Romanos 4

El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Nuya, dí mbe̱mbiquijʉ digue ca ndor Abraham. Yʉ cja̱hni judio xpá hñe̱je̱ digue cár cji guegue. Ca Ocja̱ bi cca̱hti car Abraham ncjahmʉ jin te di tu̱. ¿Te rá nguehca̱?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Bbʉ di nu̱ rá zö ca Ocja̱ por rá nguehca̱ xtrú dyøti ca rá zö göhtjo ʉ́r vida, di jogui di hñi̱xtsjɛ car Abraham. Nu guegue jin gá nzøhtze di dyøte ntero ca rá zö, pa di nu̱ rá zö ca Ocja̱.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Gui mbe̱nijʉ te i ma̱m pʉ jar Escritura: “Car Abraham bi hñeme, göhtjo mbo ʉ́r mʉy, ca Ocja̱ di dyøte como ngu̱ gá ma̱. Por eso, ca Ocja̱ bi nu̱ car Abraham ncjahmʉ jin te di tu̱.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Bbʉ i pɛh hnar mɛfi, cár tja̱ja̱ ca i nccu̱hti jin gui ttuntjo por gusto, pe i nesta da ttuni, como guehca̱ xí nda̱ja̱.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Nugöjʉ, jin gui nesta gu mpɛguijʉ ncja hnar mɛfi, ncjahmʉ di jogui gri ta̱tsjɛjʉ car nzajqui ca jin da tjegue. I nesta gu e̱me̱bijʉ cár pöjö ca Ocja̱, pa da nu̱guigöjʉ ncjahmʉ jin te gri tu̱jʉ hne̱je̱. Cʉ cja̱hni cʉ i ndu̱jpite pe i öjpijʉ ca Ocja̱ da perdonabitjo co cár tzi pöjö, guegue‑ca̱ i recibi ncjahmʉ jin te xtrú dyøtijʉ ca rá nttzo.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Guejti ca ndor David, i ma̱ntjo ncjapʉ hne̱je̱, i̱na̱: “Da ndo mpöh car cja̱hni ca da nú̱ ca Ocja̱ ncjahmʉ jin te di tu̱, masque nde̱jma̱ xí dyøti ca rá nttzo.”
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 I bbʉh ca hnar salmo ca bi dyøti car David, pʉ jabʉ i ña̱ ncjahua, i i̱na̱:
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Da ndo mpöjö, como ya xquí pa̱di, ya jin da dyʉhtibi ʉr huɛnda ca Ocja̱.
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 ¿To cʉ cja̱hni cʉ da jnu̱ ncjahmʉ jin te di tu̱? Göhtjo cʉ cja̱hni cʉ i tøhmi ca Ocja̱ da perdonabitjo co cár pöjö, cʉ judio, cja̱ hne̱h cʉ cja̱hni cʉ jin gui judio. Dí pa̱dijʉ, ca Ocja̱ bi nu̱ rá zö car Abraham, bi xifi jin te mí tu̱, como guegue‑ca̱ bi hñeme göhtjo mbo ʉ́r mʉy, ca Ocja̱ di cumpli ca xquí ma̱.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 ¿Ncjahmʉ bi tsjih car Abraham, ya jin te mí tu̱? ¿Cja bi tsjifi ncjapʉ bbʉ ya xquí ttøhtibi jár cuerpo car seña ca i ttøhtibi cʉ judio? Ji̱na̱. Gue bbʉ jí̱ bbe mí ttøhtibi car seña bi tsjifi jin te mí tu̱.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 — ausente —
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 — ausente —
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Ca Ocja̱ bi xih car Abraham di mandado hua jar jöy, cja̱ co hne̱h quí ba̱jtzi cʉ di hmʉy di mandadojʉ hne̱je̱. Cár tiempo car Abraham, jí̱ bbe mí bbʉh car ley ca i tɛn cʉ judio, pa di dyøti guegue ca i ma̱. Guehca xquí hñeme göhtjo mbo ʉ́r mʉy, ca Ocja̱ i cumpli ncja ngu̱ ga ma̱, guegue‑ca̱ bi nú̱ rá zö cja̱ bi xifi di mandado hua jar jöy.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Guejquitjogöjʉ, bbʉ di nesta gri tɛngöjʉ car ley ca bi ma̱n car Moisés pa di ttajquijʉ car nzajqui ca i ntjumʉy, nubbʉ́, di pøni, guejcöjʉ gri jonijʉ ja grí ta̱jcöjʉ‑cá̱. Nubbʉ, jin di jogui gua tøhmijʉ ca Ocja̱, pa da perdonaguitjojʉ co cár tzi pöjö. Ncjahmʉ ya xtrú pöti ca Ocja̱ cár palabra ca bi xih car Abraham, ya jin di jogui gua e̱me̱bijʉ.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Cʉ cja̱hni cʉ xí tsjih car ley ca bi ma̱n car Moisés, tiene que da dyøjte, cja̱ bbʉ ji̱na̱, da ttun cár castigojʉ. Nu cʉ cja̱hni cʉ jí̱ xcá dyødejʉ car ley ca bi ma̱n car Moisés, jin gui tzö da dɛnijʉ‑ca̱, como jí̱ xcá mba̱dijʉ ja i ncja. Guejtjo hne̱je̱, jin gui tzö da ncastiga como ngu̱ ga ma̱n car ley.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Ca Ocja̱ bi xih car Abraham guegue di dyøhtibi cʉ dda favor rá tzi zö, jøntsɛtjo porque bi hñeme car Abraham car palabra ca xquí ma̱n ca Ocja̱. Guejti quí ba̱jtzi car Abraham cʉ jí̱ bbe mí bbʉy, ca Ocja̱ di cjajpi mismo cʉ favor‑cʉ́. Göhtjo yʉ to i e̱me̱, ca Ocja̱ da perdonabitjo co cár tzi pöjö, guegue‑yʉ́ xí ttzoquibi mismo car promesa ca bi tsjih car Abraham, como i nú̱‑yʉ ca Ocja̱ ncjahmʉ í ba̱jtzi car Abraham hne̱je̱. Yʉ cja̱hni yʉ rí hñe̱je̱ digue cár cji car Abraham i i̱na̱jʉ, bi ttuni guegue‑yʉ car promesa, por rá nguehca̱ rí dɛn car ley. Pe jin gui jøña̱ cʉ to i tɛn car ley xí ttun car promesa. Guejtjo xí ttuni göhtjo yʉ pé ddaa yʉ i e̱me̱bijʉ cár tzi pöjö ca Ocja̱, ncja ngu̱ nguá hñeme car Abraham. Göhtjo‑yʉ da ttun car favor ca bi ttun car Abraham. I pøni ncjahmʉ dʉm tajʉ car Abraham, cja̱ í ba̱jtziguijʉ, dí göhtjojʉ como ngu̱ xtá e̱me̱jʉ ca Ocja̱ ncja ngu̱ nguá hñeme car Abraham, bbʉ dí judiojʉ o bbʉ jin dí judiojʉ.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Ya xí nzʉh car palabra ca bi ma̱n ca Ocja̱ bbʉ mí xih car Abraham: “Nuquɛ, por rá nguehca̱ xquí hñe̱me̱gui, gui cja ʉ́r tajʉ rá ngu̱ cja̱hni cʉ da hmʉh pʉ pé dda jñini, göhtjo tema jöy.” Bi tsjifi ncjapʉ como mí e̱me̱ ca Ocja̱, göhtjo mbo ʉ́r mʉy. Guegue mí pa̱di, rí hñe̱h ca Ocja̱ cam vidajʉ, hasta guejti cʉ cja̱hni cʉ ya xí ndu̱, ca Ocja̱ i ungui nzajqui guegue‑cʉ hne̱je̱. Guejtjo i mandado da ncja cʉ cosa cʉ jí̱ bbe i bbʉy, cja̱ tiene que da hmʉh‑cʉ, como ngu̱ ga ma̱.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Masque ya xi mí ma̱n car Abraham, ya má yabbʉ xquí tjoh car tiempo pa di hmʉh hnár ba̱jtzi, nde̱jma̱ bi hñeme di hmʉy, cja̱ guegue di cja ʉ́r ta rá ndo ngu̱tsjɛ yʉ cja̱hni, como guehca̱ xquí xih ca Ocja̱. Bi xifi: “Drá ndo ngu̱tsjɛ quir ba̱jtzi cʉ da hmʉy, ncja yʉ tzø.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Ya xquí mbe̱n car Abraham, ya jin di jogui di hmʉh hnár ba̱jtzi, como ya xquí ndo ntita, casi ya xi mí pɛhtzi cien año, cja̱ ya xti tjeh cár nzajqui. Guejti car Sara ca múr bbɛjña̱ guegue, ya xquí ndo nchujchu, cja̱ göhtjo ʉ́r vida jí̱ mí ønte.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Pe jin gá yomfe̱ni car Abraham bbʉ mí xih ca Ocja̱ di hmʉh hnár ba̱jtzi. Bi mpöjö, cja̱ bi hñeme göhtjo mbo ʉ́r mʉy, tiene que di ncja‑ca̱.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Como mí pa̱ guegue, ca Ocja̱ jin di zö rá ntji̱ di cumpli ncja ngu̱ xquí xifi, bi hñe̱me̱ car Abraham, cierto di hmʉh hnár ttʉ.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Bi ncjapʉ gá tzøpi ca Ocja̱, cja̱ guegue‑ca̱ bi xih car Abraham, jin di dyʉhtibi ʉr huɛnda digue ca rá nttzo ca xquí dyøte, di jnu̱tjo ncjahmʉ jin te di tu̱.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 — ausente —
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 — ausente —
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Bbʉ mí du̱ cam Tzi Jmu̱jʉ, bi gu̱ti ca rá nttzo ca xtá øtijʉ. Cja̱ car Tzi Ta ji̱tzi pé bi cjajpi bi jña̱ ʉ́r jña̱ pa dár pa̱dijʉ, cierto xí ccʉzquijʉ göhtjo ca ndí tu̱jʉ.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.