Romanos 4

El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Nuya, dí mbe̱mbiquijʉ digue ca ndor Abraham. Yʉ cja̱hni judio xpá hñe̱je̱ digue cár cji guegue. Ca Ocja̱ bi cca̱hti car Abraham ncjahmʉ jin te di tu̱. ¿Te rá nguehca̱?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Bbʉ di nu̱ rá zö ca Ocja̱ por rá nguehca̱ xtrú dyøti ca rá zö göhtjo ʉ́r vida, di jogui di hñi̱xtsjɛ car Abraham. Nu guegue jin gá nzøhtze di dyøte ntero ca rá zö, pa di nu̱ rá zö ca Ocja̱.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Gui mbe̱nijʉ te i ma̱m pʉ jar Escritura: “Car Abraham bi hñeme, göhtjo mbo ʉ́r mʉy, ca Ocja̱ di dyøte como ngu̱ gá ma̱. Por eso, ca Ocja̱ bi nu̱ car Abraham ncjahmʉ jin te di tu̱.”
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Bbʉ i pɛh hnar mɛfi, cár tja̱ja̱ ca i nccu̱hti jin gui ttuntjo por gusto, pe i nesta da ttuni, como guehca̱ xí nda̱ja̱.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Nugöjʉ, jin gui nesta gu mpɛguijʉ ncja hnar mɛfi, ncjahmʉ di jogui gri ta̱tsjɛjʉ car nzajqui ca jin da tjegue. I nesta gu e̱me̱bijʉ cár pöjö ca Ocja̱, pa da nu̱guigöjʉ ncjahmʉ jin te gri tu̱jʉ hne̱je̱. Cʉ cja̱hni cʉ i ndu̱jpite pe i öjpijʉ ca Ocja̱ da perdonabitjo co cár tzi pöjö, guegue‑ca̱ i recibi ncjahmʉ jin te xtrú dyøtijʉ ca rá nttzo.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Guejti ca ndor David, i ma̱ntjo ncjapʉ hne̱je̱, i̱na̱: “Da ndo mpöh car cja̱hni ca da nú̱ ca Ocja̱ ncjahmʉ jin te di tu̱, masque nde̱jma̱ xí dyøti ca rá nttzo.”
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 I bbʉh ca hnar salmo ca bi dyøti car David, pʉ jabʉ i ña̱ ncjahua, i i̱na̱:
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Da ndo mpöjö, como ya xquí pa̱di, ya jin da dyʉhtibi ʉr huɛnda ca Ocja̱.
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 ¿To cʉ cja̱hni cʉ da jnu̱ ncjahmʉ jin te di tu̱? Göhtjo cʉ cja̱hni cʉ i tøhmi ca Ocja̱ da perdonabitjo co cár pöjö, cʉ judio, cja̱ hne̱h cʉ cja̱hni cʉ jin gui judio. Dí pa̱dijʉ, ca Ocja̱ bi nu̱ rá zö car Abraham, bi xifi jin te mí tu̱, como guegue‑ca̱ bi hñeme göhtjo mbo ʉ́r mʉy, ca Ocja̱ di cumpli ca xquí ma̱.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 ¿Ncjahmʉ bi tsjih car Abraham, ya jin te mí tu̱? ¿Cja bi tsjifi ncjapʉ bbʉ ya xquí ttøhtibi jár cuerpo car seña ca i ttøhtibi cʉ judio? Ji̱na̱. Gue bbʉ jí̱ bbe mí ttøhtibi car seña bi tsjifi jin te mí tu̱.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 — ausente —
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 — ausente —
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Ca Ocja̱ bi xih car Abraham di mandado hua jar jöy, cja̱ co hne̱h quí ba̱jtzi cʉ di hmʉy di mandadojʉ hne̱je̱. Cár tiempo car Abraham, jí̱ bbe mí bbʉh car ley ca i tɛn cʉ judio, pa di dyøti guegue ca i ma̱. Guehca xquí hñeme göhtjo mbo ʉ́r mʉy, ca Ocja̱ i cumpli ncja ngu̱ ga ma̱, guegue‑ca̱ bi nú̱ rá zö cja̱ bi xifi di mandado hua jar jöy.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Guejquitjogöjʉ, bbʉ di nesta gri tɛngöjʉ car ley ca bi ma̱n car Moisés pa di ttajquijʉ car nzajqui ca i ntjumʉy, nubbʉ́, di pøni, guejcöjʉ gri jonijʉ ja grí ta̱jcöjʉ‑cá̱. Nubbʉ, jin di jogui gua tøhmijʉ ca Ocja̱, pa da perdonaguitjojʉ co cár tzi pöjö. Ncjahmʉ ya xtrú pöti ca Ocja̱ cár palabra ca bi xih car Abraham, ya jin di jogui gua e̱me̱bijʉ.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Cʉ cja̱hni cʉ xí tsjih car ley ca bi ma̱n car Moisés, tiene que da dyøjte, cja̱ bbʉ ji̱na̱, da ttun cár castigojʉ. Nu cʉ cja̱hni cʉ jí̱ xcá dyødejʉ car ley ca bi ma̱n car Moisés, jin gui tzö da dɛnijʉ‑ca̱, como jí̱ xcá mba̱dijʉ ja i ncja. Guejtjo hne̱je̱, jin gui tzö da ncastiga como ngu̱ ga ma̱n car ley.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Ca Ocja̱ bi xih car Abraham guegue di dyøhtibi cʉ dda favor rá tzi zö, jøntsɛtjo porque bi hñeme car Abraham car palabra ca xquí ma̱n ca Ocja̱. Guejti quí ba̱jtzi car Abraham cʉ jí̱ bbe mí bbʉy, ca Ocja̱ di cjajpi mismo cʉ favor‑cʉ́. Göhtjo yʉ to i e̱me̱, ca Ocja̱ da perdonabitjo co cár tzi pöjö, guegue‑yʉ́ xí ttzoquibi mismo car promesa ca bi tsjih car Abraham, como i nú̱‑yʉ ca Ocja̱ ncjahmʉ í ba̱jtzi car Abraham hne̱je̱. Yʉ cja̱hni yʉ rí hñe̱je̱ digue cár cji car Abraham i i̱na̱jʉ, bi ttuni guegue‑yʉ car promesa, por rá nguehca̱ rí dɛn car ley. Pe jin gui jøña̱ cʉ to i tɛn car ley xí ttun car promesa. Guejtjo xí ttuni göhtjo yʉ pé ddaa yʉ i e̱me̱bijʉ cár tzi pöjö ca Ocja̱, ncja ngu̱ nguá hñeme car Abraham. Göhtjo‑yʉ da ttun car favor ca bi ttun car Abraham. I pøni ncjahmʉ dʉm tajʉ car Abraham, cja̱ í ba̱jtziguijʉ, dí göhtjojʉ como ngu̱ xtá e̱me̱jʉ ca Ocja̱ ncja ngu̱ nguá hñeme car Abraham, bbʉ dí judiojʉ o bbʉ jin dí judiojʉ.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Ya xí nzʉh car palabra ca bi ma̱n ca Ocja̱ bbʉ mí xih car Abraham: “Nuquɛ, por rá nguehca̱ xquí hñe̱me̱gui, gui cja ʉ́r tajʉ rá ngu̱ cja̱hni cʉ da hmʉh pʉ pé dda jñini, göhtjo tema jöy.” Bi tsjifi ncjapʉ como mí e̱me̱ ca Ocja̱, göhtjo mbo ʉ́r mʉy. Guegue mí pa̱di, rí hñe̱h ca Ocja̱ cam vidajʉ, hasta guejti cʉ cja̱hni cʉ ya xí ndu̱, ca Ocja̱ i ungui nzajqui guegue‑cʉ hne̱je̱. Guejtjo i mandado da ncja cʉ cosa cʉ jí̱ bbe i bbʉy, cja̱ tiene que da hmʉh‑cʉ, como ngu̱ ga ma̱.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Masque ya xi mí ma̱n car Abraham, ya má yabbʉ xquí tjoh car tiempo pa di hmʉh hnár ba̱jtzi, nde̱jma̱ bi hñeme di hmʉy, cja̱ guegue di cja ʉ́r ta rá ndo ngu̱tsjɛ yʉ cja̱hni, como guehca̱ xquí xih ca Ocja̱. Bi xifi: “Drá ndo ngu̱tsjɛ quir ba̱jtzi cʉ da hmʉy, ncja yʉ tzø.”
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Ya xquí mbe̱n car Abraham, ya jin di jogui di hmʉh hnár ba̱jtzi, como ya xquí ndo ntita, casi ya xi mí pɛhtzi cien año, cja̱ ya xti tjeh cár nzajqui. Guejti car Sara ca múr bbɛjña̱ guegue, ya xquí ndo nchujchu, cja̱ göhtjo ʉ́r vida jí̱ mí ønte.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Pe jin gá yomfe̱ni car Abraham bbʉ mí xih ca Ocja̱ di hmʉh hnár ba̱jtzi. Bi mpöjö, cja̱ bi hñeme göhtjo mbo ʉ́r mʉy, tiene que di ncja‑ca̱.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Como mí pa̱ guegue, ca Ocja̱ jin di zö rá ntji̱ di cumpli ncja ngu̱ xquí xifi, bi hñe̱me̱ car Abraham, cierto di hmʉh hnár ttʉ.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Bi ncjapʉ gá tzøpi ca Ocja̱, cja̱ guegue‑ca̱ bi xih car Abraham, jin di dyʉhtibi ʉr huɛnda digue ca rá nttzo ca xquí dyøte, di jnu̱tjo ncjahmʉ jin te di tu̱.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 — ausente —
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 — ausente —
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Bbʉ mí du̱ cam Tzi Jmu̱jʉ, bi gu̱ti ca rá nttzo ca xtá øtijʉ. Cja̱ car Tzi Ta ji̱tzi pé bi cjajpi bi jña̱ ʉ́r jña̱ pa dár pa̱dijʉ, cierto xí ccʉzquijʉ göhtjo ca ndí tu̱jʉ.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.