Lucas 19

El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Diguebbʉ, car Jesús bi zøti pʉ jar jñini Jericó cja̱ bi ñʉti pʉ.
1 Jesus entrou em Jericó e ia atravessando a cidade.
2 Mí bbʉh pʉ ca hnar hñøjø, mí ju̱ cár tju̱ju̱ múr Zaqueo. Guegue múr tesorero, múr jefe, mí mandadobi cʉ pé ddaa cʉ mí cobra cʉ contribución. Múr ndo rico car Zaqueo.
2 Havia aí um homem muito rico chamado Zaqueu, chefe dos recebedores de impostos.
3 Guegue mí ne di cca̱hti car Jesús, di meya tzʉ. Pe már ndo dʉ cʉ cja̱hni, cja̱ car Zaqueo múr tzi chaparro, jí̱ mí tzö di jianti.
3 Ele procurava ver quem era Jesus, mas não o conseguia por causa da multidão, porque era de baixa estatura.
4 Eso, bi gʉ ʉr ddiji, bi hmɛto, bi ma guí dexi hnar ndo za pa di jogui di jianti car Jesús, porque ya xti tjoh pʉ.
4 Ele correu adiande, subiu a um sicômoro para o ver, quando ele passasse por ali.
5 Bbʉ mí tjoh pʉ‑cá̱, bi nøhtza ña̱, bi nzoh car Zaqueo:
5 Chegando Jesus àquele lugar e levantando os olhos, viu-o e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa, porque é preciso que eu fique hoje em tua casa.
6 Bi ga̱ nttzɛdi car Zaqueo bbʉ́, te tza má mpöjö, cja̱ bi zix car Jesús pʉ́r ngu̱.
6 Ele desceu a toda a pressa e recebeu-o alegremente.
7 Bi nú̱ ya cʉ cja̱hni, cja̱ bi zohmijʉ car Jesús. Bi hñi̱na̱jʉ:
7 Vendo isto, todos murmuravam e diziam: Ele vai hospedar-se em casa de um pecador...
8 Nu car Zaqueo, bbʉ ya xquí ña̱hui car Jesús, bi bböy, bi xifi:
8 Zaqueu, entretanto, de pé diante do Senhor, disse-lhe: Senhor, vou dar a metade dos meus bens aos pobres e, se tiver defraudado alguém, restituirei o quádruplo.
9 Car Jesús bi da̱di, i̱na̱:
9 Disse-lhe Jesus: Hoje entrou a salvação nesta casa, porquanto também este é filho de Abraão.
10 Nugö, dúr cja̱hni, xpá bbɛnqui hua jar jöy pa gu jon yʉ cja̱hni yʉ xí bbɛdi, cja̱ gu cjʉhtzibi ca rá nttzo ca xí dyøtijʉ.― Bi ma̱n yʉ palabra‑yʉ car Jesús.
10 Pois o Filho do Homem veio procurar e salvar o que estava perdido.
11 Car Jesús má pa jar hñu̱ pa drí zøti pʉ Jerusalén. Cʉ cja̱hni cʉ má yojmi guegue bi dyøjmʉ göhtjo ca mí ma̱. Nu car Jesús ya, pé bi xijmʉ pé hnar bbede gá ejemplo, porque ya xti zøti pʉ Jerusalén, cja̱ mí mbe̱n cʉ dda cja̱hni, ya xti mʉdi di mandado hua jar jöy car Jesús.
11 Ouviam-no falar. E como estava perto de Jerusalém, alguns se persuadiam de que o Reino de Deus se havia de manifestar brevemente; ele acrescentou esta parábola:
12 Como mí pa̱h car Jesús ja nguá mbe̱n‑cʉ, bi xih cʉ cja̱hni na̱r bbede‑ná̱, pa di ntiendejʉ, jí̱ bbe di mʉdi di mandado. Bi xijmʉ, i̱na̱:
12 Um homem ilustre foi para um país distante, a fim de ser investido da realeza e depois regressar.
13 Bbʉ ya xti bøni, bi nzofo ddɛtta quí muzo, cja̱ cada hnaa bi uni hnáatjo ʉ́r domi ca mí mu̱hui rá ngu̱. Bi xijmʉ, i̱na̱: “Ya xtrá magö ya. Gui comerciajʉ co nʉr domi, cja̱ bbʉ xcuá coji, pé xtí ddajquijʉ bbʉ, co ni cár tja̱ja̱.”
13 Chamou dez dos seus servos e deu-lhes dez minas, dizendo-lhes: Negociai até eu voltar.
14 Diguebbʉ ya, bi ma. Nu cʉ mi̱ngu̱ car jñini‑cá̱, mí ʉjʉ car tada‑cá̱. Jí̱ mí ne di jiɛguijʉ di mandadobijʉ. Eso bi gu̱pjʉ tengu̱ jmandadero, cja̱ nucʉ́ bi dɛnijʉ car tada, bi ma bú reclamajʉ pʉ jabʉ mír ma guegue pa di ttun cár ddadyo cargo, bú ma̱jmʉ: “Nugöje, jin gu jɛguije nʉr hñøjø‑nʉ da mandadoguije.”
14 Mas os homens daquela região odiavam-no e enviaram atrás dele embaixadores, para protestarem: Não queremos que ele reine sobre nós.
15 Pe nde̱jma̱ car tada‑cá̱, bú ttun cár cargo, cja̱ pé bú coji. Nubbʉ́, bi nzoh quí muzo, bbʉ́, cʉ xquí un car domi. Mí ne di ba̱di tengu̱ xquí da̱jmʉ ca gá comerciájʉ.
15 Quando, investido da dignidade real, voltou, mandou chamar os servos a quem confiara o dinheiro, a fim de saber quanto cada um tinha lucrado.
16 Bú e̱h car primero, bi xifi: “Nuquɛ, tzi jmu̱, tji nir domi. Ya xtú ta̱cö pé ddɛtta.”
16 Veio o primeiro: Senhor, a tua mina rendeu dez outras minas.
17 Bi xih bbʉ: “Rá zö ca xcú dyøte. Gúr jogui mɛfi. Gú cca̱hti rá zö ca jin tza mí ngu̱. Nuya, gu ddahqui quer cargo, gui mandadobi ddɛtta jñini.”
17 Ele lhe disse: Muito bem, servo bom; porque foste fiel nas coisas pequenas, receberás o governo de dez cidades.
18 Bú e̱j ya car segundo, bi ma̱: “Nuquɛ, tzi jmu̱, xtú ta̱cö pé cʉtta domi.”
18 Veio o segundo: Senhor, a tua mina rendeu cinco outras minas.
19 Bi xih bbʉ: “Nuya, xtá ddahqui cʉtta jñini ya, pa gui mandadobi.”
19 Disse a este: Sê também tu governador de cinco cidades.
20 Pé bú e̱h ca hnaa ca mír cja jñu̱, bi xifi: “Nuquɛ, tzi jmu̱, tji nir domiguɛ. Xtú tu̱htitjo hnar da̱jtu̱.
20 Veio também o outro: Senhor, aqui tens a tua mina, que guardei embrulhada num lenço;
21 Dú tzu̱gö, jin di joh bbʉ gua comerciá, cja̱ nuquɛ güi tzangui, como guí ndo föh quer domi. Nuquɛ, guí xoj nʉ jabʉ jí̱ xquí tu̱ju̱, cja̱ guí cuajti cʉ semilla cʉ di tocabi pé hnar cja̱hni, como jin guí jui̱jqui quer mi̱nga̱‑cja̱hnihui.” Ncjapʉ gá ma̱n car muzo‑ca̱.
21 pois tive medo de ti, por seres homem rigoroso, que tiras o que não puseste e ceifas o que não semeaste.
22 Bi ma̱n car tada, bbʉ: “Co nʉr palabra nʉ xcú ma̱, xcú ncjua̱ntsjɛ, jí̱ xquí pɛjpigui rá zö. Gúr ttzomuzoguɛ. Ya xi nguí pa̱di, dí ndo föh cam domi. Ncja ngu̱ gri ma̱nguɛ, nugö dí cuajti ca di tocabi pé hnar cja̱hni, cja̱ dí xoj nʉ jabʉ jin dá tu̱ju̱.
22 Replicou-lhe ele: Servo mau, pelas tuas palavras te julgo. Sabias que sou rigoroso, que tiro o que não depositei e ceifo o que não semeei...
23 Nuya bbʉ, ¿dyoca̱ jin gú tzoh cam domi nʉ jar bango, pa sa̱nta̱ di ttajqui cár tja̱ja̱?” Guejnʉ bi ma̱n car tada‑ca̱.
23 Por que, pois, não puseste o meu dinheiro num banco? Na minha volta, eu o teria retirado com juros.
24 Nubbʉ́, bi bbɛjpi cʉ dda muzo cʉ már bböjti pʉ hnanguadi, bi xijmʉ: “Jña̱mbijʉ ya cár domi‑nʉ́, cja̱ gui unijʉ car hñøjø ca i pɛhtzi ddɛtta domi.”
24 E disse aos que estavam presentes: Tirai-lhe a mina, e dai-a ao que tem dez minas.
25 Nucʉ́ bi da̱dijʉ: “Tzi Jmu̱, ya xqui pɛhtzi ddɛtta‑cá̱.”
25 Replicaram-lhe: Senhor, este já tem dez minas!...
26 Nu car jmu̱, pé gá nda̱di, bi ma̱ntjo: “Dí xihquijʉ, ca to i tzi ja̱, más drá ngu̱ pé da ttuni, cja̱ nu ca jin tza te i ja̱, hasta ca tchʉtjo ca i ja̱ da tja̱mbi.
26 Eu vos declaro: a todo aquele que tiver, dar-se-lhe-á; mas, ao que não tiver, ser-lhe-á tirado até o que tem.
27 Nu cʉm ncontra ya, cʉ jí̱ mí ne di jiɛgui gua mandadobijʉ, bú tzijʉ hua‑cʉ, gu jantigö guír pöhtijʉ.”―
27 Quanto aos que me odeiam, e que não me quiseram por rei, trazei-os e massacrai-os na minha presença.
28 Bbʉ mí guadi mí ma̱ nʉr bbede‑nʉ́, car Jesús bi dɛn car hñu̱, bi hmɛto, cja̱ quí möxte bi dɛnijʉ, mír bøxjʉ pʉ Jerusalén.
28 Depois destas palavras, Jesus os foi precedendo no caminho que sobe a Jerusalém.
29 Ya xi má tzøtijʉ cʉ tzi jñini car Betfagé co car Betania. Bi bøxjʉ ca hnar ttøø ca mí tsjifi Olivos, cja̱ car Jesús bi gu̱j yojo quí möxte di mɛhui hnar jmandado.
29 Chegando perto de Betfagé e de Betânia, junto do monte chamado das Oliveiras, Jesus enviou dois dos seus discípulos e disse-lhes:
30 Bi xijmi:
30 Ide a essa aldeia que está defronte de vós. Entrando nela, achareis um jumentinho atado, em que nunca montou pessoa alguma; desprendei-o e trazei-mo.
31 Cja̱ bbʉ to da dyönquihui, ¿dyoca̱ guí xohtihui? gui xijmi: “I nesta cam Tzi Jmu̱je.”―
31 Se alguém vos perguntar por que o soltais, responder-lhe-eis assim: O Senhor precisa dele.
32 Cja̱ bi ma ya cʉ yojo cʉ xquí cju̱y, bi dötihui car burro, ncja ngu̱ gá tsjijmi.
32 Partiram os dois discípulos e acharam tudo como Jesus tinha dito.
33 Nu bbʉ már xohtihui, bi zøh cʉ to múr mɛjti car burro, bi xifi:
33 Quando desprendiam o jumentinho, perguntaram-lhes seus donos: Por que fazeis isto?
34 Bi da̱h cʉ yo jmandadero:
34 Eles responderam: O Senhor precisa dele.
35 Diguebbʉ, bú ɛhui jabʉ már bbʉh car Jesús. Cʉ ddaa quí möxte car Jesús bi møh quí da̱jtu̱jʉ, bi ga̱htzijʉ car burro, cja̱ bi tøh car Jesús, bbʉ.
35 E trouxeram a Jesus o jumentinho, sobre o qual deitaram seus mantos e fizeram Jesus montar.
36 Cʉ cja̱hni cʉ xquí jmu̱ntzi, guejtjo bi xi̱h quí da̱jtu̱jʉ pʉ jar hñu̱, pʉ jabʉ di tjoh car Jesús.
36 À sua passagem, muitas pessoas estendiam seus mantos no caminho.
37 Car Jesús co cʉ cja̱hni cʉ má tɛnijʉ bú ca̱jmʉ jar ttøø, ya xti zøtijʉ pʉ Jerusalén. Göhtjo cʉ má tɛni bi mʉdi bi ndo majmʉ. Ya xi má ndo mpöjmʉ. Má xöjtibijʉ ca Ocja̱ por rá ngue cʉ milagro xquí cca̱htijʉ, gue cʉ xquí dyøti car Jesús, como már ndo ngu̱‑cʉ.
37 Quando já se ia aproximando da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos, tomada de alegria, começou a louvar a Deus em altas vozes, por todas as maravilhas que tinha visto.
38 Má ña̱jʉ nzajqui, má ma̱jmʉ:
38 E dizia: Bendito o rei que vem em nome do Senhor! Paz no céu e glória no mais alto dos céus!
39 Má yojmi cʉ cja̱hni rá ngu̱ cʉ dda fariseo. Nucʉ́ bi ma̱:
39 Neste momento, alguns fariseus interpelaram a Jesus no meio da multidão: Mestre, repreende os teus discípulos.
40 Nu car Jesús bi da̱h, bbʉ:
40 Ele respondeu: Digo-vos: se estes se calarem, clamarão as pedras!
41 Bbʉ ya xti zøti pʉ Jerusalén, car Jesús bi cca̱hti car ciudad cja̱ bi nzoni, como rá ngu̱ vez xquí nzoh cʉ cja̱hni pʉ. Pe nucʉ́, jí̱ mí ne di hñemejʉ.
41 Aproximando-se ainda mais, Jesus contemplou Jerusalém e chorou sobre ela, dizendo:
42 Bi ma̱n car Jesús:
42 Oh! Se também tu, ao menos neste dia que te é dado, conhecesses o que te pode trazer a paz!... Mas não, isso está oculto aos teus olhos.
43 Ya xta zøh car pa bbʉ xtu e̱h quir contrajʉ, xta hñi̱hquijʉ madé, xta goti nir jñinijʉ, göhtjo jáy nttza̱ni. Göhtjo ʉr pa da möh quer jñi̱nijʉ, nim pa jabʉ grí pønijʉ.
43 Virão sobre ti dias em que os teus inimigos te cercarão de trincheiras, te sitiarão e te apertarão de todos os lados;
44 Da möjtiquijʉ, göhtjo co ni quir ba̱jtzijʉ. Da yøhti quir ngu̱jʉ, tje da fonti cʉ me̱do, ni di yojo da mfi̱tzi. Da ttøjtiquijʉ ncjapʉ, porque bbʉ mí nzohquijʉ ca Ocja̱, jin gú hñemeguijʉ, ¿cja guejcö, xpá mɛnquigö guegue?― Guejnʉ bi ma̱n car Jesús.
44 destruir-te-ão a ti e a teus filhos que estiverem dentro de ti, e não deixarão em ti pedra sobre pedra, porque não conheceste o tempo em que foste visitada.
45 Diguebbʉ ya, car Jesús bi zøti pʉ jar jñi̱ni Jerusalén, bi guati jar ndo ni̱cja̱, cja̱ bi fongui cʉ to már pö pʉ cʉ zu̱we̱ cʉ mí bböhti pa di ddʉti pʉ jar arta.
45 Em seguida, entrou no templo e começou a expulsar os mercadores.
46 Bi huɛnti‑cʉ, bi xijmʉ:
46 Disse ele: Está escrito: A minha casa é casa de oração! Mas vós a fizestes um covil de ladrões {Is 56,7; Jr 7,11}.
47 Göhtjo ʉr pa, car Jesús mí cuati pʉ jar ndo ni̱cja̱, mí u̱jti cʉ cja̱hni. Nu cʉ möcja̱ cʉ mí mandadobi cʉ pé ddaa, co cʉ maestro cʉ mí u̱jti cʉ cja̱hni cʉ Escritura, cja̱ co cʉ tita cʉ mí mandadobi cʉ cja̱hni, nucʉ, mí jonijʉ ja drí möhtijʉ guegue.
47 Todos os dias ensinava no templo. Os príncipes dos sacerdotes, porém, os escribas e os chefes do povo procuravam tirar-lhe a vida.
48 Pe jí̱ mí tzö te di cjajpijʉ, como már ngu̱ cʉ cja̱hni cʉ mí tɛnijʉ car Jesús, cja̱ mí ndo tzøjmʉ di dyødejʉ göhtjo ca mí ma̱ guegue.
48 Mas não sabiam como realizá-lo, porque todo o povo ficava suspenso de admiração, quando o ouvia falar.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.