Marcos 11
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs NVT
1 Car Jesús co quí möxte mír möjmʉ Jerusalén. Bbʉ ya xti tjojmʉ cʉ tzi jñi̱ni Betfagé co Betania, bbʉ ya xi mír jñantihui car ttøø ca i tsjifi Olivos, car Jesús bi gu̱ yojo quí möxte, bi xijmi:
1 Quando já se aproximavam de Jerusalém, Jesus e seus discípulos chegaram às cidades de Betfagé e Betânia, no monte das Oliveiras. Jesus enviou na frente dois discípulos.
2 ―Gui mɛhui ya nʉr tzi jñi̱ni nʉ rá cjanʉ. Cja̱ bbʉ ya xcrí cʉtihui, xquí tötihui hnar tzi burro, rá hna̱ti pʉ, jin to bbe i tøgue. Gui xohtihui cja̱ gu ɛhui hua.
2 “Vão àquele povoado adiante”, disse ele. “Assim que entrarem, verão amarrado ali um jumentinho, no qual ninguém jamais montou. Desamarrem-no e tragam-no para cá.
3 Cja̱ bbʉ to da xihquihui: ¿Dyoca̱ guí xohtihui nʉr tzi burro? gui xijmi: Cam Tzi Jmu̱je i joni, cja̱ nguetica̱ xcuá e̱ xtá tzogui. Gui xijmi ncjapʉ.―
3 Se alguém lhes perguntar: ‘O que estão fazendo?’, digam apenas: ‘O Senhor precisa dele e o devolverá em breve’.”
4 Diguebbʉ ya bi ma cʉ yo quí möxte, bú tötihui car tzi burro, már hna̱ti pʉ tji, pʉ jár goxtji ca hnar ngu̱, pʉ jabʉ mí mbonti yojo tzi hñu̱. Bú xohtihui bbʉ.
4 Os dois discípulos foram e encontraram o jumentinho na rua, amarrado junto a uma porta.
5 Cʉ ddaa cja̱hni cʉ már bböjti pʉ bi xijmʉ:
5 Enquanto o desamarravam, algumas pessoas que estavam ali perguntaram: “O que vocês estão fazendo, desamarrando esse jumentinho?”.
6 Gueguehui ya, bi xijmi ncja ngu̱ gá ma̱n car Jesús. Cja̱ diguebbʉ ya, bi tjɛgui bi dyɛnihui car burro, bbʉ́.
6 Responderam conforme Jesus havia instruído, e os deixaram levar o animal.
7 Bi dyɛnihui gá nzøm pʉ jabʉ már bbʉh car Jesús. Bi ga̱x pʉ jár xʉtja car tzi burro cʉ dda quí da̱jtu̱ cʉ mí pötijʉ, cja̱ bi jñu̱x pʉ car Jesús. Már bbʉh pʉ cʉ dda cja̱hni cʉ má yojmʉ car Jesús, mír möjmʉ Jerusalén.
7 Os discípulos trouxeram o jumentinho, puseram seus mantos sobre o animal, e Jesus montou nele.
8 Cʉ ddáa bi zɛjqui quí xi cʉ za, bi hmɛtojʉ, bi xi̱jmʉ pʉ jar hñu̱ pʉ jabʉ xti tjoh car Jesús, cja̱ bi ncjadijʉ pʉ co ni quí da̱jtu̱jʉ, bi xi̱jmʉ pʉ jar hñu̱.
8 Muitos da multidão espalharam seus mantos ao longo do caminho diante de Jesus, e outros espalharam ramos que haviam cortado nos campos.
9 Cʉ cja̱hni cʉ má bbɛto co hne̱ cʉ má bbɛfa, mí mafi nzajqui, mí ma̱jmʉ:
9 E as pessoas, tanto as que iam à frente como as que o seguiam, gritavam: “Hosana! Bendito é o que vem em nome do Senhor!
10 Car Tzi Ta ji̱tzi da möx nʉr hñøjø nʉ ba e̱je̱ pa da mandadoguijʉ, como guejnʉ́ da go jár lugar ca ndom titajʉ David. Dí xöjtibijʉ ca Ocja̱ ca bí bbʉj nʉ ji̱tzi, dí ndo öjpijʉ mpöjcje.―
10 Bendito é o reino que vem, o reino de nosso antepassado Davi! Hosana no mais alto céu!”.
11 Diguebbʉ ya car Jesús bi zøm pʉ jar ciudad Jerusalén, cja̱ bi guati pʉ jar ndo templo. Bi cca̱hti göhtjo te már ncja pʉ, cja̱ pé bi bøm pʉ Jerusalén gá ma jar tzi jñini Betania, como ya xquí nde. Guehpʉ már ox pʉ. Guegue mí yojmi cʉ doce hñøjø cʉ xquí hñi̱tzi gá möxte.
11 Jesus entrou em Jerusalém e foi ao templo. Depois de olhar tudo ao redor atentamente, voltou a Betânia com os Doze, porque já era tarde.
12 Car jiax‑cá̱, car Jesús pé bi bøm pʉ jar tzi jñini Betania pa pé drí ma Jerusalén. Cja̱ bbʉ má dyo jar hñu̱, bi du̱ntju̱ bbʉ.
12 Na manhã seguinte, quando saíam de Betânia, Jesus teve fome.
13 Bi jianti hnar za gá higo, ya xi mí tu̱ quí xi, cja̱ bi guati pa di cca̱hti ¿cja mí tu̱ higo car za? Pe jin te gá ndöti. Jøntsjɛ quí xi mí tu̱, como mí bbɛjtjo di zøh car tiempo pa di du̱ cʉ higo.
13 Viu que, a certa distância, havia uma figueira cheia de folhas e foi ver se encontraria figos. No entanto, só havia folhas, pois ainda não era tempo de dar frutos.
14 Diguebbʉ ya, car Jesús bi xih car za:
14 Então Jesus disse à árvore: “Nunca mais comam de seu fruto!”. E os discípulos ouviram o que ele disse.
15 Cja̱ bbʉ mí zøti pʉ Jerusalén car Jesús, pé bi guati pʉ jár tji car ndo templo, cja̱ bi mʉdi bi fongui cʉ cja̱hni cʉ mí mpö pʉ, co hne̱h cʉ mí ntöm pʉ. Bi dyentibi quí mexa cʉ cja̱hni cʉ mí pöti domi, co quí tju̱jni cʉ to mí pö paloma.
15 Quando voltaram a Jerusalém, Jesus entrou no templo e começou a expulsar os que compravam e vendiam animais para os sacrifícios. Derrubou as mesas dos cambistas e as cadeiras dos que vendiam pombas,
16 Guejtjo bi ccax cʉ cja̱hni cʉ mí tu̱ quí bbötzi, mí tjoh pʉ jár tji car templo ncjahmʉ dur hñu̱tjo.
16 impediu todos de usarem o templo como mercado
17 Guegue bi nzoh cʉ cja̱hni, bi xifi:
17 e os ensinava, dizendo: “As Escrituras declaram: ‘Meu templo será chamado casa de oração para todas as nações’, mas vocês o transformaram num esconderijo de ladrões!”.
18 Nu cʉ maestro cʉ mí u̱jti cʉ cja̱hni cár ley cʉ judio, co cʉ möcja̱ cʉ mí mandadojʉ, bi dyødejʉ nʉr palabra nʉ xquí ma̱n car Jesús. Bi ntsjeyajʉ, cja̱ bi ña̱jʉ ja di cjajpijʉ pa drí möhtijʉ. Pe mí tzu̱jʉ pa te di cjajpijʉ car Jesús, como cʉ cja̱hni mí ndo i̱htzibijʉ‑ca̱. Mí ndo dyo í mʉy cʉ cja̱hni bbʉ mí dyøjmʉ te mí man car Jesús, como már ndo zö ca mí u̱jti.
18 Quando os principais sacerdotes e mestres da lei souberam o que Jesus tinha feito, começaram a tramar um modo de matá-lo. Contudo, tinham medo dele, pois o povo estava muito admirado com seu ensino.
19 Cja̱ bbʉ ya xquí nde, car Jesús pé bi bøm pʉ Jerusalén.
19 Ao entardecer, Jesus e seus discípulos saíram da cidade.
20 Car jiax ya‑cá̱, bbʉ mí nxu̱ditjojo, car Jesús pé má hñohui quí möxte, pé má pöjmʉ Jerusalén. Bi tjojmʉ pʉ jabʉ már jø car za gá higo, nxøgue ya xquí dyoti hasta guehpʉ jáy dyʉ.
20 Na manhã seguinte, quando os discípulos passaram pela figueira que Jesus tinha amaldiçoado, notaram que ela estava seca desde a raiz.
21 Diguebbʉ ya car Pedro bi mbe̱n car palabra ca xquí ma̱n car Jesús, cja̱ bi xifi:
21 Pedro se lembrou do que Jesus tinha dito à árvore e exclamou: “Veja, Rabi! A figueira que o senhor amaldiçoou secou!”.
22 Cja̱ bi da̱h car Jesús, bi xifi:
22 Então Jesus disse aos discípulos: “Tenham fé em Deus.
23 Cierto dí xihquijʉ, bbʉ to da hñe̱me̱ ca Ocja̱, cja̱ da ne da xij nʉr ttøø: “Wengua, grí hñɛnti jar mar,” bbʉ jin da yomfe̱ni ca xí ma̱, da ncja‑ca̱, bbʉ.
23 Eu lhes digo a verdade: vocês poderão dizer a este monte: ‘Levante-se e atire-se no mar’, e isso acontecerá. É preciso, no entanto, crer que acontecerá, e não ter nenhuma dúvida em seu coração.
24 Guejtjo dí xihquijʉ, bbʉ gri nzojmʉ ca Ocja̱, gui hñe̱me̱jʉ, da ddahquijʉ ca guí öjpijʉ. Nubbʉ́, cierto da ddahquijʉ.
24 Digo-lhes que, se crerem que já receberam, qualquer coisa que pedirem em oração lhes será concedido.
25 Cja̱ bbʉ guí nzojmʉ ca Ocja̱, bbʉ guí mbe̱nijʉ to te xí cjahquijʉ, gui perdonabijʉ, sa̱nta̱ quer Tzi Tajʉ ca bí bbʉ ji̱tzi da perdonaquijʉ hne̱je̱.
25 Quando estiverem orando, se tiverem alguma coisa contra alguém, perdoem-no, para que seu Pai no céu também perdoe seus pecados.
26 Nuquiguɛjʉ, bbʉ jin guí perdonabi quir hñohuijʉ ca rá nttzo ca xí dyøjtiquijʉ, guejti quer Tzi Tajʉ ca bí bbʉ ji̱tzi jin da perdonaquijʉ ca rá nttzo ca xcú dyøtijʉ.―
26 Mas, se vocês se recusarem a perdoar, seu Pai no céu não perdoará seus pecados”.
27 Cja̱ diguebbʉ ya, car Jesús pé bi ma gá ngojti pʉ jar jñi̱ni Jerusalén. Cja̱ bbʉ má dyo car Jesús pʉ jar templo, bú e̱h cʉ dda möcja̱ cʉ mí mandado, co dda cʉ maestro cʉ mí u̱jti cʉ cja̱hni car ley. Mbá yojmʉ cʉ dda tita cʉ mí ja̱ ʉ́r cargojʉ jar templo hne̱je̱.
27 Mais uma vez, voltaram a Jerusalém. Enquanto Jesus passava pelo templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo vieram até ele
28 Guegue‑cʉ bi dyön car Jesús:
28 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
29 Cja̱ car Jesús bi da̱di:
29 Jesus respondeu: “Eu lhes direi com que autoridade faço essas coisas se vocês responderem a uma pergunta:
30 Car Juan ca mí xix yʉ cja̱hni, ¿jabʉ xcuí jña̱ cár cargo pa di xix‑yʉ́? ¿Cja xcuí hñe̱h car Tzi Ta ca bí bbʉ jar ji̱tzi, cja huá xcuí hñe̱j yʉ cja̱hni hua jar jöy? Tja̱jtiguijʉ ya.―
30 A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana? Respondam-me!”.
31 Nucʉ́, bi ntzohmi, cja̱ bi ma̱ntsjɛjʉ:
31 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
32 Cja̱ bbʉ gu ma̱jmʉ, xcuí hñe̱j yʉ cja̱hni hua jar jöy, dí tzu̱jʉ te da cjaguijʉ yʉ cja̱hni.― Como göhtjo cʉ cja̱hni mí e̱me̱jʉ, cierto múr jmandadero ca Ocja̱ car Juan.
32 Mas será que ousamos dizer que era apenas humana?”. Tinham medo do que o povo faria, pois todos acreditavam que João era profeta.
33 Eso, cʉ cja̱hni‑cʉ́ bi xih car Jesús:
33 Por fim, responderam: “Não sabemos”. E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.