Marcos 11
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs NTLH
1 Car Jesús co quí möxte mír möjmʉ Jerusalén. Bbʉ ya xti tjojmʉ cʉ tzi jñi̱ni Betfagé co Betania, bbʉ ya xi mír jñantihui car ttøø ca i tsjifi Olivos, car Jesús bi gu̱ yojo quí möxte, bi xijmi:
1 Quando Jesus e os discípulos estavam chegando a Jerusalém, foram até o monte das Oliveiras, que fica perto dos povoados de Betfagé e Betânia. Então Jesus enviou dois discípulos na frente,
2 ―Gui mɛhui ya nʉr tzi jñi̱ni nʉ rá cjanʉ. Cja̱ bbʉ ya xcrí cʉtihui, xquí tötihui hnar tzi burro, rá hna̱ti pʉ, jin to bbe i tøgue. Gui xohtihui cja̱ gu ɛhui hua.
2 com a seguinte ordem:
3 Cja̱ bbʉ to da xihquihui: ¿Dyoca̱ guí xohtihui nʉr tzi burro? gui xijmi: Cam Tzi Jmu̱je i joni, cja̱ nguetica̱ xcuá e̱ xtá tzogui. Gui xijmi ncjapʉ.―
3 Se alguém perguntar por que vocês estão fazendo isso, digam que o Mestre precisa dele, mas o devolverá logo.
4 Diguebbʉ ya bi ma cʉ yo quí möxte, bú tötihui car tzi burro, már hna̱ti pʉ tji, pʉ jár goxtji ca hnar ngu̱, pʉ jabʉ mí mbonti yojo tzi hñu̱. Bú xohtihui bbʉ.
4 Eles foram e acharam o jumentinho na rua, amarrado perto da porta de uma casa. Quando estavam desamarrando o animal,
5 Cʉ ddaa cja̱hni cʉ már bböjti pʉ bi xijmʉ:
5 algumas pessoas que estavam ali perguntaram: — O que é que vocês estão fazendo? Por que estão desamarrando o jumentinho?
6 Gueguehui ya, bi xijmi ncja ngu̱ gá ma̱n car Jesús. Cja̱ diguebbʉ ya, bi tjɛgui bi dyɛnihui car burro, bbʉ́.
6 Eles responderam como Jesus havia mandado, e então aquelas pessoas deixaram que os dois discípulos levassem o animal.
7 Bi dyɛnihui gá nzøm pʉ jabʉ már bbʉh car Jesús. Bi ga̱x pʉ jár xʉtja car tzi burro cʉ dda quí da̱jtu̱ cʉ mí pötijʉ, cja̱ bi jñu̱x pʉ car Jesús. Már bbʉh pʉ cʉ dda cja̱hni cʉ má yojmʉ car Jesús, mír möjmʉ Jerusalén.
7 Eles levaram o jumentinho a Jesus e puseram as suas capas sobre o animal. Em seguida, Jesus o montou.
8 Cʉ ddáa bi zɛjqui quí xi cʉ za, bi hmɛtojʉ, bi xi̱jmʉ pʉ jar hñu̱ pʉ jabʉ xti tjoh car Jesús, cja̱ bi ncjadijʉ pʉ co ni quí da̱jtu̱jʉ, bi xi̱jmʉ pʉ jar hñu̱.
8 Muitas pessoas estenderam as suas capas no caminho, e outras espalharam no caminho ramos que tinham cortado nos campos.
9 Cʉ cja̱hni cʉ má bbɛto co hne̱ cʉ má bbɛfa, mí mafi nzajqui, mí ma̱jmʉ:
9 Tanto os que iam na frente como os que vinham atrás começaram a gritar: — Que Deus abençoe aquele que vem em nome do Senhor!
10 Car Tzi Ta ji̱tzi da möx nʉr hñøjø nʉ ba e̱je̱ pa da mandadoguijʉ, como guejnʉ́ da go jár lugar ca ndom titajʉ David. Dí xöjtibijʉ ca Ocja̱ ca bí bbʉj nʉ ji̱tzi, dí ndo öjpijʉ mpöjcje.―
10 Que Deus abençoe o Reino de Davi, o nosso pai, o Reino que está vindo! Hosana a Deus nas alturas do céu!
11 Diguebbʉ ya car Jesús bi zøm pʉ jar ciudad Jerusalén, cja̱ bi guati pʉ jar ndo templo. Bi cca̱hti göhtjo te már ncja pʉ, cja̱ pé bi bøm pʉ Jerusalén gá ma jar tzi jñini Betania, como ya xquí nde. Guehpʉ már ox pʉ. Guegue mí yojmi cʉ doce hñøjø cʉ xquí hñi̱tzi gá möxte.
11 Jesus entrou em Jerusalém, foi até o Templo e olhou tudo em redor. Mas, como já era tarde, foi para o povoado de Betânia com os doze discípulos.
12 Car jiax‑cá̱, car Jesús pé bi bøm pʉ jar tzi jñini Betania pa pé drí ma Jerusalén. Cja̱ bbʉ má dyo jar hñu̱, bi du̱ntju̱ bbʉ.
12 No dia seguinte, quando eles estavam voltando de Betânia, Jesus teve fome.
13 Bi jianti hnar za gá higo, ya xi mí tu̱ quí xi, cja̱ bi guati pa di cca̱hti ¿cja mí tu̱ higo car za? Pe jin te gá ndöti. Jøntsjɛ quí xi mí tu̱, como mí bbɛjtjo di zøh car tiempo pa di du̱ cʉ higo.
13 Viu de longe uma figueira cheia de folhas e foi até lá para ver se havia figos. Quando chegou perto, encontrou somente folhas porque não era tempo de figos.
14 Diguebbʉ ya, car Jesús bi xih car za:
14 Então disse à figueira: E os seus discípulos ouviram isso.
15 Cja̱ bbʉ mí zøti pʉ Jerusalén car Jesús, pé bi guati pʉ jár tji car ndo templo, cja̱ bi mʉdi bi fongui cʉ cja̱hni cʉ mí mpö pʉ, co hne̱h cʉ mí ntöm pʉ. Bi dyentibi quí mexa cʉ cja̱hni cʉ mí pöti domi, co quí tju̱jni cʉ to mí pö paloma.
15 Quando Jesus e os discípulos chegaram a Jerusalém, ele entrou no pátio do Templo e começou a expulsar todos os que compravam e vendiam naquele lugar. Derrubou as mesas dos que trocavam dinheiro e as cadeiras dos que vendiam pombas.
16 Guejtjo bi ccax cʉ cja̱hni cʉ mí tu̱ quí bbötzi, mí tjoh pʉ jár tji car templo ncjahmʉ dur hñu̱tjo.
16 E não deixava ninguém atravessar o pátio do Templo carregando coisas.
17 Guegue bi nzoh cʉ cja̱hni, bi xifi:
17 E ele ensinava a todos assim:
18 Nu cʉ maestro cʉ mí u̱jti cʉ cja̱hni cár ley cʉ judio, co cʉ möcja̱ cʉ mí mandadojʉ, bi dyødejʉ nʉr palabra nʉ xquí ma̱n car Jesús. Bi ntsjeyajʉ, cja̱ bi ña̱jʉ ja di cjajpijʉ pa drí möhtijʉ. Pe mí tzu̱jʉ pa te di cjajpijʉ car Jesús, como cʉ cja̱hni mí ndo i̱htzibijʉ‑ca̱. Mí ndo dyo í mʉy cʉ cja̱hni bbʉ mí dyøjmʉ te mí man car Jesús, como már ndo zö ca mí u̱jti.
18 Os chefes dos sacerdotes e os mestres da Lei ouviram isso e começaram a procurar um jeito de matar Jesus. Mas tinham medo dele porque o povo admirava os seus ensinamentos.
19 Cja̱ bbʉ ya xquí nde, car Jesús pé bi bøm pʉ Jerusalén.
19 De tardinha, Jesus e os discípulos saíram da cidade.
20 Car jiax ya‑cá̱, bbʉ mí nxu̱ditjojo, car Jesús pé má hñohui quí möxte, pé má pöjmʉ Jerusalén. Bi tjojmʉ pʉ jabʉ már jø car za gá higo, nxøgue ya xquí dyoti hasta guehpʉ jáy dyʉ.
20 No dia seguinte, de manhã cedo, Jesus e os discípulos passaram perto da figueira e viram que ela estava seca desde a raiz.
21 Diguebbʉ ya car Pedro bi mbe̱n car palabra ca xquí ma̱n car Jesús, cja̱ bi xifi:
21 Então Pedro lembrou do que havia acontecido e disse a Jesus: — Olhe, Mestre! A figueira que o senhor amaldiçoou ficou seca.
22 Cja̱ bi da̱h car Jesús, bi xifi:
22 Jesus respondeu:
23 Cierto dí xihquijʉ, bbʉ to da hñe̱me̱ ca Ocja̱, cja̱ da ne da xij nʉr ttøø: “Wengua, grí hñɛnti jar mar,” bbʉ jin da yomfe̱ni ca xí ma̱, da ncja‑ca̱, bbʉ.
23 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: vocês poderão dizer a este monte: “Levante-se e jogue-se no mar.” Se não duvidarem no seu coração, mas crerem que vai acontecer o que disseram, então isso será feito.
24 Guejtjo dí xihquijʉ, bbʉ gri nzojmʉ ca Ocja̱, gui hñe̱me̱jʉ, da ddahquijʉ ca guí öjpijʉ. Nubbʉ́, cierto da ddahquijʉ.
24 Por isso eu afirmo a vocês: quando vocês orarem e pedirem alguma coisa, creiam que já a receberam, e assim tudo lhes será dado.
25 Cja̱ bbʉ guí nzojmʉ ca Ocja̱, bbʉ guí mbe̱nijʉ to te xí cjahquijʉ, gui perdonabijʉ, sa̱nta̱ quer Tzi Tajʉ ca bí bbʉ ji̱tzi da perdonaquijʉ hne̱je̱.
25 E, quando estiverem orando, perdoem os que os ofenderam, para que o Pai de vocês, que está no céu, perdoe as ofensas de vocês.
26 Nuquiguɛjʉ, bbʉ jin guí perdonabi quir hñohuijʉ ca rá nttzo ca xí dyøjtiquijʉ, guejti quer Tzi Tajʉ ca bí bbʉ ji̱tzi jin da perdonaquijʉ ca rá nttzo ca xcú dyøtijʉ.―
26 [Se não perdoarem os outros, o Pai de vocês, que está no céu, também não perdoará as ofensas de vocês.]
27 Cja̱ diguebbʉ ya, car Jesús pé bi ma gá ngojti pʉ jar jñi̱ni Jerusalén. Cja̱ bbʉ má dyo car Jesús pʉ jar templo, bú e̱h cʉ dda möcja̱ cʉ mí mandado, co dda cʉ maestro cʉ mí u̱jti cʉ cja̱hni car ley. Mbá yojmʉ cʉ dda tita cʉ mí ja̱ ʉ́r cargojʉ jar templo hne̱je̱.
27 Depois voltaram para Jerusalém. Quando Jesus estava andando pelo pátio do Templo, chegaram perto dele os chefes dos sacerdotes, os mestres da Lei e os líderes dos judeus que estavam ali
28 Guegue‑cʉ bi dyön car Jesús:
28 e perguntaram: — Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu autoridade para fazer isso?
29 Cja̱ car Jesús bi da̱di:
29 Jesus respondeu:
30 Car Juan ca mí xix yʉ cja̱hni, ¿jabʉ xcuí jña̱ cár cargo pa di xix‑yʉ́? ¿Cja xcuí hñe̱h car Tzi Ta ca bí bbʉ jar ji̱tzi, cja huá xcuí hñe̱j yʉ cja̱hni hua jar jöy? Tja̱jtiguijʉ ya.―
30 Respondam: quem deu autoridade a João para batizar? Foi Deus ou foram pessoas?
31 Nucʉ́, bi ntzohmi, cja̱ bi ma̱ntsjɛjʉ:
31 Aí eles começaram a dizer uns aos outros: — Se dissermos que foi Deus, ele vai perguntar: “Então por que vocês não creram em João?”
32 Cja̱ bbʉ gu ma̱jmʉ, xcuí hñe̱j yʉ cja̱hni hua jar jöy, dí tzu̱jʉ te da cjaguijʉ yʉ cja̱hni.― Como göhtjo cʉ cja̱hni mí e̱me̱jʉ, cierto múr jmandadero ca Ocja̱ car Juan.
32 Mas, se dissermos que foram pessoas, ai de nós! Eles estavam com medo do povo, pois todos achavam que, de fato, João era
33 Eso, cʉ cja̱hni‑cʉ́ bi xih car Jesús:
33 Por isso responderam: — Não sabemos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.