda ca Ocja̱.
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 ¿To cʉ cja̱hni cʉ da jnu̱ ncjahmʉ jin te di tu̱? Göhtjo cʉ cja̱hni cʉ i tøhmi ca Ocja̱ da perdonabitjo co cár pöjö, cʉ judio, cja̱ hne̱h cʉ cja̱hni cʉ jin gui judio. Dí pa̱dijʉ, ca Ocja̱ bi nu̱ rá zö car Abraham, bi xifi jin te mí tu̱, como guegue‑ca̱ bi hñeme göhtjo mbo ʉ́r mʉy, ca Ocja̱ di cumpli ca xquí ma̱.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 ¿Ncjahmʉ bi tsjih car Abraham, ya jin te mí tu̱? ¿Cja bi tsjifi ncjapʉ bbʉ ya xquí ttøhtibi jár cuerpo car seña ca i ttøhtibi cʉ judio? Ji̱na̱. Gue bbʉ jí̱ bbe mí ttøhtibi car seña bi tsjifi jin te mí tu̱.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 — ausente —
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 — ausente —
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Ca Ocja̱ bi xih car Abraham di mandado hua jar jöy, cja̱ co hne̱h quí ba̱jtzi cʉ di hmʉy di mandadojʉ hne̱je̱. Cár tiempo car Abraham, jí̱ bbe mí bbʉh car ley ca i tɛn cʉ judio, pa di dyøti guegue ca i ma̱. Guehca xquí hñeme göhtjo mbo ʉ́r mʉy, ca Ocja̱ i cumpli ncja ngu̱ ga ma̱, guegue‑ca̱ bi nú̱ rá zö cja̱ bi xifi di mandado hua jar jöy.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Guejquitjogöjʉ, bbʉ di nesta gri tɛngöjʉ car ley ca bi ma̱n car Moisés pa di ttajquijʉ car nzajqui ca i ntjumʉy, nubbʉ́, di pøni, guejcöjʉ gri jonijʉ ja grí ta̱jcöjʉ‑cá̱. Nubbʉ, jin di jogui gua tøhmijʉ ca Ocja̱, pa da perdonaguitjojʉ co cár tzi pöjö. Ncjahmʉ ya xtrú pöti ca Ocja̱ cár palabra ca bi xih car Abraham, ya jin di jogui gua e̱me̱bijʉ.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Cʉ cja̱hni cʉ xí tsjih car ley ca bi ma̱n car Moisés, tiene que da dyøjte, cja̱ bbʉ ji̱na̱, da ttun cár castigojʉ. Nu cʉ cja̱hni cʉ jí̱ xcá dyødejʉ car ley ca bi ma̱n car Moisés, jin gui tzö da dɛnijʉ‑ca̱, como jí̱ xcá mba̱dijʉ ja i ncja. Guejtjo hne̱je̱, jin gui tzö da ncastiga como ngu̱ ga ma̱n car ley.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Ca Ocja̱ bi xih car Abraham guegue di dyøhtibi cʉ dda favor rá tzi zö, jøntsɛtjo porque bi hñeme car Abraham car palabra ca xquí ma̱n ca Ocja̱. Guejti quí ba̱jtzi car Abraham cʉ jí̱ bbe mí bbʉy, ca Ocja̱ di cjajpi mismo cʉ favor‑cʉ́. Göhtjo yʉ to i e̱me̱, ca Ocja̱ da perdonabitjo co cár tzi pöjö, guegue‑yʉ́ xí ttzoquibi mismo car promesa ca bi tsjih car Abraham, como i nú̱‑yʉ ca Ocja̱ ncjahmʉ í ba̱jtzi car Abraham hne̱je̱. Yʉ cja̱hni yʉ rí hñe̱je̱ digue cár cji car Abraham i i̱na̱jʉ, bi ttuni guegue‑yʉ car promesa, por rá nguehca̱ rí dɛn car ley. Pe jin gui jøña̱ cʉ to i tɛn car ley xí ttun car promesa. Guejtjo xí ttuni göhtjo yʉ pé ddaa yʉ i e̱me̱bijʉ cár tzi pöjö ca Ocja̱, ncja ngu̱ nguá hñeme car Abraham. Göhtjo‑yʉ da ttun car favor ca bi ttun car Abraham. I pøni ncjahmʉ dʉm tajʉ car Abraham, cja̱ í ba̱jtziguijʉ, dí göhtjojʉ como ngu̱ xtá e̱me̱jʉ ca Ocja̱ ncja ngu̱ nguá hñeme car Abraham, bbʉ dí judiojʉ o bbʉ jin dí judiojʉ.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Ya xí nzʉh car palabra ca bi ma̱n ca Ocja̱ bbʉ mí xih car Abraham: “Nuquɛ, por rá nguehca̱ xquí hñe̱me̱gui, gui cja ʉ́r tajʉ rá ngu̱ cja̱hni cʉ da hmʉh pʉ pé dda jñini, göhtjo tema jöy.” Bi tsjifi ncjapʉ como mí e̱me̱ ca Ocja̱, göhtjo mbo ʉ́r mʉy. Guegue mí pa̱di, rí hñe̱h ca Ocja̱ cam vidajʉ, hasta guejti cʉ cja̱hni cʉ ya xí ndu̱, ca Ocja̱ i ungui nzajqui guegue‑cʉ hne̱je̱. Guejtjo i mandado da ncja cʉ cosa cʉ jí̱ bbe i bbʉy, cja̱ tiene que da hmʉh‑cʉ, como ngu̱ ga ma̱.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Masque ya xi mí ma̱n car Abraham, ya má yabbʉ xquí tjoh car tiempo pa di hmʉh hnár ba̱jtzi, nde̱jma̱ bi hñeme di hmʉy, cja̱ guegue di cja ʉ́r ta rá ndo ngu̱tsjɛ yʉ cja̱hni, como guehca̱ xquí xih ca Ocja̱. Bi xifi: “Drá ndo ngu̱tsjɛ quir ba̱jtzi cʉ da hmʉy, ncja yʉ tzø.”
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Ya xquí mbe̱n car Abraham, ya jin di jogui di hmʉh hnár ba̱jtzi, como ya xquí ndo ntita, casi ya xi mí pɛhtzi cien año, cja̱ ya xti tjeh cár nzajqui. Guejti car Sara ca múr bbɛjña̱ guegue, ya xquí ndo nchujchu, cja̱ göhtjo ʉ́r vida jí̱ mí ønte.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Pe jin gá yomfe̱ni car Abraham bbʉ mí xih ca Ocja̱ di hmʉh hnár ba̱jtzi. Bi mpöjö, cja̱ bi hñeme göhtjo mbo ʉ́r mʉy, tiene que di ncja‑ca̱.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Como mí pa̱ guegue, ca Ocja̱ jin di zö rá ntji̱ di cumpli ncja ngu̱ xquí xifi, bi hñe̱me̱ car Abraham, cierto di hmʉh hnár ttʉ.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Bi ncjapʉ gá tzøpi ca Ocja̱, cja̱ guegue‑ca̱ bi xih car Abraham, jin di dyʉhtibi ʉr huɛnda digue ca rá nttzo ca xquí dyøte, di jnu̱tjo ncjahmʉ jin te di tu̱.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 — ausente —
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 — ausente —
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Bbʉ mí du̱ cam Tzi Jmu̱jʉ, bi gu̱ti ca rá nttzo ca xtá øtijʉ. Cja̱ car Tzi Ta ji̱tzi pé bi cjajpi bi jña̱ ʉ́r jña̱ pa dár pa̱dijʉ, cierto xí ccʉzquijʉ göhtjo ca ndí tu̱jʉ.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.