Lucas 19
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs NAA
1 Diguebbʉ, car Jesús bi zøti pʉ jar jñini Jericó cja̱ bi ñʉti pʉ.
1 Entrando em Jericó, Jesus atravessava a cidade.
2 Mí bbʉh pʉ ca hnar hñøjø, mí ju̱ cár tju̱ju̱ múr Zaqueo. Guegue múr tesorero, múr jefe, mí mandadobi cʉ pé ddaa cʉ mí cobra cʉ contribución. Múr ndo rico car Zaqueo.
2 Eis que um homem rico, chamado Zaqueu, chefe dos publicanos,
3 Guegue mí ne di cca̱hti car Jesús, di meya tzʉ. Pe már ndo dʉ cʉ cja̱hni, cja̱ car Zaqueo múr tzi chaparro, jí̱ mí tzö di jianti.
3 procurava ver quem era Jesus, mas não podia, por causa da multidão, por ser ele de pequena estatura.
4 Eso, bi gʉ ʉr ddiji, bi hmɛto, bi ma guí dexi hnar ndo za pa di jogui di jianti car Jesús, porque ya xti tjoh pʉ.
4 Então, correndo adiante, subiu num sicômoro a fim de ver Jesus, porque ele havia de passar por ali.
5 Bbʉ mí tjoh pʉ‑cá̱, bi nøhtza ña̱, bi nzoh car Zaqueo:
5 Quando Jesus chegou àquele lugar, olhando para cima, disse:
6 Bi ga̱ nttzɛdi car Zaqueo bbʉ́, te tza má mpöjö, cja̱ bi zix car Jesús pʉ́r ngu̱.
6 Zaqueu desceu depressa e o recebeu com alegria.
7 Bi nú̱ ya cʉ cja̱hni, cja̱ bi zohmijʉ car Jesús. Bi hñi̱na̱jʉ:
7 Todos os que viram isto murmuravam, dizendo que Jesus tinha se hospedado com um homem pecador.
8 Nu car Zaqueo, bbʉ ya xquí ña̱hui car Jesús, bi bböy, bi xifi:
8 Zaqueu, por sua vez, se levantou e disse ao Senhor: — Senhor, vou dar a metade dos meus bens aos pobres. E, se roubei alguma coisa de alguém, vou restituir quatro vezes mais.
9 Car Jesús bi da̱di, i̱na̱:
9 Então Jesus lhe disse:
10 Nugö, dúr cja̱hni, xpá bbɛnqui hua jar jöy pa gu jon yʉ cja̱hni yʉ xí bbɛdi, cja̱ gu cjʉhtzibi ca rá nttzo ca xí dyøtijʉ.― Bi ma̱n yʉ palabra‑yʉ car Jesús.
10 Porque o Filho do Homem veio buscar e salvar o perdido.
11 Car Jesús má pa jar hñu̱ pa drí zøti pʉ Jerusalén. Cʉ cja̱hni cʉ má yojmi guegue bi dyøjmʉ göhtjo ca mí ma̱. Nu car Jesús ya, pé bi xijmʉ pé hnar bbede gá ejemplo, porque ya xti zøti pʉ Jerusalén, cja̱ mí mbe̱n cʉ dda cja̱hni, ya xti mʉdi di mandado hua jar jöy car Jesús.
11 Ouvindo eles estas coisas, Jesus contou uma parábola, visto estar perto de Jerusalém e lhes parecer que o Reino de Deus havia de manifestar-se imediatamente.
12 Como mí pa̱h car Jesús ja nguá mbe̱n‑cʉ, bi xih cʉ cja̱hni na̱r bbede‑ná̱, pa di ntiendejʉ, jí̱ bbe di mʉdi di mandado. Bi xijmʉ, i̱na̱:
12 Por isso, Jesus disse:
13 Bbʉ ya xti bøni, bi nzofo ddɛtta quí muzo, cja̱ cada hnaa bi uni hnáatjo ʉ́r domi ca mí mu̱hui rá ngu̱. Bi xijmʉ, i̱na̱: “Ya xtrá magö ya. Gui comerciajʉ co nʉr domi, cja̱ bbʉ xcuá coji, pé xtí ddajquijʉ bbʉ, co ni cár tja̱ja̱.”
13 Chamou dez dos seus servos, confiou-lhes dez minas e disse-lhes: “Negociem até que eu volte.”
14 Diguebbʉ ya, bi ma. Nu cʉ mi̱ngu̱ car jñini‑cá̱, mí ʉjʉ car tada‑cá̱. Jí̱ mí ne di jiɛguijʉ di mandadobijʉ. Eso bi gu̱pjʉ tengu̱ jmandadero, cja̱ nucʉ́ bi dɛnijʉ car tada, bi ma bú reclamajʉ pʉ jabʉ mír ma guegue pa di ttun cár ddadyo cargo, bú ma̱jmʉ: “Nugöje, jin gu jɛguije nʉr hñøjø‑nʉ da mandadoguije.”
14 Mas os seus concidadãos o odiavam e enviaram após ele uma embaixada, dizendo: “Não queremos que este reine sobre nós.”
15 Pe nde̱jma̱ car tada‑cá̱, bú ttun cár cargo, cja̱ pé bú coji. Nubbʉ́, bi nzoh quí muzo, bbʉ́, cʉ xquí un car domi. Mí ne di ba̱di tengu̱ xquí da̱jmʉ ca gá comerciájʉ.
15 — Quando ele voltou, depois de ter tomado posse do reino, mandou chamar os servos a quem tinha dado o dinheiro, a fim de saber quanto tinham conseguido ganhar em seus negócios.
16 Bú e̱h car primero, bi xifi: “Nuquɛ, tzi jmu̱, tji nir domi. Ya xtú ta̱cö pé ddɛtta.”
16 — O primeiro se apresentou e disse: “Senhor, a sua mina rendeu dez.”
17 Bi xih bbʉ: “Rá zö ca xcú dyøte. Gúr jogui mɛfi. Gú cca̱hti rá zö ca jin tza mí ngu̱. Nuya, gu ddahqui quer cargo, gui mandadobi ddɛtta jñini.”
17 O senhor lhe disse: “Muito bem, servo bom! E porque você foi fiel no pouco, terá autoridade sobre dez cidades.”
18 Bú e̱j ya car segundo, bi ma̱: “Nuquɛ, tzi jmu̱, xtú ta̱cö pé cʉtta domi.”
18 — O segundo servo veio e disse: “Senhor, a sua mina rendeu cinco.”
19 Bi xih bbʉ: “Nuya, xtá ddahqui cʉtta jñini ya, pa gui mandadobi.”
19 A este o senhor disse: “Você terá autoridade sobre cinco cidades.”
20 Pé bú e̱h ca hnaa ca mír cja jñu̱, bi xifi: “Nuquɛ, tzi jmu̱, tji nir domiguɛ. Xtú tu̱htitjo hnar da̱jtu̱.
20 — Então veio outro servo, dizendo: “Senhor, aqui está a sua mina, que eu guardei embrulhada num lenço.
21 Dú tzu̱gö, jin di joh bbʉ gua comerciá, cja̱ nuquɛ güi tzangui, como guí ndo föh quer domi. Nuquɛ, guí xoj nʉ jabʉ jí̱ xquí tu̱ju̱, cja̱ guí cuajti cʉ semilla cʉ di tocabi pé hnar cja̱hni, como jin guí jui̱jqui quer mi̱nga̱‑cja̱hnihui.” Ncjapʉ gá ma̱n car muzo‑ca̱.
21 Porque tive medo do senhor, que é homem rigoroso. O senhor retira o que não depositou e colhe o que não semeou.”
22 Bi ma̱n car tada, bbʉ: “Co nʉr palabra nʉ xcú ma̱, xcú ncjua̱ntsjɛ, jí̱ xquí pɛjpigui rá zö. Gúr ttzomuzoguɛ. Ya xi nguí pa̱di, dí ndo föh cam domi. Ncja ngu̱ gri ma̱nguɛ, nugö dí cuajti ca di tocabi pé hnar cja̱hni, cja̱ dí xoj nʉ jabʉ jin dá tu̱ju̱.
22 Mas o senhor respondeu: “Servo mau, eu o julgarei usando as suas próprias palavras. Você sabia que eu sou homem rigoroso, que retiro o que não depositei e colho o que não semeei.
23 Nuya bbʉ, ¿dyoca̱ jin gú tzoh cam domi nʉ jar bango, pa sa̱nta̱ di ttajqui cár tja̱ja̱?” Guejnʉ bi ma̱n car tada‑ca̱.
23 Por que você não pôs o meu dinheiro no banco? E, então, na minha vinda, eu o receberia com juros.”
24 Nubbʉ́, bi bbɛjpi cʉ dda muzo cʉ már bböjti pʉ hnanguadi, bi xijmʉ: “Jña̱mbijʉ ya cár domi‑nʉ́, cja̱ gui unijʉ car hñøjø ca i pɛhtzi ddɛtta domi.”
24 — E disse aos que estavam ali: “Tirem dele a mina e deem ao que tem as dez.”
25 Nucʉ́ bi da̱dijʉ: “Tzi Jmu̱, ya xqui pɛhtzi ddɛtta‑cá̱.”
25 Eles ponderaram: “Senhor, ele já tem dez.”
26 Nu car jmu̱, pé gá nda̱di, bi ma̱ntjo: “Dí xihquijʉ, ca to i tzi ja̱, más drá ngu̱ pé da ttuni, cja̱ nu ca jin tza te i ja̱, hasta ca tchʉtjo ca i ja̱ da tja̱mbi.
26 Ao que o senhor respondeu: “Pois eu declaro a vocês que a todo o que tem será dado ainda mais; mas ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
27 Nu cʉm ncontra ya, cʉ jí̱ mí ne di jiɛgui gua mandadobijʉ, bú tzijʉ hua‑cʉ, gu jantigö guír pöhtijʉ.”―
27 Mas quanto a esses meus inimigos, que não quiseram que eu reinasse sobre eles, tragam-nos aqui e os matem na minha presença.”
28 Bbʉ mí guadi mí ma̱ nʉr bbede‑nʉ́, car Jesús bi dɛn car hñu̱, bi hmɛto, cja̱ quí möxte bi dɛnijʉ, mír bøxjʉ pʉ Jerusalén.
28 E, depois de dizer isto, Jesus prosseguia a sua viagem para Jerusalém.
29 Ya xi má tzøtijʉ cʉ tzi jñini car Betfagé co car Betania. Bi bøxjʉ ca hnar ttøø ca mí tsjifi Olivos, cja̱ car Jesús bi gu̱j yojo quí möxte di mɛhui hnar jmandado.
29 E aconteceu que, ao aproximar-se de Betfagé e de Betânia, junto ao monte das Oliveiras, Jesus enviou dois dos seus discípulos,
30 Bi xijmi:
30 dizendo-lhes:
31 Cja̱ bbʉ to da dyönquihui, ¿dyoca̱ guí xohtihui? gui xijmi: “I nesta cam Tzi Jmu̱je.”―
31 Se alguém perguntar: “Por que o estão desprendendo?”, respondam assim: “Porque o Senhor precisa dele.”
32 Cja̱ bi ma ya cʉ yojo cʉ xquí cju̱y, bi dötihui car burro, ncja ngu̱ gá tsjijmi.
32 E, indo os que foram mandados, acharam tudo conforme Jesus lhes tinha dito.
33 Nu bbʉ már xohtihui, bi zøh cʉ to múr mɛjti car burro, bi xifi:
33 Quando eles estavam soltando o jumentinho, os donos do animal disseram: — Por que estão desprendendo o jumentinho?
34 Bi da̱h cʉ yo jmandadero:
34 Eles responderam: — Porque o Senhor precisa dele.
35 Diguebbʉ, bú ɛhui jabʉ már bbʉh car Jesús. Cʉ ddaa quí möxte car Jesús bi møh quí da̱jtu̱jʉ, bi ga̱htzijʉ car burro, cja̱ bi tøh car Jesús, bbʉ.
35 Então trouxeram o jumentinho até Jesus e, pondo as suas capas sobre o animal, ajudaram Jesus a montar.
36 Cʉ cja̱hni cʉ xquí jmu̱ntzi, guejtjo bi xi̱h quí da̱jtu̱jʉ pʉ jar hñu̱, pʉ jabʉ di tjoh car Jesús.
36 À medida que Jesus avançava, as pessoas estendiam as suas capas no caminho.
37 Car Jesús co cʉ cja̱hni cʉ má tɛnijʉ bú ca̱jmʉ jar ttøø, ya xti zøtijʉ pʉ Jerusalén. Göhtjo cʉ má tɛni bi mʉdi bi ndo majmʉ. Ya xi má ndo mpöjmʉ. Má xöjtibijʉ ca Ocja̱ por rá ngue cʉ milagro xquí cca̱htijʉ, gue cʉ xquí dyøti car Jesús, como már ndo ngu̱‑cʉ.
37 E, quando Jesus se aproximava da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos começou, com muita alegria, a louvar a Deus em alta voz, por todos os milagres que tinham visto.
38 Má ña̱jʉ nzajqui, má ma̱jmʉ:
38 Diziam: “Bendito é o Rei que vem em nome do Senhor! Paz no céu e glória nas maiores alturas!”
39 Má yojmi cʉ cja̱hni rá ngu̱ cʉ dda fariseo. Nucʉ́ bi ma̱:
39 Alguns dos fariseus lhe disseram em meio à multidão: — Mestre, repreenda os seus discípulos!
40 Nu car Jesús bi da̱h, bbʉ:
40 Mas Jesus respondeu:
41 Bbʉ ya xti zøti pʉ Jerusalén, car Jesús bi cca̱hti car ciudad cja̱ bi nzoni, como rá ngu̱ vez xquí nzoh cʉ cja̱hni pʉ. Pe nucʉ́, jí̱ mí ne di hñemejʉ.
41 Quando Jesus ia chegando a Jerusalém, vendo a cidade, chorou por ela,
42 Bi ma̱n car Jesús:
42 dizendo:
43 Ya xta zøh car pa bbʉ xtu e̱h quir contrajʉ, xta hñi̱hquijʉ madé, xta goti nir jñinijʉ, göhtjo jáy nttza̱ni. Göhtjo ʉr pa da möh quer jñi̱nijʉ, nim pa jabʉ grí pønijʉ.
43 Pois virão dias em que os seus inimigos cercarão você de trincheiras e apertarão o cerco por todos os lados;
44 Da möjtiquijʉ, göhtjo co ni quir ba̱jtzijʉ. Da yøhti quir ngu̱jʉ, tje da fonti cʉ me̱do, ni di yojo da mfi̱tzi. Da ttøjtiquijʉ ncjapʉ, porque bbʉ mí nzohquijʉ ca Ocja̱, jin gú hñemeguijʉ, ¿cja guejcö, xpá mɛnquigö guegue?― Guejnʉ bi ma̱n car Jesús.
44 e vão arrasar você e matar todos os seus moradores. Não deixarão pedra sobre pedra, porque você não reconheceu o tempo em que Deus veio visitá-la.
45 Diguebbʉ ya, car Jesús bi zøti pʉ jar jñi̱ni Jerusalén, bi guati jar ndo ni̱cja̱, cja̱ bi fongui cʉ to már pö pʉ cʉ zu̱we̱ cʉ mí bböhti pa di ddʉti pʉ jar arta.
45 Depois, entrando no templo, Jesus começou a expulsar os que ali vendiam,
46 Bi huɛnti‑cʉ, bi xijmʉ:
46 dizendo-lhes:
47 Göhtjo ʉr pa, car Jesús mí cuati pʉ jar ndo ni̱cja̱, mí u̱jti cʉ cja̱hni. Nu cʉ möcja̱ cʉ mí mandadobi cʉ pé ddaa, co cʉ maestro cʉ mí u̱jti cʉ cja̱hni cʉ Escritura, cja̱ co cʉ tita cʉ mí mandadobi cʉ cja̱hni, nucʉ, mí jonijʉ ja drí möhtijʉ guegue.
47 Diariamente, Jesus ensinava no templo. Os principais sacerdotes, os escribas e os maiorais do povo procuravam tirar-lhe a vida,
48 Pe jí̱ mí tzö te di cjajpijʉ, como már ngu̱ cʉ cja̱hni cʉ mí tɛnijʉ car Jesús, cja̱ mí ndo tzøjmʉ di dyødejʉ göhtjo ca mí ma̱ guegue.
48 mas não achavam uma forma de fazer isso, porque todo o povo, ao ouvi-lo, era cativado por ele.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.